G&E in de USA.
Deel 18: Een natte kerst

Geschreven op 15 januari 2003

We zijn alweer ruim in het nieuwe jaar, dus het wordt tijd voor een update van onze avonturen. Ik hou het hier en daar een beetje kort, want er is weer veel gebeurd.

Exit overkapping

Nog even wat beelden van de overkapping die we dit najaar hebben afgebroken. Het wrakke houten geval was voornamelijk een broedplaats van termieten en andere beestjes geworden. Schaduw hebben we genoeg in de tuin, dus de overkapping moest weg. Arjan en Renu hielpen mee, en nu hebben we veel meer licht in huis.

Thanksgiving

En toen was het alweer eind november. We realiseerden ons opeens dat we een jaar in de USA wonen! Wat gaat de tijd snel.
Het werd dus onze tweede Thanksgiving in de VS. Dit jaar vierden we het feest bij ons thuis. We hadden Aart en Renu uitgenodigd, Dimitri (Nederlandse collega) en de familie Siersema (zie vorige aflevering) uitgenodigd. De gehele Nederlandse colonie dus. Traditioneel eten ze hier op Thanksgiving kalkoen met cranberry saus, en ik wilde dat ook wel eens proberen te maken. Probleem: ik had nog nooit een kalkoen gebraden. Hoe doe je dat? Internet bood gelukkig uitkomst, en al gauw had ik me ingelezen in het fenomeen How to bake a Turkey.
Allereerst ga je natuurlijk naar de supermarkt. Vlak voor Thanksgiving liggen daar bakken vol kalkoenen, in allerlei stadia van bevrorenheid. Je kunt de diepgevroren vogel kiezen, maar reken dan op een dag of drie ontdooien in de koelkast. Wij kozen de vier graden kalkoen, met een ongelofelijk lange houdbaarheid van 10 dagen. Natuurlijk kun je ook nog kiezen tussen diverse soorten en merken kalkoen, en wij besloten de Butterball Turkey te kopen. Verder hadden we nog de volgende attributen nodig: een vleesthermometer die niet smelt in de oven, een grote bak van aluminiumfolie om de vogel in te braden en twee rollen keukenpapier.
De braadtijd van een kalkoen is al gauw een uur of drie a vier, afhankelijk van het gewicht. Begin dus op tijd, anders moeten de gasten honger lijden. Plaats de kalkoen in de aluminium bak. Knip de plastic zak om de kalkoen open, en hou een rol keukenpapier bij de hand om de bloederige drup op te vangen. Bepaal nu waar de voor- en achterkant van de kalkoen zitten. Een anatomieboek kan hierbij uitkomst bieden. Nu komt het vieste karweitje: Ga met je hand in de de achteruitgang van de kalkoen (als je Mr. Bean gezien hebt, weet je dat je horloge hierbij moet afdoen, anders vind je die nooit meer terug). Ga helemaal tot je elleboog in het vlees, en zie daar! je hand vindt een plastic zak met een onduidelijke, glibberige inhoud. Haal de zak uit de vogel en gooi hem gelijk in de prullenbak onder het slaken van de kreet "YAKKIE". Het moge duidelijk zijn dat kalkoenen niet geboren worden met een plastic zak in hun lijf, maar dat de ingewanden die zich van nature in deze holte bevinden, door de poelier in een zak zijn gedaan. Waarom ze niet gelijk weggegooid worden, weten alleen degenen die deze "giblets" onontbeerlijk achten voor het maken van een heerlijke saus. Voor alle anderen is dit een onnodige en vieze handeling.
Was je arm zorgvuldig tot aan de oksel. Het vieze gevoel zal nog dagen blijven hangen, hoeveel zeep je ook gebruikt! Controleer voor de zekerheid ook de voorkant/halsopening van de kalkoen, want sommige exemplaren kunnen daar ook nog een plastic zak herbergen.
Spoel de holle kalkoen goed uit onder de kraan, en dep hem droog met een tweede rol keukenpapier. Maak nu de stuffing. Het handigst is om een pak Stuffing te kopen, dat uit niets meer bestaat dan een zak gekruide broodcroutons, die met wat water aangemaakt moeten worden. Het resulterende kleffe goedje kieper je in de holte van de kalkoen, en dan vouw je de huidflap om het gat heen, zodat de handel er niet uitvalt.
Vervolgens gaat de kalkoen de oven in. Je kunt een vleesthermometer in de dij stoppen om er zeker van te zijn dat de temperatuur binnenin hoog genoeg is. Af en toe bedruip je de vogel met olie en honing. Als het vel al mooi bruin is maar de rest is nog niet gaar, dan de bruine delen afdekken met aluminium folie.
Bij de kalkoen horen natuurlijk allerlei herfstgerechten. Samen met Dimitri hebben we een heerlijk diner gemaakt, en Marjan Siersema had voor de traditionele appeltaart gezorgd. Hierbij onze menukaart en wat sfeerfoto's.

