G&E in de USA.
Deel 17: Happy Halloween

Geschreven op 12 november 2002

Simone's afscheid

Na drie jaar Amerika had mijn Nederlandse collega Simone besloten dat ze weer naar Nederland terugwilde. Een gevoelige klap voor het Relman lab, waar Simone niet alleen bergen werk verzet heeft, maar ook voor voor veel gezelligheid zorgde.
De laatste dagen voor haar vertrek wilde Simone nog een keer eten bij haar favoriete sushi-restaurant, en dansen in San Francisco, dus het werden voor ons ook drukke dagen. De sushi lunch was heerlijk. Je krijgt een bord vol met vis- en rijsthapjes, een paar lekkere sausjes, en een glaasje warme Japanse rijstwijn (saké). Met stokjes eten natuurlijk! Het viel niet mee om met zo'n volle buik weer te gaan werken....
De donderdag voor Simone's vertrek gingen we eten en dansen in San Francisco. Ik vind het nog steeds een heel avontuur om naar "the City" te gaan. We aten bij "The Thirsty Bear", een tapas restaurant annex brouwerij vlak bij het grote Moscone conferentiecomplex. Iedereen bestelde een verschillend tapas gerecht (olijven, worstjes, gamba's, aubergine, sardines) en we proefden van alle schalen.
Daarna gingen we dansen bij "The Cat's Club", waar we al een paar keer eerder geweest zijn. Op donderdagavond draaien ze daar 80's muziek, en het is een feest om te kijken hoe sommige mensen zich hebben uitgedost. In de club zijn twee dansvloeren, 1 met rockmuziek, en 1 met meer 80's-techno (Depeche Mode enzo). Op verhoginkjes in de zaal staan wat durfals te dansen, en er zijn ook twee "kooien", waar de echte exhibitionisten zich kunnen uitleven. De kooien worden vooral druk gebruikt op de wekelijkse Bondage-a-Gogo avonden van de Cat Club, maar dat is op een andere avond dan donderdag! Anyway, Cleber en Paul Eckburg besloten dat Simone maar in de kooi moest gaan dansen, en ze probeerden haar er heen te duwen/trekken/slepen. Simone vocht dapper terug en het moet vermeld worden dat zij het toch won van twee mannen!
Ook Addie, een andere lab-technician, had besloten om het Relman lab te verlaten en terug te gaan naar haar thuisstaat Montana. Ter gelegenheid van Simone's en Addie's afscheid had het Relman lab een feest georganiseerd, bij ons thuis in Sunnyvale. Het werd een "potlock" party, waarbij iedereen wat te eten of te drinken meenam. De tafel stond vol met heerlijke hapjes, en op onze barbeque werden de meegenomen worstjes en groenten gegrild. Als gastvrouw hoefde ik alleen voor drankjes en stoelen te zorgen (en op te ruimen natuurlijk!). Gerard was die week op zakenreis in Japan en kon er niet bij zijn.
Als afscheidscadeau hadden we voor Addie een mand met Californische, zonnige producten (olijven, wijn, olie en gedroogde abrikozen), zodat ze tijdens de lange en koude Montana-winter nog eens aan ons terug kon denken. Voor Simone was er een Japanse stoffen zak, gevuld met een Make-Your-Own-Sushi-At-Home kit. We hadden ook twee multomappen ("binders" in het Engels), waarin diverse labmembers een bijdrage op een A4-tje hadden gezet. Er waren recepten, foto's, moppen, en lieve wensen. Sommige collega's hadden er een compleet werkstuk van gemaakt. Mary had een prachtige taart gebakken, die we als toetje hebben opgegeten. De taart fungeerde tegelijkertijd ook maar als verjaardagscadeau voor David, onze baas.
Na afloop hielpen Cleber en Simone gelukkig met opruimen, want er waren heel wat "leftovers". Het is verbazend hoeveel er altijd nog over is na een potlock feest. Iedereen maakt natuurlijk iets voor 4-6 personen, dus eigenlijk is het ook wel logisch. De rest van de week heb ik dus gesmuld van hartige taarten en spinazieflapjes.

