G&E in de USA.
Deel 15: Steeds Amerikaanser

Geschreven op 19 juli 2002

Afval

Een aantal weken geleden kwam ik er weer eens achter dat het hier in de VS allemaal net iets anders gaat dan in Nederland. Dit keer betrof het het tuinafval.
Net zoals in Nederland hebben we hier in de SF Bay Area gescheiden afval inzameling. De City of Sunnyvale heeft aan elk huishouden in de gemeente drie containers gegeven, een grijze voor het gewone afval, een groene voor het tuinafval, en een blauwe met twee helften, 1 voor glazen potten, flessen en jerrycans, en de andere helft voor papier. Tot zover klinkt het gemakkelijk.
Omdat we vorige week flink hadden gesnoeid, had ik mijn groenbak helemaal gevuld met takken en klimop. Toen ik thuiskwam trof ik een briefje aan op de groencontainer "NO IVY" (geen klimop). WAAAAATTTT????? Ja het stond er echt, geen klimop. Geheel gefrustreerd besloot ik een boekje aan te vragen met de regels.
Nou hou je vast, hier komen de regels. Lees maar mee:
In de papiercontainer mogen ALLEEN kranten. Dus GEEN folders! We krijgen hier stapels reclamefolders, want een JA/NEE sticker kennen ze hier niet. Al ons gewone papier, de folders, enveloppen en mislukte printjes gooien we dus maar zuchtend bij het gewone afval.
In de flessencontainer gaan alle flessen, glazen potten, en jerrycans (orange juice, melk). Statiegeld kennen ze hier ook niet, dus hier gaan alle colaflessen in! Gooi ook je blikjes hierin, want hier kennen ze geen magneten om het blik uit het gewone afval te halen, zoals in Nederland.
In de groene container mag ALLEEN tuinafval. De volgende dingen mogen NIET in deze container: grond, stenen, plastic (tot zover kan ik het volgen), fruit, schillen uit de keuken, etensresten, palmbladeren, cactussen, en klimop!
Snap jij het nog? Rare jongens, die Amerikanen!

Soccer

Nu ik dit schrijf is het alweer oude koek, maar in juni was er het WK voetbal. Maak niet de fout om dit hier in de VS "football" te noemen, want dat is hier heeeeeel wat anders. Het goede woord is natuurlijk soccer.
Soccer is hier lang niet zo populair als in Europa. De grote sporten in Amerika zijn meer baseball (zie hieronder) en basketbal. Men speelt hier wel soccer maar verrassend genoeg wordt de sport meer door meisjes/dames dan door jongens/mannen gespeeld. Twee van mijn mannelijke collega's hebben vrouwen die op voetbal zitten, maar zelf halen ze hun neus hiervoor op.
Anyway, de WK Soccer wedstrijden werden alleen op spaanstalige zenders uitgezonden. Life, dus midden in de nacht. De wedstrijden waren om half twaalf of om 4 uur 's nachts. Cleber, mijn Braziliaanse collega, volgde de verrichtingen op het WK natuurlijk op de voet. Hij heeft zo'n beetje alle wedstrijden gezien, en liep overdag met rode oogjes op het lab rond. We besloten met een aantal collega's de wedstrijd Brazilie-Engeland te gaan bekijken in een pub in Palo Alto. Het was een Engelse pub en Cleber bleek natuurlijk zwaar in de minderheid te zijn, de meeste aanwezigen waren uiteraard voor de Engelsen. Maar gelukkig bleef het allemaal gezellig, en we konden samen met Cleber het Braziliaanse team toejuichen, zonder voor ons leven te vrezen. Het bier vloeide rijkelijk (letterlijk), de politie stond buiten, maar zoals alles hier, ging het allemaal zeer gediciplineerd. Er wordt niet gerookt in uitgaansgelegenheden, je moet minstens 21 of ouder zijn voordat je een cafe binnen mag (je moet je rijbewijs laten zien bij de ingang) en er ging niemand met elkaar op de vuist. Waar maak je dat nog mee in Nederland?
Toen Brazilie in de finale bleek te zitten was het natuurlijk helemaal een groot feest. De wedstrijd was om 4 uur 's ochtends (gelukkig op een zondag), en Caroline, een collega van 1 van de andere labs op onze verdieping, had ons bij haar thuis uitgenodigd. Ze had een grote pot koffie gemaakt, en in de rust kregen we een heerlijk ontbijt: scrambled eggs, bacon, bagels met room, zalm en jam (niet allemaal tegelijkertijd op 1 bagel smeren!), en OJ (orange juice, spreek uit oooo-djee). Cleber ging helemaal uit zijn dak toen "zijn" team won. Hij wenste dat hij zichzelf naar Rio kon "beamen" om daar met zijn landgenoten de overwinning te gaan vieren. Heel Brazilie was natuurlijk 1 groot feest.