Sinterklaas in Amerika

Hoewel we heel wat mijltjes van Nederland (en Spanje) verwijderd zijn, heeft de Sint toch de gelegenheid gehad om Palo Alto met een bezoek te vereren. Tenminste dat nemen we maar aan, want echt gezien hebben we hem niet. Vol verwachting zat ik met de familie Siersema op de goedheiligman te wachten (Gerard was in Japan op zakenreis). We waren net voor de open haard liedjes aan het zingen, toen er een (dit jaar wel heel bescheiden) klop op de deur kwam. We liepen snel naar buiten, maar de Sint was net de hoek al weer om, op weg naar andere Nederlandse kinderen. Maar op de stoep stond een grote doos vol cadeautjes, met gedichten! Het werd een gezellige avond, en de kinderen konden de volgende dag op school vertellen dat zij lekker wel cadeautjes hadden gekregen, en de Amerikaanse kinderen niet!
Voor mij was er die avond een schildpad, en voor Gerard had de Sint een houten puzzel met alle staten van de VS meegenomen, heel handig, want weet jij waar Idaho ligt? We lachen altijd wel om die Amerikanen die denken dat Nederland de hoofdstad van Denemarken is, maar zelf bakken we ook niet erg veel van de Amerikaanse topografie.

Harry op bezoek

Dinsdag 10 december kwam Gerards broer Harry aan op San Francisco International Airport. Onze eerste echte bezoeker uit Nederland! We hadden er lang naar uitgekeken. De logeerkamer was vrijgemaakt van schildpadden, het bed opgemaakt, en ik had nog snel gordijnen gemaakt, dus alles was er klaar voor. We hadden die middag vrij genomen van het werk, en haalden hem op van het vliegveld. De volgende twee weken heb ik regelmatig een middagje gespijbeld van mijn werk, want we wilden hem graag laten zien waar we nu wonen, werken en winkelen.

Naar San Francisco

Natuurlijk gingen we gelijk de volgende middag ('s ochtends moest er nog gewerkt worden) naar San Francisco. Eerst gingen we met Harry naar het uitzichtspunt Twin Peaks, twee hoge heuvels met een prachtig uitzicht over de stad. Het weer was niet onaardig, zeker niet voor San Francisco, dat bekend staat om zijn mist en regen. Het is altijd leuk om hier te beginnen, omdat je vanaf hier de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad ziet liggen. In het noorden de roestbruine Golden Gate brug, rechts daarvan het gevangeniseiland Alcatraz, in het oosten de dubbellagige Bay Bridge met aan de overkant Oakland, en natuurlijk de wolkenkrabbers van DownTown. De meest karakteristieke daarvan is de Transamerican Pyramid. Vanaf Twin Peaks kijk je recht op Market Street, een straat die het schuin door het het rechte straten patroon van de stad loopt.
Op de parkeerplaats stond een toiletgebouwtje, waar Eliesje natuurlijk even een bezoekje moest brengen. Het bleek een toilet van het zelfreinigende type te zijn. Voor twee kwartjes had ik een hoop lol. Eerst gooi je het geld in de daartoe bestemde gleuf, en de deur opent zich. Kennelijk wordt het toilet met vloer en al gereinigd na elk bezoek want de vloer was nog nat van de vorige reiniging, en de WC bril trouwens ook (yak). De deur viel vanzelf in het slot. Nadat je hebt gedaan waarvoor je kwam, kun je je handen wassen. Alles gaat weer automatisch, je houdt je handen onder een electronisch ook en water begint te stromen. Tien cm verderop begint ook zeep te stromen, je hoeft niets aan te raken. Dan houdt het water op, en er komt warme lucht om je handen te drogen. Om naar buiten te komen moet je op een grote knop drukken, en de deur opent zich. Als je buiten staat, valt de deur weer dicht, en het hokje begint te rommelen en te pruttelen. Hoe de schoonmaak precies gaat weet ik dus niet, maar het klonk indrukwekkend. Wel een belevenis. Harry en Gerard stonden buiten hard te lachen, maar ze durfden zelf niet naar binnen!