Dimitri's aankomst

De ene Nederlander was nog niet weg uit het Relman lab, of de volgende diende zich alweer aan: Dimitri Diavatopoulos, een AIO uit het lab van Frits Mooi. Dimitri komt drie maanden bij ons op het lab werken aan Bordetella microarray's. Gerard en ik haalden hem op zondag 6 oktober van het vliegveld op. We hadden Dimitri nog nooit gezien, dus ik had een bordje met zijn naam gemaakt, en stond bij de aankomsthal op hem te wachten. Maar zijn beschrijving van zichzelf als "lang" voldeed helemaal, want we pikten hem er zo tussenuit.
Dimitri had via Internet een kamer vlak bij het VA Hospital geregeld, maar omdat hij laat in de avond aankwam, sliep hij de eerste nacht bij ons. De volgende avond brachten we hem naar zijn kamer, in een soort studentenhuis in Palo Alto, waar nog drie andere graduate students (AIO's) wonen. Hij deed zijn kamer open, maar tot zijn verrassing bleek die nog niet leeg te zijn! De vorige bewoner had tegen alle afspraken in zijn matras en kleding gewoon laten liggen. Maar een andere bewoner vond dat we alles gewoon aan de kant mochten schuiven, en de kamer mochten inrichten. Onder de matras van de vorige bewoner kwam zoveel troep tevoorschijn, dat er toch echt een stofzuiger aan te pas moest komen! Daarna kon Dimitri zijn (van ons geleende) matras neerleggen, en de kamer betrekken.
Hij leg lekker te slapen, toen midden in de nacht de deur openging, en het licht werd aangedaan. De vorige kamerbewoner kwam thuis! Het is moeilijk in te schatten wie er het meeste schrok, Dimitri of de andere jongen. Omdat Dimitri toch echt de kamer had gehuurd, moest de oude bewoner een nachtje op de bank in de huiskamer doorbrengen.

Naar Big Basin en Santa Cruz

Het weekend daarop zijn Gerard en ik met Dimitri wezen wandelen in het Big Basin State Park. Op nog geen drie kwartier rijden van het industriele gebied waar we in wonen, ligt een groot en donker bos met hoge sequoia bomen. Niet de heeeeeeele grote sequoia boomsoort die in de Sierra Nevada groeit (o.a. in Yosemite National Park) maar toch best groot. Helaas waren we niet de enigen die op het idee kwamen om hier te gaan wandelen, zodat we de eerste helft van de wandeling veel mensen tegen kwamen. De beloofde waterval aan het einde van dit stuk bleek een zielig stroompje, maar dat kwam natuurlijk omdat het hier zo droog is. Maar de rest van de wandeling was prachtig! Het weer was zoals altijd perfect, en het was heerlijk om weer eens wat natuur te zien.
Hieronder wat foto's. En omdat het maar kleine fotootjes zijn, volgt hier een who-is-who: Dimitri heeft een rood T-shirt aan, Gerard een wit en ikzelf een blauw. Hee, dat zijn de kleuren van de Nederlandse vlag!

Vervolgens reden we naar Santa Cruz, een badplaats aan de Pacific (Stille Oceaan). Ons plan was om hier een fantastische zonondergang te gaan bekijken. Tot onze verrassing hing hier een dikke mist, de bekende sea-fog. Geen zon te zien natuurlijk. Gelukkig hadden we nog net genoeg zicht om zeeleeuwen, pelikanen en albatrossen te zien. En natuurlijk de surfers, die hier in het ijskoude water liggen te wachten op de perfecte golf.
We liepen een eindje langs het strand bij Natural Arches, toen we iets groots en glads op het zand zagen liggen. Het bleek een dode, aangespoelde zeeleeuw te zijn! Bah, en hij stonk ook nog. Gauw doorlopen dus. Dat ze dat niet opruimen..... Een eindje verderop stond een echt Baywatch huisje, waar Dimitri gelijk bovenop klom om met de verrekijker de strandgasten te inspecteren. Helaas droeg niemand een bikini, het was veel te koud!

