G&E in de USA.
Deel 21: Naar Hawaii en Nederland

Geschreven op 7 augustus 2003

Naar Hawaii

We hadden zin in vakantie, en wat is er nou exotischer dan Hawaii als vakantiebestemming? Zon, zee, strand, palmbomen en een ananas-coctail.... het begon te kriebelen bij ons. Hawaii is vanuit Californie "slechts" 5 uurtjes vliegen, en veel mensen op ons werk zijn er al eens geweest. Bovendien behoort het gewoon tot de Verenigde Staten, dus we hoefden niet zo moeilijk te doen met visa of paspoorten.
We kochten wat boekjes, gingen wat surfen, want we kwamen er al snel achter dat Hawaii uit een aantal verschillende eilanden bestaat, elk met z'n eigen karakter.
Na wat wikken en wegen besloten we naar Maui te gaan, omdat dit eiland wordt aanbevolen voor de "eerste keer". Het eiland bestaat uit twee aan elkaar versmolten oude vulkanen. Voor de moleculair biologen onder jullie: het lijkt erg op een ribosoom, met de grote en de kleine subunit. Het oostelijke, grootste bolletje bestaat uit de Haleakala vulkaan, ruim 3000 meter hoog!
Gerard vond een aantrekkelijke aanbieding op het Internet, bestaande uit rechtstreekse vlucht, hotel en auto. Op 27 april vertrokken we voor een romantische strandvakantie naar Maui! Aloha!

Het hotel
We logeerden in het Maui Islander hotel. Niet aan het strand, maar op slechts 500 meter van het gezellige centrum van Lahaina, verreweg het leukste stadje van het eiland (linksboven op de bovenstaande kaart). Het hotel was schoon, met een zwembad, en prachtig aangelegd met veel planten, palmbomen, varens en bloemen. Minpunten waren de gehorige kamers (met dank aan onze ruziemakende buren!) en het ontbreken van een ontbijtgelegenheid. Maar in 5 minuten waren we op de hoofdstraat van Lahaina, waar heerlijke ontbijtjes te krijgen waren (pancakes met stroop, bacon en witte bonen in tomatensaus...).



De auto
Toen we op het vliegveld aankwamen, stond onze goedkope (we blijven Hollanders) compact Ford Focus al klaar. Moe van de reis, en puffend van de klamme hitte wachtte ons een teleurstelling. De auto was helemaal vies, onder de vogelpoep, niet uitgezogen, en vol krassen. We liepen terug naar de Hertz autobalie om ons te beklagen, en daar stond-ie: een witte Ford Mustang convertable.
Ehhhhh... hij is wel mooi he? Maarrrrr hij is wel duur-hoor.... Zullen we toch...??? Jaaaa!
En zo ging het dus. Niet veel later reden Gerard en Elies met het dakkie omlaag het eiland op! Wel een petje op doen, want de zon brandt in je nek.



Het strand

Tja, wat zullen we zeggen? Foto's zeggen al genoeg. Palmbomen, wit strand, blauwe lucht, en af en toe een walvis in de verte! "Doet u mij nog maar een Tropical cocktail, alstublieft."



Snorkeling
Je kunt niet naar Hawaii zonder minstens 1x gesnorkeld te hebben. Het is gemakkelijk om snorkelbrillen te huren, ze hadden ze zelfs op sterkte, erg handig voor ons bril-/lensdragers. Je loopt het water in, waadt door de branding (die hier erg sterk is) en steekt je hoofd onder water. Fantastisch wat je allemaal ziet; vissen in de prachtigste kleuren, koraal, en knalrode dikke zee-egels. Geen schildpadden gezien helaas. Hierbij wat fotos die ik van het internet gejat heb, omdat we zelf geen foto's hebben gemaakt.



Lahaina
Lahaina is een oud walvisvaarders-plaatsje. Het heeft een gezellige hoofdstraat met winkeltjes, galerieen en restaurants. Er is een oude gevangenis, tegenwoordig ingericht als plaatselijke VVV. Een oud huis van een missionaris/dokter is nu ingericht als museum. In de drukke haven ligt een oude, gerestaureerde bark. Helaas nu gesloten. Hier leggen ook de grote cruiseschepen aan, die van eiland naar eiland varen.