De Golden Gate bridge was ons volgende Point of Interest. Het is altijd indrukwekkend om over de grote brug te lopen. Wat zijn de kabels dik! Wat een verkeer raast er langs je heen. Wat is het diep naar beneden! Onder je zie je de meeuwen en albatrossen jagen op vissen, surfers in dikke pakken liggen te wachten op de ideale golf, en in de verte varen de bootjes af en aan naar het gevangenis-eiland Alcatraz. Op de achtergrond ligt San Francisco. Deze keer keken we onze ogen uit, want het was een uur of 4 's middags, en de middelste rijbaan werd van richting veranderd, zodat er nu niet drie maar vier lanen de stad uit konden rijden. Dit ging heel vernuftig met twee auto's en mannetjes die gele paaltjes in en uit gaten in het wegdek halen.


Op donderdag 12 december ben ik met Harry wezen wandelen bij Castle Rock, een wandeling van ca. 3 uur, die Gerard en ik samen met de Siersema's al eens gedaan hadden. Het is een afwisselende wandeling met prachtige uitzichten over de heuvels, bossen en rotsen.


Naar LA

Op vrijdag 20 december gingen Gerard, Harry en ik een paar dagen naar het zuiden. Het plan was om langs de kust van de Pacific Ocean naar LA te rijden. Als eerste bezienswaardigheid stopten we bij het Monterey Bay Aquarium, waar we een paar mooie uurtjes doorbrachten tussen haaien, octopussen en kwallen.


Vervolgens brachten we een kort bezoek aan Carmel waar Clint Eastwood ooit nog eens burgemeester van was. Hij heeft er nog steeds een bar! Langs de One, de kustweg, bereikten we vervolgens het mooie strandpark Point Lobos. Helaas was het inmiddels erg slecht weer geworden, en we waaiden bijna weg! Door het slechte weer waren er deze keer geen zeeotters of zeeleeuwen te zien, jammer. We wilden voor het donker in San Simeon zijn, dus we reden snel verder. Gelukkig kwamen we onderweg nog wel Elephant Seals tegen, zeeolifanten dus. De mannetjes zijn enorm groot!



De volgende dag brachten we een bezoek aan het altijd gekke Heart Castle. Het was vandaag erg mistig, dus we laten ook wat foto's zien van een andere keer.


Na Hearst Castle was het nog een flink stuk rijden. Onderweg aten we erwtensoep bij een Deens restaurant, en 's avonds arriveerden we, dik in de file, bij ons hotel. Gerard had een mooie suite geregeld, met twee slaapkamers, een woonkamer en een keukentje. Tegenover het hotel zat zeer geriefelijk een Trader Joe's (delicatessenzaak) en nog wat andere winkels, waar we ons wel konden vermaken. Die avond gingen we uit eten met Hester, een collega uit mijn RIVM tijd, die nu in LA woont en werkt. De volgende dag gingen we eerst Hollywood bekijken. De sterren in de Walk of Fame, het Chinese Theater en natuurlijk de letters in de heuvels.


Daarna brachten we een bezoek aan het attractiepark Universal Studios. Een greep uit de attracties: Op de fiets met ET, nat worden in Waterworld, dierenkunstjes in Animal Planet, je wenkbrauwen afschroeien in Backdraft en een tocht in een trammetje langs de filmstudio's. 's Avonds Chinees gegeten en naar de film: James Bond.