Naar San Francisco

Het weekend daarop moesten we Dimitri uiteraard San Francisco laten zien! Of zoals ze hier zeggen: Up to the City. We waren er zelf ook nog niet zoveel geweest de laatste tijd. Het weer was weer heerlijk, zonnig en iets bewolkt, maar gelukkig geen mist (SF staat bekend om zijn vele mistbuien). Voor een goed overzicht over de stad reden we naar de hoogste heuvels toe, de Twin Peaks. Heeft niet zoveel met de televisieserie te maken, het zijn gewoon twee heuvels waar grote antennes op staan. Van hieruit heb je een prachtige uitzicht op de stad, de bruggen en Alcatraz.
Vervolgens reden we door het Golden Gate Park naar de Golden Gate Bridge. Daar parkeerden we en we liepen een stuk de brug op, tot de eerste van de twee grote palen. Indrukwekkend hoor! Terwijl het verkeer aan je voorbijraast, kijk je aan de andere kant akelig diep naar beneden. Helicopters vlogen over en zelfs onder de brug door, pelikanen schieten het water in op jacht naar vis, toeristenboten varen heen en weer naar Alcatraz, en zoals overal maken groepen Japanners foto's van elkaar.

Nadat we lekker uitgewaaid waren op de brug, reden we naar downtown, het centrum van de stad. SF is gebouwd op heuvels, en staat bekend om zijn steile straten: de Streets of San Francisco. Een van de bekendste straten is Lombard Street, waar 1 huizenblok zo steil is, dat de weg daar als een slang naar beneden meandert.
Een stukje verderop, op alweer een zeer steile helling, parkeerde Gerard zelfverzekerd de auto. Ik had het daarentegen Spaans benauwd. Het leek wel een helling van 45 graden..... Het was moeilijk uitstappen als je aan de passagierskant zat, want je moest tegen de zwaartekracht in! Gerard rolde echter vanzelf de auto uit. Hihihihi. Nadat we 10x hadden gecontroleerd of de handrem wel aanstond, liepen we omhoog naar het Cable Car Museum. Hier is een tentoonstelling over de beroemde trammetjes, maar je ziet hier ook de grote raderen die de kabels in beweging zetten. Alles is goed geillustreerd met foto's en uitlegborden, en er staan zelfs echte oude Cable Cars. Een aanrader! En gratis ook nog.
Door de gezellige straatjes van Chinatown liepen we naar het karakteristiekste gebouw van SF: de Transamerican Pyramid. Eigendom van het Nederlandse Aegon trouwens! Helaas is het gebouw na alle aanslagen van de afgelopen jaren niet meer toegankelijk voor toeristen, dus we moesten het doen met een blik naar boven. Wel heeeel erg hoog hoor!