Midden in het dorpje staat een enorme ficus-boom, de Banyan tree. De boom beslaat het hele dorpsplein, heeft een dikke middenstam maar ook een stuk of 30 zijstammen. Elke zaterdag wordt hier een kunstmarkt gehouden.



Tropical island
Als je aankomt op het vliegveld van Hawaii, ben je in eerste instantie een beetje teleurgesteld. Rondom het vliegveld is het kaal, verdroogde aarde, industrieterreinen en stripmalls zoals overal in de US. Is dit nu het tropische eiland, zoals je je dat voorstelt? Maar als je een stukje verderop rijdt, dan zie je dat er wel degelijk tropische gebieden zijn. Er zijn hier en daar stukken tropisch regenwoud, en er is een tropische plantage, waar je kunt zien hoe ananas, koffie, macademia-noten, cocosnoten en suikerriet groeit.



The Highway to Hana
Een niet te missen "uitje" op Maui is een bezoek aan Hana. Niet zozeer vanwege het dorpje zelf, want daar is niet zoveel aan. Het is de weg NAAR Hana die bijzonder is. The Highway To Hana. Een prachtige weg, langs de noordrand van het eiland, 50 mijl lang, met honderden bochten en bruggetjes, die langs watervallen, tropische planten, zee, en zwarte vulkanische stranden gaat.
Helaas wil iedereen deze weg gereden hebben, zodat je min of meer in file achter elkaar aan rijdt. Maar het blijft prachtig.



Oheo Gulch
Eindelijk in Hana aangekomen, zijn we doorgereden naar Oheo Gulch, waar de Seven Sacred Pools zijn. Hier komt een beekje vanaf de Haleakala vulkaan gestroomd, de zee in. Vlak voordat het water in de zee uitkomt, zijn in de rotsen een soort bassins ontstaan, waar het water vanuit het ene kommetje in het andere stroomt. Sommige bassins zijn zo groot, dat er tientallen mensen tegelijk in kunnen poedelen. Het zou een prachtig natuurgebied zijn, als er niet al die veel te dikke, veel te blote Amerikanen zouden lopen.



Bamboebos
Vanaf de parkeerplaats van de Seven Sacred Pools konden we een leuke wandeling maken naar de Waimoku Falls, een waterval aan de voet van de Haleakala vulkaan. De wandeling omhoog was 2 mijl lang, met een hoogteverschil van 650 foot (ca. 250 meter), en voerde langs een Banyan tree (ficus boom met vele stammen), nog meer watervallen, en een "Awesome" bamboebos. Stengels van 10 meter hoog, waar tussendoor een pad gemaakt is. Een groot gedeelte van het pad door het bamboewoud is bedekt met planken, zodat je comfortabel kunt lopen. Maar op het laatste stukje, vlak voor de waterval, was het pad erg hobbelig, vol met wortels en kuilen. Daar maakte Gerard een ongelukkige misstap. Hij had erg veel pijn, en zijn enkel zwol binnen een paar minuten enorm op: enkel verstuikt. Er was vlakbij een beekje, waar hij zijn voet kon inhouden, maar het bleef erg veel pijn doen. Terwijl Gerard zijn voet in het water bleek houden, ben ik doorgelopen naar de Waimoku Falls. De waterval was prachtig, hij valt 150 meter loodrecht omlaag. Maar lang kon ik niet blijven, want Gerard zat nog steeds te wachten bij de beek. Het deed nog steeds gigantisch zeer, hij kon eigenlijk niet meer lopen. Wat nu? Er zat niet veel anders op dan maar weer terug te gaan, 2 mijl weer omlaag. Langs het pad vonden we gelukkkig een stevige stok, waar Gerard op kon leunen. Maar de rest van de vakantie (en de volgende 2 maanden...) kon Gerard niet erg veel doen. Jammer!!!



