G&E in de USA.
Deel 10: Home sweet home

Geschreven op 19 februari 2002

In ons nieuwe huis

We wonen nu alweer een kleine maand in ons nieuwe huis en wat is het heerlijk. Na drie maanden op een flat gewoond te hebben is het weer geweldig om in een echt huis te wonen. En wat voor een huis! Vrijstaand, dus voor het eerst hoeven we geen rekening te houden met de buren. We kunnen dus nu eindelijk onze Metallica en Marilyn Manson CDs draaien. Grapje natuurlijk. Maar ik hoef niet elke keer te denken als ik 's avonds een was draai of 's nachts de WC doortrek "als de buren het maar niet horen...". Het is hier heerlijk rustig, een bijna saaie buurt, waar je opkijkt als er een auto langsrijdt. Het is ook geweldig om weer een tuin te hebben, en daar lekker in te rommelen.

Het Huwelijk

In Nederland kon je er natuurlijk niet omheen: Het Huwelijk. Maar hier in de VS merkten we helemaal niets van de voorbereidingen voor 02-02-02. Het NRC-Handelsblad-Buitenlandeditie (een wekelijkse krant voor Nederlanders in het buitenland, het abonnement is een cadeau van mijn ouders) besteedde er niet zo veel aandacht aan, maar via mijn ouders werden we op de hoogte gehouden van de oranje koorts. En warempel, 's middags zagen we op CNN een 30-seconden durende reportage van het huwelijk van Max en Lex. Toch wel bijzonder dat er hier aandacht aan wordt besteed, normaal zie je hier alleen Amerikaans nieuws. De CNN die je in Nederland ziet, is niet dezelfde als we hier zien, het is een speciale buitenland editie. Hier in de VS is er bijna alleen Amerikaans nieuws. Natuurlijk ook veel over Afganistan, maar dat kun je ook als eigenbelang beschouwen, omdat daar veel Amerikanen vechten. Af en toe zie je een flits Israel, maar voor de rest zien we hier geen buitenlands nieuws. De 30 seconden Royal Wedding waren dus bijzonder te noemen. Maar mijn ouders hebben het hele gebeuren op video opgenomen, dus kan ik straks nog even de schade inhalen.

The Cat Club

Op donderdag 8 februari ben ik met een aantal toekomstige collega's wezen dansen in San Francisco. Ik wou later niet hoeven te zeggen dat ik hier gewoond heb, en nooit ben wezen feesten in "The City"! Simone had voor The Cat Club gekozen, waar ze op donderdagavond jaren-80 muziek draaien. Bij de ingang moest je je ID laten zien, om te bewijzen dat je ouder dan 21 jaar was. Nu is dat in mijn geval toch wel duidelijk te zien, maar gelukkig begreep de vrouwelijke portier mijn situatie en moest ik toch mijn paspoort laten zien. Zo redde zij mijn gezicht. Simone vertelde dat de club een tijd gesloten is geweest, omdat men niet op leeftijd controleerde, en alcohol verkocht aan minderjarigen. Nu zijn ze weer open en controleren iedereen, ongeacht of je 36 bent of niet. Binnen bekroop me helemaal het gevoel dat ik iets te oud werd voor dit soort gelegenheden, maar we hebben toch een geweldige avond gehad. Er waren twee zalen, hudjemudje gevuld met wat ik maar "hippe mensen" zal noemen. Een vreemde mengeling van naveltruitjes, tatouages, korte rokjes, lange rokken, piercings, punk, Goths, hippies en vreemde vogels. Ik voelde me zonder piercing toch wel een beetje uit de boot vallen, maar de muziek was goed, en ik heb mijn eerste marguarita (coctail) op: heerlijk. Verder waren er nog veel dingen hetzelfde als toen IK uitging: het stempeltje op je arm als je binnengaat, het proberen te schreeuwen boven de muziek uit, het lonken van de meiden en het opdringerig zijn van de heren. Eigenlijk was er niets veranderd....