In de Italiaanse wijk dronken we thee in een tearoom, en de heerlijke taarten daar konden we natuurlijk niet laten staan! Daarna was het nog een flink eind doorstappen terug naar de auto. Vooral die heuvels blijken erg pittig met een volle buik. We besloten daarom met de auto af te zakken naar de Fishermans Wharf, 1 van de grootste toeristische trekpleisters van de stad. Ik begrijp niet zo goed waarom, want het bestaat voornamelijk uit T-shirt winkeltjes en way-overpriced restaurants. Maar het ligt mooi aan het water, met bootjes en uitzicht op het beroemde gevangenis eiland Alcatraz. Het water hier in de Golden Gate baai is zo koud, en de stromingen zo sterk, dat elke poging tot ontsnapping zou leiden tot een zekere dood. Toch schijnen er enkelen erin geslaagd te zijn ("Escape from Alcatraz" is een verfilming van zo'n verhaal). Een van de winkeltjes aan de werf heeft als thema Alcatraz. Je kunt er zwart-wit gestreepte truien kopen, mutsen en zelfs babykleertjes! Erg grappig vond ik het gestreepte T-shirt met de opdruk "Alcatraz Swimming Team".
Pier 39, 1 van de oude visserspieren, is volgebouwd met nog meer winkeltjes, maar is vooral bekend om de grote zeeleeuwen kolonie, die zich daar gehuisvest heeft. Op een stuk of 20 pontons liggen honderden zeeleeuwen te zonnen. Je kunt er uren naar kijken, want de mannetjes vechten telkens met elkaar om de beste pontons, en de mooiste vrouwtjes. De vrouwtjes en de kleintjes liggen lekker te liggen, terwijl de mannetjes elkaar van de pontons proberen te duwen. Het is een lawaai van jewelste: "oink oink oink"! De rest van de Pier is niet veel bijzonders, maar er zijn een paar leuke gespecialiseerde winkeltjes. Bv. een kattenwinkeltje (alles over katten, kalenders, beeldjes, kleding, een sokkenzaak (sokken met muzieknoten), en een knuffelbeestenwinkel. Op een podium trad een soort goochelaar op, maar erg spannend was het niet, dus we liepen maar weer door.
Moe van alle indrukken liepen we terug naar de auto, maar onderweg kwamen we een lekker Italiaans vis-restaurant tegen, waar we nog een aangenaam uurtje hebben doorgebracht.
Inmiddels was het al donker geworden en we besloten om over de Golden Gate brug heen te rijden, voor een paar foto's van de Bridge-by-Night.

1 jaar in de VS

Eind oktober realiseerden we ons opeens dat we alweer een jaar in Californie wonen! Wat is de tijd toch voorbij gegaan. Sorry voor dit cliché, maar het is echt zo. Er valt hier nog zoveel te beleven, dat we nog lang niet uitgekeken zijn.
Uit boven- en onderstaande verhalen kun je wel opmaken dat we nog steeds met volle teugen genieten. Elk weekend is er wel een feest te vieren, een wandeling te maken of een film te kijken. We doen veel meer dingen "buitenshuis" dan we in Nederland deden. We gaan nog lang niet terug!

Pumpkin Carving

Op 31 oktober viert men hier Halloween. Op deze dag mag je verkleed naar het werk, en 's avonds gaan kinderen verkleed als heks of dracula langs de deuren om snoep op te halen. De huizen worden versierd met pompoenen, en traditioneel gaat iedereen een paar dagen voor het echte feest de pompoen uithollen, en er een gezichtje in uitsnijden.
De avond voor Halloween, dus woensdag 30 oktober, hielden wij van het Relman lab (de Relmaniacs!) een echt Halloween Pumpkin Carving feest. Mary, een graduate student (AIO) van ons lab, had het feest georganiseerd. Ze had een stuk of 20 pompoenen gekocht, voor iedereen was er 1. Tzvia, 1 van de post-docs van ons lab, had haar huis (met gemakkelijk schoon te maken parketvloer) ter beschikking gesteld. Sommigen, waaronder ikzelf, kwamen verkleed, en er waren ook veel (verklede) kinderen, dus het werd een echt feest. Zoals je op de foto's kunt zien, had ik mezelf verkleed als heks. Een winkeltje vlakbij ons huis verkocht allerlei costuums. We hadden een paar dagen eerder een aangenaam uurtje in de winkel doorgebracht met het kijken naar alle costuums en erg gelachen om mensen die rare pruiken en maskers opdeden, en uiteindelijk had ik besloten om een heksencostuum te kopen. Ik had me flink opgemaakt met veel zwarte en roze oogschaduw, en zelf een grote pukkel op mijn neus getekend!
Na het eten konden we aan de slag met het pumpkin carving. Er waren boekjes met patronen, speciale gereedschappen (mesjes en zaagjes), en een grote tafel waar alle pompoenen op stonden. Eerst snij je met een zaagje een gat in de bovenkant van de pompoen (daar waar het steeltje zit). Het gat moet groot genoeg zijn dat je hand er makkelijk doorheen kan. Vervolgens hol je met een speciaal schepje de binnenkant van de pompoen uit. Het moge duidelijk zijn dat hierbij een grote hoeveelheid kleffe draden en zaden tevoorschijn komen. Ik was blij dat het feest niet bij ons thuis was, want ons witte tapijt had dit echt niet aangekund.
Na het uithollen kan het echte uitsnijden beginnen. Het meest simpele is twee driehoekige gaten voor de ogen, een driehoek voor de neus en een gekartelde mond. Maar voor de echte gevorderde pumpkin carver is dat natuurlijk veel te eenvoudig. Zij gingen voor de ingewikkelder patronen, met dracula's, verschrikte katten, en heksen. Zelf hield ik het maar bij een schildpad, maar dan wel op een bezemsteel! Op onderstaande foto's krijg je een indruk, maar kijk ook op mijn Stanford Homepage voor nog veel meer foto's van het pumpkin carven. (foto's gemaakt door Peter, Dimitri en Tzvia). Wees trouwens maar blij dat je op deze webpagina de bijbehorende weeë pompoenenlucht niet kunt ruiken!!!