De volgende dag gingen we naar Disneyland. Het werd een miserabele dag. We waren expres niet op zondag gegaan, en hadden gehoopt dat het op maandag niet zo druk zou zijn. Niet dus, het bleek beredruk. Eerst stonden we een half uur in de rij voor kaartjes, daarna nog een half uur om het park in te mogen (alle tassen worden gecontroleerd), voor elke leuke attractie minstens drie kwartier wachten. Tot overmaat van ramp barste er halverwege de dag een enorme bui los, die bleef aanhouden. Het regende niet, het goot. Niemand had hierop gerekend, want het regent maar 5 dagen per jaar in LA, en dan verwacht je niet dat je dat meemaakt. Binnen de korste keren liep iedereen in de blauwe plastic regencapes die je bij de winkeltjes kon kopen. Jankende kinderen, nerveuze moeders en boze vaders die net 250 dollar hadden uitgegeven voor een entree kaartje, en het park alweer naar enkele uren moesten verlaten. Wij hebben de strijd ook maar opgegeven. We wachtten eerst een uur onder een afdakje maar de regen hield niet op. Het werd een soppige tocht terug, allemaal tot onze onderbroek kletsnat. Jammer.



De volgende dag, dinsdag, gingen we weer terug naar de Bay Area. 's Ochtens gingen we nog even kijken in Hollywood, en Harry kon nog wat leuke filmposters op de kop tikken. Daarna werd het een "road trip" van een uur of vijf over de eindeloze snelweg. Onderweg hadden we zon en regen, prachtige regenbogen en zwarte wolken, een fraai gezicht.


Een paar dagen later gingen Harry en ik naar de campus van Stanford University. Hieronder nog wat impressies van dat bezoek. Helaas moesten we Harry op zaterdag 21 december weer op het vliegveld zetten, dus we konden de kerstdagen niet met hem doorbrengen. Jammer, want het was erg leuk om eindelijk eens aan iemand te kunnen laten zien waar we nu wonen!




Wandeling Foothills

Regelmatig maken we met de familie Siersema een wandeling. Er zijn hier niet ver vandaan prachtige natuurgebieden. Je neemt Page Mill Road de heuvels in, en die brengt je naar de Skyline Boulevard, die min of meer over het hoogste punt van de heuvelrug loopt. Aan beide kanten van Skyline heb je een aantal mooie parken, met glooiende heuvels, bossen, en uitzicht naar allekanten. In het westen zie je de zee liggen, in het Noorden bij mooi weer San Francisco, en in het oosten ligt de hele Bay Area, met San Jose, Sunnyvale, Palo Alto. De toren van Stanford is altijd weer een gemakkelijk herkenningspunt.
Men noemt hier wandelen "hiken". Een typical hike van ons verloopt als volgt: Op een zaterdag of zondag melden we ons rond een uur of 10, 11 bij Peter en Marjan in Palo Alto. Omdat we met vier volwassenen en drie kinderen zijn gaan we meestal met twee auto's ("ik wil bij Gerard in de auto" "mag ik voorin" "maar jij zat vorige week al naast Elies"). De twee Volvo's rijden dan Page Mill Road omhoog, de heuvels in. Onderweg goed opletten, want de weg is bochtig, en er zijn altijd veel fietsers, hetzij zwoegend omhoog, hetzij scheurend omlaag.
We stoppen bij een parkeerplaats en trekken de wandelschoenen aan. De rugzakken gaan op, de verrekijkers gaan in de aanslag. Meestal maken we een wandeling van rond de 5 - 7 mijl, waar we een uur of 4 of 5 over doen. Dat is een hele prestatie, vooral voor de kinderen Siersema, waarvan de jongste 3 jaar is! Halverwege zoeken we een mooie picnic plaats op en eten dan de bammetjes, appels en koekjes die we al die tijd hebben meegesjouwd. Er is er altijd wel 1 die zich snijdt aan een scherp zakmes! (ook ik heb kennis gemaakt met Dimitri's zwitsers snijduiveltje). Daarna een klein dutje in de zon, wat stoeien met de kids, en daarna gaan we weer verder. Onderweg zien we meestal niet erg veel wildlife, want we maken genoeg herrie: vragen beantwoorden ("waarom heeft een slang geen poten?"), zingen ("Old McDonalds had a farm"), woordspelletjes ("ik weet een dier, 't begint met een K, en het leeft in de jungle"). Maar na een wandeling of tien hebben we toch al wel wat beesten gezien: kalkoenen, kwartels, herten, 2 coyotes, een bobcat (soort lynx), 2 slangetjes en 3087 banana slugs, knalgele grote naaktslakken!
Hieronder nog wat foto's van een hike in het Foothills Park, toegankelijk slechts voor Palo Alto residents en hun gasten. Het was die dag erg helder, en we konden San Francisco zien liggen, 70 km verderop!!!! (zie linker foto, maar is waarschijnlijk niet zichtbaar op zo'n klein formaat).