Haleakala vulkaan
Een van de grootste attracties op Maui is de Haleakala vulkaan. De vulkaan is niet meer actief, maar de laatste uitbarsting was "nog maar" 200 jaar geleden. Elders op het eiland kun je de vulkanische brokken gestolde lava nog zien liggen. Maar tegenwoordig kun je veilig naar de vulkaan toe. Je beseft niet echt hoe hoog de vulkaan is, omdat de helling niet zo steil is. Maar de berg rijst 3000 meter vanuit de zee omhoog. Het is 1 van de weinige plekken op de wereld waar je zo vanaf zeeniveau de hoogte inrijdt. De tocht naar de top is een belevenis. We reden in het donker, omdat we (op aanraden van alle boekjes en collega's) de zon boven de vulkaankrater wilden zien opgaan. De weg gaat maar door, bijna 2 uur lang rijd je omhoog. Het grootste deel van de weg reden we alleen. We zagen geen enkele andere auto de berg opgaan, en ons bekroop een bang gevoel. Zijn we te laat? Te vroeg? Gaat vandaag de zon niet op? ("Sorry, folks, due to unseen circumstances the sunrise of today has been cancelled"). Gelukkig zagen we in de verte enkele andere auto's rijden. Steeds hoger ging de weg, en langzamerhand begonnen we te beseffen dat het echt een hele hoge berg was. Wanneer kwam er een einde aan de weg? En dan kwam daar plotseling de top. Hier pas bleek dat we niet de enigen waren. De parkeerplaats was practisch vol. We konden nog net 1 van de laatste parkeerplekjes krijgen. Een stenen trap leidde omhoog naar een uitkijk/schuilhut. Het was koud!!!!! Een schrale wind blies alle warmte uit ons. We hadden een jas en een trui aangedaan, maar het bleef ijskoud, bijna tegen het vriespunt. In de schuilhut was het verbazingwekkend vol. Een mens of 100 zat hier te kleumen, en nog eens 20 mensen trotseerden buiten de kou. Sommigen hadden duidelijk hoteldekens meegejat, tegen de kou. We gingen ook buiten zitten, omdat we meenden dat we dan een mooiere foto konden maken. Maar koud, jongens.... Waar blijft de zon nu toch?


Het wachten duurde lang. De wind leek steeds kouder te worden, en iedereen zat rillend te wachten op Het Moment. De horizon werd steeds lichter, en dan opeens: precies op tijd - De Zon! Van het ene moment op het andere kwam er een straal over de rand; keurig op de geplande tijd van 6 uur. Het wachten had dan wel lang geduurd, en wat was het koud, maar als de zon dan over de kraterrand komt golven, ben je dat allemaal vergeten. Prachtig.



Maar na de fraaie zonsopgang bekroop ons het gevoel: wat doen we nu? Het is kwart over 6 's ochtends, berekoud nog steeds, en vanwege Gerard's zere voet konden we geen hike maken. We reden maar naar een lager gelegen uitzichtspunt en bewonderden de enorme krater. De doorsnede is 30 kilometer!!! Je kunt de vulkaan inlopen, maar als je echt over de bodem wilt trekken moet je daar wel 2 dagen voor uittrekken. Maar ja, dat ging nu helaas niet. We stelden ons maar tevreden met een blik over de rand.



Omdat de klimatologische omstandigheden van de Haleakala (vulkaan, 3000 m hoogte, dicht bij de evenaar) zo bijzonder zijn, komen hier bepaalde planten en dieren voor die je (bijna) nergens anders zult aantreffen. Het Silversword is een grijze bolvormige, agave-achtige plant. Hij groeit alleen hier op de Haleakala vulkaan en op het Big Island (een ander Hawaii eiland). De Nene vogel (spreek uit Neenee) is ook uniek voor dit gebied. Ik probeerde twee van deze patrijsachtige vogels op de foto te krijgen, maar ze bleken erg snel. Elke keer dacht ik dat ze op de foto stonden, maar neenee, ze stonden er weer niet helemaal op. Zo kreeg de vogel zijn naam natuurlijk.