Halloween

Donderdag 31 oktober was het dan Halloween! Hier en daar zagen we prachtig aangeklede huizen, vol met spinnenwebben, heksen, oogballen en oranje lampjes, dus ik vond dat ik niet kon achterblijven. In een supermarkt kocht ik een Spider-Web-With-Four-Realistic-Looking-Spiders, voor 4 dollar. Het bleek een goede koop, want het was een 10 meter lange wattenachtige strook, die je helemaal in de breedte kon uittrekken. Het zag er net echt uit. Met behulp van punaises hingen Gerard en ik het net onder de carport. De vier kleine spinnetjes die erbij geleverd waren, bleken wel realistisch, maar erg klein. Enthousiast pakte ik een paar vellen zwart papier en een schaar en begon spinnen te knippen. Met een draadje hing ik de spinnen aan het web, en opeens was het erg eng. Zo eng dat ik er zelf bijna niet meer onderdoor durfde te lopen!
Het was al donker dus we zetten de uitgeholde pompoenen voor de deur en deden er brandende theelichtjes in. Een leuk gezicht! We zetten ook nog een mandje snoep bij de deur. Laat de kinderen nu maar komen!
We zaten nog niet 1 minuut of daar kwamen de eerste trick-or-treaters al. De buurkinderen kwamen een snoepje halen. Al snel volgden nog meer kinderen. Heel kleintjes, die schattig en verlegen om een snoepje vragen, en brutale tieners, die een marsje toch ook niet konden afslaan. Natuurlijk staan altijd de ouders om de hoek te kijken, want kinderen gaan hier maar zelden alleen over straat. Men is hier als de dood voor kinderlokkers en ontvoerders.

Om een uur of 8 's avonds ging ik samen met mijn twee collega's Cleber en Dimitri naar het San Francisco. Gerard bleef liever thuis. We gingen om te kijken naar de jaarlijkse Castro Halloween Parade. De Castro is de wijk waar veel homoseksuelen wonen. Het vormt voor hen een redelijk veilige thuishaven in het conservatieve Amerika, waar homoseksualiteit nog door velen als een onacceptabel wordt beschouwd.
Elk jaar op de avond van Halloween verandert de Castro in een enorme parade van costuums. Ook dit jaar was het een grote happening. Het leek wel carnaval! De politie had een groot deel van de lange straat en enkele straten erom heen afgezet voor verkeer. Het was 1 grote kolkende mensenmassa waar we ons instorten. Later zouden we horen dat er dit jaar een record aantal bezoekers waren geweest, maar liefst 300.000! Het merendeel van de bezoekers was verkleed in de prachtigste costuums. Cleber en ik waren net als de avond ervoor verkleed als resp. DiscoGuy en Heks. Maar er was nog veel meer te zien!
Een greep uit wat we zagen: Voor een sfeer-impressie heb ik wat foto's van vorig jaar van het Internet geplukt, dan krijg je een idee....... need I see more ?