Werken en feesten

Als ik dit allemaal teruglees lijkt het wel of we alleen maar feestjes hebben! Het is natuurlijk niet zo spannend om te vertellen over mijn werk. Maar het is nog steeds erg leuk. Ik leer hier weer veel. Het werk is heel afwisselend, veel PCR's en gelletjes, maar ook weer cloneren (had ik in geen jaren gedaan), sequencen, real time PCR met de TaqMan, en binnenkort ga ik genomische libraries maken met fosmiden. In de nabije toekomst staat ook het werken met DNA array's op het programma.
Mocht je hiervan niets begrijpen, dan geeft dat niets. Ik geef alleen maar aan dat ik het reuze naar mijn zin heb. Onze baas David Relman is er helaas maar weinig, dus je moet veel zelf doen of uitzoeken, maar dat is ook wel weer fijn. Als we dan eindelijk David weer eens zien, heeft hij weer zoveel ideeen, dat je weer weken vooruit kunt.
Er zijn veel "sociale activiteiten" met onze groep. Een greep uit de afgelopen weken:

En ja hoor, tussendoor wordt er ook nog gewerkt! Het is hier heel normaal om tot 8 uur 's avonds te werken, maar tussendoor te gaan zwemmen, en om op zaterdag nog even een proefje af te maken, en dan op maandagmorgen om 11 uur te beginnen. Prive en werk zijn hier niet zo strict gescheiden! En omdat iedereen aan zijn eigen onderzoeksproject werkt, hoef je niet van 9 tot 5 te werken. Het bevalt me goed, al probeer ik de weekenden echt vrij te houden (dit lukt me tot nu toe heel aardig).

Honderd graden

Vorige week was het opeens echt warm. Niet gewoon lekker 25 graden overdag, zoals ik al bijna gewoon ga vinden, maar "three digit temperatures", meer dan 100 graden Fahrenheit, dus een graad of 40. Je merkt er weinig van, want het lab heeft een goede airco. 's Avonds bleef het lang warm, maar om middernacht koelde het gelukkig weer aardig af tot een graad of 20. Simone, Gerard en ik besloten om vorige week woensdag naar Half Moon Bay te gaan, een ritje van 45 minuten over de heuvels naar de Pacific Ocean, om de zon in de zee te zien zakken. In de Bay Area was het om een uur of 7 's avonds nog strakblauwe lucht en 90 graden (30 graad C), maar toen we de heuvels inreden, kwamen we in een grote wolk terecht. De hele kuststrook lag in de "the fog", de beruchte San Francisco mist. Zomers komt dit verschijnsel vaak voor, en de zon zagen we niet meer. De temperatuur aan zee was maar een graad of 15 Celcius, dus dat was rillen. Wat een verschil op zo'n kleine afstand! Gelukkig heb ik hier al geleerd om ALTIJD een vest of jas mee te nemen, want het koelt hier 's avonds altijd enorm af, en aan de kust kan het dus veel slechter zijn dan in Silicon valley.
Geen zwoele avonden dus hier. Als de zon ondergaat is het gelijk koud. Ik mis ook het lange licht 's avonds. De zon gaat om een uur of 8 onder, dus het is om half negen donker. Daar staat tegenover dat het in de winter rond 6 uur donker is.

