G&E in de USA.
Deel 1: Moving to California

Een moeilijke beslissing

De reden van onze verhuizing naar Californië is dat Gerard gevraagd is om bij Lumileds in Santa Clara te komen werken. Hij werkte al sinds twee jaar bij de Lumileds vestiging (een joint venture van Philips en Hewlett Packard) in Best bij Eindhoven. Regelmatig ging hij naar de Lumileds vestiging in Californië op werkbezoek, dus voor hem was het niet zo'n grote verandering. Voor mij was de beslissing om mijn werk als moleculair bioloog op het St. Antonius Ziekenhuis op te zeggen, wel wat moeilijker. Maar na lang nadenken kwamen we toch tot de conclusie dat dit een kans was die we niet mochten laten lopen.

De beslissing werd iets makkelijker gemaakt door het feit dat mijn broer Arjan ook in California woont. Sterker nog, hij werkt bij Intel, en dit bedrijf staat op slechts 5 km afstand van Lumileds. In dit gebied rondom de baai van San Francisco, staan heel veel computerbedrijven. Daarom wordt het ook wel Silicon Valley genoemd. Samen met zijn vrouw Renu woont Aart sinds februari in Union City, op ca. 45 minuten rijden van Santa Clara. Renu werkt bij Charles Schwab in Downtown San Francisco, en Union City heeft een BART-station. De BART is een soort metro die de twee kanten van de San Francisco baai met de metropool verbindt.

Werken op Stanford University?

Voor mij was de belangrijkste voorwaarde om hier in de San Francisco Bay Area te komen wonen, dat ik hier ook een baan kon krijgen. Enkele collega's van mij werkt(en)op Stanford University in Palo Alto, een kilometer of 30 verwijderd van Santa Clara. Toen Gerard en ik in juni 2001 een orienterend bezoek brachten aan California, ben ik op bezoek gegaan bij David Relman, assistant professor van de afdeling Microbiologie en Immunologie van Stanford. Het gesprek verliep positief, en hoewel hij me op dat moment nog geen baan kon aanbieden, vond ik het toch voldoende houvast, en de beslissing om naar California te gaan, werd definitief.

Visum aanvraag

Een buitenlander die in de Verenigde Staten wil werken, heeft een visum nodig. Gerards werkgever, Lumileds, heeft voor Gerard een L1-visum aangevraagd voor een periode van 3 jaar. Voor mij werd een L2-visum aangevraagd, een visum voor de echtgeno(o)t(e) van de persoon met een L1-visum. Op het L2-visum is het niet toegestaan om te werken.

Maar als ik straks een baan kan krijgen op Stanford, en de universiteit gaat voor mij een nieuw visum aanvragen, dan kan ik wel van "status" veranderen. Het is allemaal een hoop papierwerk maar niet onmogelijk.

Voor het krijgen van onze L-visa moesten we een dagje naar Amsterdam, naar het Amerikaanse Consulaat bij het Museumplein. Door de aanslagen van 11 september was de beveiliging zeer streng. Eerst moet je je melden aan het hek van het consulaat, dan een half uur in de rij staan, daarna werd je gefouilleerd, moest door een poortje, en onze tassen werden gecontroleerd. Daarna binnen weer in de rij staan, waar voor ons de een na de ander met lege handen werd weggestuurd. Bij de een was de pasfoto niet in orde, een volgende had de goede papieren niet bij zich en een Arabische man met een tulband werd op luide toon te kennen gegeven dat de consul hem de toegang tot de VS geweigerd had. Naarmate de rij opschoof werden we steeds nederiger, maar gelukkig waren onze formulieren en pasfoto's in orde, en mochten we die middag ons paspoort met het visum daarin weer komen ophalen.

Het visum zelf stelt niet zo veel voor, een soort sticker met ingescande foto, die in je paspoort geplakt is. Maar het was toch voor ons een "major accomplishment", een eerste belangrijke stap op weg naar de uiteindelijke "relocation".

Een hoop te regelen!

Wat is er een hoop te regelen als je gaat verhuizen! En helemaal als je naar het buitenland vertrekt. We besloten om ons huis en de auto's te verkopen, de meeste abonnementen op te zeggen, de Airmiles aan het goede doel te schenken en de Douwe Egberts punten weg te geven. Je wil niet weten hoeveel werk dat is. Je kunt niet volstaan met het versturen van wat adreswijzigingen. Vooral het opzeggen of laten volmachten van al die bankrekeningen, spaarloonregelingen, WAO uitkeringen etc. is gigantisch veel werk, en de meeste zaken kosten helaas meerdere telefoontjes.