Diwali

Vorige week zaterdag waren we uitgenodigd door Neepa en Jeetu, vrienden van mijn broer Aart en zijn vrouw Renu, om samen met nog een stuk of 80 andere gasten Diwali te vieren. Diwali is een Indiaas feest, het feest van het Licht. Het huis van Neepa en Jeetu was dan ook helemaal versierd met een soort kerstboomverlichting en kleine olielampjes. Zelfs in hun zwembad dreven kaarsjes.
Het feest zou om 5 uur beginnen, maar door eerdere ervaringen wisten we dat de meeste gasten pas later zouden komen. We waren er om 6 uur, maar we waren nog steeds de eersten! Indian Standard Time heet dat. Het gros van de gasten kwam dus pas om 8 uur, en het feest kwam maar langzaam op gang (honger!). Het was een potlock feest, waarbij iedereen wat te eten had meegenomen. De meeste gasten waren van Indiase afkomst, dus het werd een heerlijk buffet met allerlei bonengerechten en rijst. Iedereen had zijn mooiste kleding aangetrokken, een feest van kleurige saris en sjaals. Als westerling steek ik daar maar wat gewoontjes tegenaf. Maar iedereen was op blote voeten, want bij de ingang van het huis trek je je schoenen uit. Bij de deur stonden dus 80 paar schoenen te wachten op de eigenaar, een grappig gezicht!
Toen iedereen zo'n beetje was gearriveerd werd er een kleine ceremonie gehouden met olielampjes en gezang. We hielden ons maar een beetje afzijdig. Daarna was er vuurwerk voor de kinderen. Ik denk dat het vuurwerk achterover gedrukt was bij de 4rd of July, want in deze tijd van het jaar kun je dat niet legaal verkrijgen. Gelukkig hebben de buren niet geklaagd! Het was koud die avond, dus iedereen stond een beetje buiten te kleumen om naar het vuurwerk te kijken.
Daarna konden we weer warm worden met Stick Dancing, een Indiase dans. Je gaat in twee rijen tegenover elkaar staan. Iedereen heeft twee stokjes in zijn handen. Op de maat van de muziek sla je de stokken in een bepaald patroon op elkaar, of tegen de stokken van de persoon tegenover je. Daarna schuif je allemaal 1 persoon op. Klinkt ingewikkeld en dat was het ook. Zodra er 1 persoon uit de maat is, moet je stoppen en overnieuw beginnen, want dan botst iedereen tegen elkaar, en de stokken vliegen in het rond. Maar na een tijdje zaten we allemaal goed in het ritme, en werden we lekker warm.