De hogedrukspuit

Afgelopen weekend hebben we een hogedrukspuit gekocht. In het Engels "high-pressure washer". De meeste HD spuiten die ze hier verkochten waren enorme gevallen op benzine, maar gelukkig vonden we ook een bescheiden, lief, geel Karcher-tje. Het was liefde op het eerste gezicht, en maandag heb ik hem in elkaar gezet en kon ik aan de slag. Onze tuin is grotendeels bestraat, maar de betonnen platen en grindtegels zaten onder het mos. Het was een feest om met de Karcher hier aan de slag te gaan, het knapte enorm op. Zie bijgaande foto's, waar je duidelijk het verschil kunt zien.

Valentijnsdag

14 februari was het Valentijnsdag. Dat wordt hier op zijn Amerikaans, dus commercieel aangepakt. Al weken staan alle winkels vol met rode harten, ballonnen, kaarten en bloemen. Eigenlijk geef ik er niets om maar ik was toch blij verrast toen ik op de avond voor Valentijnsdag van mijn Valentijn een mooie bos bloemen kreeg, en uit eten werd genomen! We zijn naar Downtown Sunnyvale gegaan, een straat met veel leuke restaurantjes, en hebben heerlijk gegeten in een Brewery (brouwerij).

Vanity plates

Deze week kreeg ik bericht dat de kentekenplaten voor mijn auto klaar waren. Dat gaat hier heel wat anders dan in NL: bij de aankoop van de auto wordt er een bericht aan de Department of Motor Vehicles (DMV) gestuurd, met het verzoek om kentekenplaten aan te maken. Zolang ze nog niet klaar zijn mag je zonder platen rondrijden. In mijn geval zat er een soort nepplaat op met de naam van de Forddealer. Je krijgt wel een tijdelijke sticker op je voorruit, die als registratie dient. En deze week, ruim twee maanden nadat ik de auto had gekregen, waren dus mijn platen pas klaar. En wat voor een platen....... In de VS kun je namelijk zogenaamde vanity plates aanvragen. Vanity betekent ijdelheid. Een vanity plate (officiele naam "personalized licence plates") is een kentekenplaat met een door jezelf gekozen tekst. In California moet de combinatie bestaan uit minimaal 3 en maximaal 7 karakters (cijfers of letters). Natuurlijk moet de tekst uniek zijn, dus nog niet eerder uitgegeven, en wordt de combinatie beoordeeld door een speciale commissie. Vunzige woorden zijn dus niet toegestaan. Nu had ik daar trouwens niet zo'n behoefte aan, maar het leek me wel erg leuk om een vanity plate te hebben. Op de website van de DMV kun je testen of een combinatie al bestaat. Helaas waren TURTLE, TURTLES, en allerlei andere combinaties met TURTLE al vergeven. Heb ik trouwens nog niet zien rijden. Ik heb toen maar gekozen voor ELIES, en ja, het werd goedgekeurd. Op bijgaande fotos zie je het resultaat!

Als je erop let, zie je allerlei leuke en soms ook onbegrijpelijke vanity plates. Omdat je maar maximaal 7 karakters kunt gebruiken, zijn er zeer creatieve oplossingen. Het is een soort SMS taal, waarbij cijfers soms hele woorden kunnen vervangen. Enkele voorbeelden: Er is trouwens ook een website met vanity combinaties. Voor de classici onder jullie: op deze site vind je ook het Oidipus (King of the Road) verhaal, verteld in kentekenplaten.

Visumaanvraag

Om straks op Stanford te mogen werken, moet ik een werkvergunning hebben. Op dit moment ben ik nog hier op een L2 visum, als aanhangsel van Gerard die een L1 werkvergunning heeft. Stanford heeft inmiddels de papieren voor mijn nieuwe visum opgestuurd en dat betekent dat ik binnenkort aan de slag kan. Voor het echte visum moet ik terug naar Nederland, om het aan te vragen bij de Amerikaanse ambassade. Voor 11 september kon je (als je al in de VS was) naar Canada of Mexico, om daar je status te laten veranderen, maar na de aanslagen zijn de regels aangescherpt, en moet je naar je "homecountry". Inmiddels zijn de regels weer wat versoepeld, en is het weer toegestaan om naar de Amerikaanse ambassade in Canada te gaan. Maar wat moet ik in Canada? Dan ga ik liever naar Nederland terug. Binnenkort kom ik dus even op bliksembezoek naar Holland.

En verder...

Einde van Deel 10: Home sweet home.

Ga door naar Deel 11: Terug naar Nederland.