The Fourth of July

JA HOOR! We hebben hem dan toch gekocht, een barbeque (zijn we nu al bijna echte Amerikanen?). Oftewel een grill, zoals de Amerikanen zeggen: het apparaat heet een grill, de activiteit heet de barbeque. Traditioneel gaan de Amerikanen op de vierde juli, de nationale feestdag, massaal aan het verkoolde vlees, de koolsla en het stokbrood. Daarna gaat iedereen naar het vuurwerk kijken.
We hebben de avond inderdaad met bovenstaande activiteiten doorgebracht. 's Middags kochten we de grill (een soortgelijk geval als op bijgaande foto), en Gerard bouwde gelijk een mooi vuurtje van kooltjes. Een half uurtje later konden de zalm- en kipspiesjes op het rooster, en smullen maar. Om 21.00 uur (9 pm zeggen ze hier) gingen we samen naar het vuurwerk kijken. Je kan hier als particulier niet zelf vuurwerk kopen. Vuurwerk wordt alleen afgestoken door particuliere bedrijven, en de meeste gemeentes hebben een professioneel, groot vuurwerk. Eigenlijk veel leuker en veiliger! We kozen voor het vuurwerk in het Shoreline theater. Goedkope Hollanders als we zijn, kochten we geen kaartje (a 30 dollar) om in het stadium te gaan, maar gingen we op een paar kilometer afstand in het gras aan een meertje zitten. Half Mountain View was op het zelfde idee gekomen, dus we zaten tussen honderden Amerikanen in, allemaal voorzien van dekens, slaapzakken, thermoskannen en stoeltjes.
Het vuurwerk zelf viel wat tegen, het duurde maar een paar minuten. Maar toch mooi! (en gratis natuurlijk....!)

Baseball

Afgelopen maandag gingen we met een stuk of 20 collega's en aanhang naar een echte Amerikaanse Baseball wedstrijd. De San Francisco Giants speelde tegen de Arizona Diamondbacks. Zeg maar, de Ajax en Feijenoord van het baseball. Baseball is honkbal/softbal, tot zover kon ik het nog volgen, maar de puntentelling bleek erg ingewikkeld. Bovendien was het spel nogal saai, slechts 1 op de 10 ballen wordt daadwerkelijk geslagen, en gedurende de hele wedstrijd (die een uur of drie duurde) kwamen er maar een stuk of 8 mensen binnen op de homebase. We zaten ver weg, dus je kon het ook niet erg goed zien.
Maar de sfeer eromheen was geweldig. De wedstrijd was in het Pacific Bell stadium, midden in San Francisco, zie de foto's. Er gaan 40.000 toeschouwers in, dus een gigantische happening. Omdat de sfeer heel goed is, zie je ook veel gezinnen met kinderen. Rondom en tijdens de wedstrijd is er veel in het stadium te doen. De belangrijkste activiteit is het halen en opeten van garlic fries, knoflookfrietjes. Het hele stadium walmt dan ook naar de knoflook. Verder kun je er natuurlijk popcorn en pizza kopen, en ook suikerspinnen, bier en chocolademelk. Iedereen zit in dekens gehuld (het was KOUD!!!) te smikkelen en te smakken, men staat voortdurend op, loopt een rondje, kletst met de buren, houdt de score bij op de Palm computer, zwaait naar de camera's en kijkt op de grote TV schermen. Kinderen kunnen op kleine baseball veldjes een wedstrijdje spelen, een foto laten maken, of kijken hoe hard ze een balletje kunnen gooien. Er is dus veel meer te zien en te doen dan alleen de wedstrijd. De puntentelling was nogal ingewikkeld, en daar begreep ik dan ook niets van. Maar af en toe staat het hele stadion als 1 man op, en begint te juichen. Ik deed maar gewoon mee, en kon achteraf op de TV schermen zien wat ik had gemist. Een homerun of zo. Ach ja, weer gemist.
Op het scorebord stond ook hoe hard elke bal werd aangegooid. De snelheid lag meestal rond de 80 mijl per uur, dus keihard! Helaas worden er nogal wat ballen buiten het "strikegebied" aangegooid. Dit wordt nogal eens express gedaan, bv. als de beroemde speler Barry Bonds (zie foto) aan de buurt is om te slaan. Hij kan erg goed meppen, en dat weet de tegenstander natuurlijk ook. Om te voorkomen dat hij een homerun zou slaan, werd de bal dan maar express verkeerd aangegooid, zodat hij er niet op kan slaan, en uiteindelijk naar het eerste honk mocht lopen. Flauw hoor.
Kortom: Het was een leuke belevenis, echt Amerikaans, maar voor de rest was de wedstrijd dus een beetje saai, en de eerstkomende tijd hoeven we er dan ook niet meer heen.

Steeds Amerikaanser

Zoals je merkt worden we steeds amerikaanser! Een barbeque, naar een baseball wedstrijd. Het leven wordt hier steeds "normaler". Lees de onderstaande facts, en oordeel zelf!




See you next time!

Einde van Deel 15: Steeds Amerikaanser.

Ga door naar Deel 16: On vacation.