Bike down the vulcano
Een groot aantal organisatiebureautjes organiseren hun eigen variant op "Bike down the Vulcano". Met een busje worden groepen van 10-20 mensen de vulkaan opgereden (opstappen om 4 uur 's ochtends - gaap). Het busje heeft een aanhangwagen met daarin de fietsen. Eerst om 6 uur de zonsopgang bekijken, en daarna worden de fietsen uitgeladen. Er stonden wel een stuk of 20 van die busjes op het parkeerterrein, en we spendeerden een leuk half uurtje door het allemaal eens te bekijken. Iedereen krijgt een helm op en een felgekleurde jas aan, mag even oefenen op het parkeerterrein (we werden meerdere keren van de sokken gereden door wiebelige Amerikanen die voor het eerst op een fiets leken te zitten), en dan mag je naar beneden. Het is echter tammer dan het klinkt. Iedereen moet in colonne rijden, en voorop rijdt een gids, die het tempo aangeeft. Niet erg snel hoor.



Tedeschi Winery en oostkant kust
Er is slechts 1 commerciele wijnmakerij op Maui, de Tedeschi Winery in de Ulupalakua ranch. Met excuses voor de onuitspreekbare namen in dit stukje! Het Hawaiaans kent slechts een stuk of 5 medeklinkers (l, h, k, h, p), en de namen zijn allemaal erg lang. Maar dit terzijde.
De Tedeschi wijngaard is beroemd geworden door hun Pineapple (ananas) wijn, maar ze maken ook "echte" wijn. Ik volgde een leuke rondleiding door de fraaie tuinen, terwijl Gerard eenzaam op een bankje moest blijven zitten met zijn zere voet. Daarna mocht ik wat wijnen proeven. Mmmmmm.



Daarna reden we verder over het "grote bolletje" van het eiland, naar het zuiden. Hier komen bijna geen toeristen. Er loopt een spectaculaire lava "flow" vanaf de vulkaan de zee in. Een restant van de laatste uitbarsting van de Haleakala, 200 jaar geleden.



Sugar Cane Factory
Op onze laatste dag van onze Hawaii vakantie bezochten we het Alexander and Baldwin Sugar Museum. In dit kleine maar erg leuke museum wordt uitgelegd hoe vanuit suikerriet (sugar cane) suiker gemaakt wordt. Overal op het eiland zie je de grote velden suikerriet groeien. Om het riet te oogsten moeten de velden eerst in brand gezet worden! We hadden inderdaad een aantal van deze branden gezien. De suiker-bevattende stengels zijn zo vochtig dat ze de brand overleven, terwijl de drogere bladeren verbranden. Daarna volgt een arbeidsintensief proces van oogsten, pletten en koken. Het was een leuk bezoek, maar daarna was de vakantie dan toch echt afgelopen...



Naar Nederland

Niet zo spectaculair, maar ook erg leuk was ons bezoek aan Nederland, de eerste twee weken van juni. Gerard moest helaas het merendeel van de dagen werken in Eindhoven, Best en Jena (voormalig Oost-Duitsland, hij ging naar de Carl Zeiss fabrieken), maar ik had alle tijd om weer eens een heleboel mensen te bezoeken. Natuurlijk heb ik veel tijd bij mijn ouders in Gouda doorgebracht. Zwemmen met mijn vader, winkelen met mijn moeder, gespeeld met mijn neefje Daan (opeens een jaar ouder..), het stuk grond bekeken waar straks het nieuwe huis van mijn zus en haar man zal worden gebouwd.
De twee weken vlogen voorbij met het bezoeken van vrienden door het hele land. In chronologische volgorde: Gouda, Schagen, Markelo, De Lutte, 's-Hertogenbosch, Leidschendam, IJsselstein, Nieuwegein, Rotterdam, weer naar 's-Hertogenbosch, Heeswijck-Dinther, en Eindhoven. Weer ouderwets in de file gestaan, naar Radio3 geluisterd, drop (met dank aan Willy), haring en kroket gegeten en bij de Hema gewinkeld. De eerste week was het heel raar, het weer was pet (die ene week dat het slecht weer was deze zomer, in Nederland....), het wachten in restaurants duurde lang, de parkeerplaatsen zo krap, de supermarkten zo klein, maar de tweede week was het alsof we niet weg waren geweest. Maar wie waren toch Jim en Jamai ??????


Einde van Deel 21: Naar Hawaii en Nederland.

Ga door naar Deel 22: Zomer in California.