Kerstmis 2002

De week tussen kerst en oud en nieuw hadden we lekker allebei vrij genomen. De dagen vlogen echter voorbij. Cadeautjes kopen, koken, schoonmaken, gedichten schrijven (zie hieronder), we hadden nog steeds geen vrij gevoel. Het weer was ook nog eens slecht, storm en regen, dus we konden niet veel doen. We hadden wel ons huis versierd met een rand van witte lampjes langs de dakrand, dus het zag er erg authentiek Amerikaans uit. De zaterdag voor de kerst zijn we naar een uitvoering van de San Francisco Symphony geweest, in de Davies Hall. Erg prachtig, maar te perfect.
Natuurlijk werd het ook dit jaar weer geen witte kerst. Sneeuw zie je alleen maar zeer zeldzaam op de heuveltoppen in de verte. Maar regen was er genoeg dit jaar. Het natte seizoen was dit jaar in November begonnen, maar rond de kerst hebben we twee weken lang alleen maar regen en storm gehad. Stroomkabels en telefoonlijnen gingen om, bomen over de weg, het was weer chaos. Het was geen eens zo'n heftige storm, voor Nederlandse begrippen althans. Het was maar windkracht 10, maar dat gebeurt hier zo sporadisch dat bomen en menselijke bouwwerken er niet op voorbereid zijn. Ook onze telefoonlijn bleek beschadigd, zodat we een "dode lijn" hadden. Geen telefoontjes met Nederland, geen internet, we voelden ons zeer ellendig. Het duurde twee weken en drie monteurs voordat men het probleem had gevonden: een breuk in de telefoonmast in onze tuin. Eerste kerstdag hebben we gegeten bij Aart en Renu. Dimitri en zijn vriendin Cecile, die over was gekomen uit NL waren er ook, en nog twee vriendinnen van Renu. We hadden voor iedereen cadeautjes MET gedichten gemaakt, dus we hebben weer veel gelachen.
Tweede kerstdag waren we uitgenodigd bij de familie Siersema, waar we heerijk gegeten hebben. Op onderstaande foto's een sfeerimpressie.



Oud en Nieuw

Op oudejaarsavond hadden we de Siersema's bij ons uitgenodigd. Dit jaar geen Youp, geen appelflap, geen vuurwerk. Maar wel oliebollen (dankzij Marjan), appelbollen (by Elies), huzarensalade en Fire Crackers (nog net op tijd door Gerard gekocht). Met zijn allen zijn we naar een feestelijk versierd huis in de wijk gelopen. Wat een lampjes! Alles ging aan en uit, bewegende herten, flitsen, kleuren, geluid, het is niet uit te leggen. De kinderen vonden het prachtig! Daarna kwamen we wat buren tegen, en al snel zat ons huis vol met een man of 20. Gelukkig had Marjan genoeg oliebollen gemaakt zodat de Amerikanen ervan konden proeven. Om half 11 was iedereen weer naar huis, en aan de donkere huizen te zien, lag iedereen ruim voor middernacht op 1 oor. We stonden dus alleen buiten te juichen en op onze toeters te blazen, het nieuwe jaar in.

See you next time!

Einde van Deel 18: Een natte kerst.

Ga door naar Deel 19: Jarig in New Orleans.