The Black Mountain

Zondag 3 november zijn we samen met de Siersema's en Dimitri wezen wandelen in de heuvels bij Palo Alto. Lekker Hollanders onder elkaar dus! In twee auto's (we waren met 8 mensen) reden we Page Mill road op, de heuvels in. Het was wel grappig, want allebei de auto's zijn Volvo's! De weg ging steeds hoger, met heel veel bochten, tot we bij onze bestemming aankwamen, de parkeerplaats van het Monte Bello Open Space Preserve. Zoals bij veel bezienswaardigheden in de VS, zijn de faciliteiten uitstekend. Er staat een goed informatiebord met een duidelijke kaart van de omgeving en plaatjes van de dieren en planten die je hier kunt zien. In een rekje zitten gratis wandelkaarten en er staat een toilet. Natuurlijk ontbreekt het waarschuwingsbord niet, met plaatjes van poison oak, de Amerikaanse variant van de brandnetel, en de ratelslang.
We bestuurdeerden de kaart en kozen een mooie route uit. De wandelschoenen gingen aan, de rugzakken vol met boterhammen en waterflessen gingen op de rug, en de verrekijkers om de nek.
Het werd een pittige maar prachtige wandeling. Eerst liepen we door een bos, waar we hagedissen en wilde kalkoenen zagen (is het al Thanksgiving?), daarna namen we een steil pad omhoog dat door hoog goudgeel droog gras omhoog ging naar de Black Mountain. Het werd al aardig warm, en er leek maar geen eind aan het pad te komen. Maar eindelijk kwamen we bij een picnic plaats in de schaduw, aan de voet van de Black Mountain. We hebben hier een heerlijke lunch gehad. Dimitri had bagels met notensmeerkaas, Marjan had mozarella met tomaten meegenomen, en wij hadden ham/kaassandwiches met spinazieblaadjes. Voorzien van nieuwe energie liepen we het laatste stuk naar de top van de Black Mountain, een heuvel die vanaf de hele Bay Area te zien is. Op de top staat een heel oerwoud van antennes, want het is 1 van de hoogste punten in de omgeving. Van hieruit heb je een prachtig uitzicht over de Bay Area, en deze dag was het zo helder dat we San Francisco (ca. 50 km verderop) zagen liggen!
De rest van de wandeling ging weer bergafwaarts maar nu begonnen de beentjes van de kleintjes toch wel erg moe te worden. Gelukkig was er onderweg weer veel te zien, vogels, hagedissen en prachtige vergezichten. Af en toe kwam er wat mountainbikers voorbij, die onder te verdelen waren in twee categorieen: 1. De zwoegende mountainbiker heuvelopwaarts, met rood en puffend gezicht. 2. De zoevende mountainbiker bergafwaarts, met brede grijns op het gezicht.
Eindelijk kwam de parkeerplaats in zicht, en konden we de wandelschoenen weer uittrekken. De twee Volvo's rolden achter elkaar weer Page Mill road af, en stopten bij het huis van de familie Siersema, waar we met een welverdiende "lemonade" konden bijkomen van de wandeltocht. Natuurlijk werden de digitale camera's meteen in de computer gestopt, zodat we gelijk een diashow van de foto's konden bekijken.
Voor een impressie van onze wandeltocht kun je ook kijken op de site van de Bay Area Hiker.

Regen

Vorige week donderdag was een bijzondere dag: het regende. Het was al voorspeld, en iedereen keek er ook wel een beetje naar uit, na een half jaar volledige droogte. Dit keer had de weersvoorspeller gelijk, en toen we 's ochtends wakker werden, regende het flink.
Zoals elk jaar is het hier dan gelijk een grote chaos. Omdat het zo lang niet geregend heeft, zijn de straten voorzien van een onzichtbaar laagje olie en vuil, en bij de eerste regenbui kan het glad worden. Door de vele waarschuwingen hiervoor in de media gaat iedereen heel raar rijden, waardoor er veel ongelukken gebeuren. Bovendien kan het slechte riolenstelsel het water niet goed verwerken, waardoor snelwegen soms onder water komen te staan. Ik schreef vorig jaar hier al over (zie deel 4.
De chaos werd nog versterkt door de sterke wind. Niet zo'n storm als net over Nederland is geraasd, maar toch flink, ik schat windkracht 9-10. Het waait hier bijna nooit. Dit leidde tot rare effecten. Bomen die de ene dag nog in geel herfstblad stonden, waren de volgende dag opeens kaal. Veel bomen, die hier niets gewend zijn, en bovendien in droge aarde stonden, waaiden om. Ik probeerde donderdagavond over Foothill Expressway terug naar huis te rijden, en moest echt de takken ontwijken. Op de weg lag een gevaarlijk dikke laag bladeren, en bomen hingen schuin over de weg. Een stuk verderop lag op de rechter rijbaan een ontwortelde boom, waarbij een auto stond, die de boom net had kunnen ontwijken. De mensen probeerden de boom aan de kant de duwen. Nog iets verderop stond het verkeer helemaal stil. Kennelijk lag er over beide rijbanen een boom, want mensen begonnen allemaal te keren over de middenbaan heen. Van de andere kant kwam gelukkig geen verkeer, dus het was een hele lange boom! Ik ben ook maar gekeerd en heb de snelweg 280 genomen. Voor de rest zijn we de storm goed doorgekomen. Geen schade aan het huis of in de tuin voorzover ik heb gezien. Zojuist wel net drie zeiknatte, hevig stinkende, beschimmelde pompoenen in de vuilnisbak gekieperd. Yakkie.




See you next time!

Einde van Deel 17: Happy Halloween.

Ga door naar Deel 18: Een natte kerst.