Gelukkig werd er ook een heleboel voor ons geregeld. Met name de verhuizing werd ons bijna helemaal uit handen genomen, en beter nog, helemaal vergoed. Omdat het een internationale verhuizing betreft, moet het allemaal heel officieel.

We besloten om alle meubels, boeken en natuurlijk alle 1300 schildpadden mee te nemen. Deze spullen zouden allemaal per schip naar Amerika vervoerd worden. In totaal zou het 6-8 weken duren voor we deze spullen weer zouden krijgen. Enkele mappen met verzekeringspapieren etc. en een printer hebben we per luchtvracht laten versturen, dit duurt ca. 2 weken.

De verhuizing

De verhuizing duurde drie volle dagen. Elke dag kwamen er drie of vier mannen van KHZ de boel inpakken. Alles werd ingepakt, zelfs alle 1300 schildpadden werden stuk voor stuk in papier gerold. Het moet natuurlijk straks bestand zijn tegen een verblijf van ca. 6 weken in een vochtige zeecontainer, waarvan ca. 2 weken op zee. Je kunt het dus niet zomaar in een doos gooien. Kun je je voorstellen wat een werk het is om al die beeldjes in te pakken? De verhuizers konden op het eind geen schildpad meer zien! Elke doos werd netjes gecodeerd in het Engels: living room, bedroom, office 1, books, turtles, turtles, turtles, turtles. Ik hoop trouwens dat we daar bij de douane geen last mee krijgen!

Hoewel het natuurlijk drie dagen vol stress waren, moet ik zeggen dat het allemaal geweldig goed verliep. De verhuismaatschappij had alles perfect georganiseerd, de verhuizers waren prima, en we hoefden zelf bijna niets te doen, behalve uit de weg te blijven! Kasten werden in no-time uit elkaar gehaald, kapstokken en complete bankstellen verdwenen binnen 5 minuten in een doos, en kleding werd in rekken gehangen en staand vervoerd. Zelfs voor onze barometer, die niet zomaar neergelegd mag worden, was er een oplossing: er werd een speciaal kistje voor getimmerd, en dit werd staand tussen de kleding in het rek geplaatst. Tussendoor waren we druk met het zetten van liters koffie, het smeren van broodjes, en het halen van patat, want dit waren belangrijke brandstoffen voor de verhuizers.

Nadat we nog een telefoon en een afstandsbediening voor de lampen uit de dozen hadden kunnen redden, kwam dan vrijdagochtend een enorme 12-m (40 voets) lange zeecontainer voorrijden. Het was wel even slikken toen die container met al onze spullen erin wegreed, die avond. Alles pastte er prima in, er was zelfs nog 3 meter over. De dozen waren tot aan het plafond van de container gestapeld, en toen alle dozen er in stonden, werden er enkele matrassen tegenaan geplaatst, en werd het geheel met stevige balken vastgezet. Zo is er geen kans op verschuiven of omvallen.

Het huis was opeens helemaal leeg. Na drie dagen verhuizers over de vloer gehad te hebben, koffie zetten, asbakken legen, en zorgen dat je niet in de weg loopt, waren we eigenlijk wel blij dat het er allemaal opzat. Intussen hadden we ook nog allebei onze autos verkocht, waren Dick en Gea nog op bezoek geweest, hebben we allerlei verzekeringen en bankrekeningen opgezegd, de notaris bezocht voor een volmacht op de verkoop van ons huis, en een huurauto geregeld voor de laatste twee dagen.

Toen hadden we opeens allebei niet veel meer dan een lege sleutelbos, vier koffers met kleding en een schreeuwende kat. Nadat we de huurauto hadden opgehaald, de verhuizers hadden uitgezwaaid, hebben we vrijdagavond bij mijn ouders gegeten en geslapen. Zaterdag hebben we Lina-poes naar het dierenhotel op Schiphol gebracht, en zijn zelf doorgereden naar Markelo, waar we Gerards moeder hebben bezocht. Voor haar is het allemaal erg verwarrend, ze snapt niet goed dat we weggaan.

Going USA: what did we learn this week?

• Voor het aanvragen van een visum moet je naar het Amerikaanse consulaat in Amsterdam, niet naar de Amerikaanse ambassade in Den Haag.
• Een visum (enkelvoud) in het Engels is visa.
• Spouse: onzijdig woord voor echtgeno(o)t(e), en het typt ook een stuk gemakkelijker!

Einde van Deel 1: Moving to California.

Ga door naar Deel 2: Onze eerste week in de USA.