G&E in de USA.
Deel 23: Relmania, Tol Toneel Club, en een conferentie

Geschreven in maart 2004, over belevenissen in het najaar van 2003

Een verontschuldiging

Lieve lezers! Ik weet dat er veel van onze vrienden regelmatig een kijkje op deze pagina's nemen, ons lieve kaarten, brieven, en emailtjes sturen, en ons bellen. Maar we laten maar weinig van ons horen. Deze homepage wordt bijna niet meer geupdate, emailtjes verdwijnen in een zwart gat, en telefoontjes worden niet beantwoord. Wat zou er toch met ons aan de hand zijn?
Maak je niet ongerust, word niet boos: het gaat ons goed. Te goed, want er zijn zoveel leuke dingen te doen. Zoveel hikes te maken. Er is zoveel in de tuin te klussen. Zoveel leuke winkels..... Kortom, we hebben geen tijd voor jullie meer..... Het spijt ons. Maar we denken veel aan Nederland, en vinden het nog steeds erg leuk om van jullie te horen. Echt waar.
En dan is er ook nog het tijdsverschil. 's Avonds om 9 uur, als we thuis zijn gekomen van ons werk, gekookt hebben en gegeten, en zin hebben om 1 van jullie te bellen.... dan is het 6 uur 's ochtends in Nederland. Niet zo'n handige tijd (voor ons wel maar dan zouden we helemaal geen vrienden meer overhouden). In het weekend rennen we om snel de was te doen, ouders te bellen (ja die wel!) en dan springen we snel in de auto op weg naar een nieuw park met een nieuwe wandeling. Echt waar. Kijk maar op onze Hike pagina.'s Avonds voelen we ons weer schuldig, maar het is dan weer te vroeg om te bellen.
Zo zit dat dus.

Relmania

Zoals jullie wel weten, werk ik (Elies Bik) op het lab van David Relman, het Relman Lab. We noemen ons zelf wel eens The Relmanians, of The Relmaniacs! En onze ge-eerde leider noemen we The Relminator (als-ie er niet bij is natuurlijk). David is een grote Metallica fan. Mocht je het niet weten, Metallica is een hard-rock herrie band (sorry als ik nu iemand beledig...). In een gekke bui hadden we bedacht dat ons lab een eigen T-shirt behoorde te bezitten, en Metallica leek een leuk uitgangspunt. Een aantal ideeen werden verzameld, en ik ben met Adobe Photoshop en Illustrator aan de gang gegaan, met bijgevoegd resultaat. Op de voorgrond een bewerking van Metallica's nieuwste album, St. Anger (met daaraan toegevoegd een pipet), en op de achtergrond het "tourschema" van onze baas, die er meer niet dan wel is. Via Internet hebben we de shirts laten drukken, en het resultaat was erg professioneel.
Op 2 oktober 2003, rondom David's verjaardag, hebben we allemaal het T shirt aangetrokken, met daaroverheen een vest of trui. Tijdens de werkbespreking die dag trokken we allemaal tegelijkertijd onze trui uit, en daar zaten we allemaal in het T shirt. David was helemaal verbijsterd, hij moest echt even bijkomen van de schrik, maar toen vond hij het toch wel leuk. Na de bespreking zijn we allemaal op de foto gegaan! Op de foto is David Relman degene met de zwarte broek aan; wij hadden allemaal een spijkerbroek aangetrokken. Zelf sta ik op de achterste rij (derde van rechts met piekhaar), want ik ben een van de langere labmembers!

De Tol Toneel Club

Elies zit op toneelles!!! OK, dat moet ik even uitleggen. Het zit zo: Gerards collega, Matthijs en zijn vrouw Annette zijn tegelijk met ons vanuit Nederland naar de VS verhuisd. Matthijs en Annette worden door iedereen "Tol en Thijs" genoemd (Tol is de achternaam van Annette, snap je?). Kijk ook op hun website www.tolenthijs.com. Zowel Tol als Thijs zijn fanatiek toneel-fan, en dan met name het improv (improvisatie) toneel. Annette wilde graag een toneel-groep gaan beginnen hier, en ik werd ook gevraagd. Het leek me niet iets voor mij, maar ik heb me toch over laten halen, vooral toen ik hoorde dat alle andere deelnemers het een ook beetje eng vonden. We begonnen met een groep van 8 Nederlandse vrouwen, en inmiddels zijn er nog 6 over.
We leren veel over emoties: hoe kun je iets neutraal zeggen, hoe klinkt het als je boos bent, of verdrietig, of blij? Hoe staat je gezicht dan, kun je ook met je lichaamstaal iets toevoegen? We spelen kleine scenes (bij de bushalte, bij de dokter) en in mei 2004 gaan we een kleine uitvoering geven, maar daarover een andere keer meer. Ik vind het heel leuk; het is iets totaal anders dan ik ooit heb gedaan, en ik ben niet zo getalenteerd, maar we hebben wel een berg lol met elkaar.

Conferentie Lake Tahoe

Half oktober had ik een conferentie in Lake Tahoe. Dat is een groot bergmeer, waaromheen in de winter veel geskied wordt. In oktober lag er nog geen sneeuw, maar het is dan toch ook erg mooi. Het meer ligt half in California, half in Nevada, ten oosten van ons op ca. 4 uur rijden. In Nevada is gokken legaal, in California niet. Denk maar aan Las Vegas, het gokparadijs, in Nevada. Direct over de grens met Nevada staan grote casino's en goktenten. Ons hotel lag in Incline Village, 10 kilometer in Nevada, in een vrij luxe hotel. Ik had een mooie kamer met uitzicht op het zwembad dat helaas "under construction" was. Uiteraard had het hotel ook een casino.




Het congres ging over "Polymicrobial Diseases", dus ziekten die door meer dan 1 bacterie of virus veroorzaakt worden. Denk aan keelontstekingen en gingivitis (ontsteking van tandvlees). Het was een kleine conferentie, ca. 100 mensen, dus je kon met iedereen wel een praatje maken. We waren daar met een aantal collega's, en we hadden allemaal een poster. Voor de niet-wetenschappers onder ons: in Deel 19 heb ik een uitleg gegeven over wat een wetenschappelijke poster inhoudt (onder het kopje "conferentie in New Orleans"). Op onderstaande foto's zie je vlnr: Chana bij haar poster, de posterzaal, Elies bij haar poster. We hadden allemaal veel belangstelling!




Met een paar van mijn collega's + echtgenote + kind hebben we een ochtendje gespijbeld, om een mooie wandeling te maken. Het bleek allemaal net iets verder en hoger en zwaarder dan we dachten, helemaal omdat Lake Tahoe erg hoog ligt. Je denkt: een meer, dus zeeniveau, maar dat is een misvatting. Het meer ligt op 6200 feet boven zeeniveau (1900 meter), we begonnen onze wandeling op 6700 feet (2000 meter) en we eindigden bovenop Diamond Peak, op 8500 foot (2600 m) hoogte! Geen wonder dat ik zo buiten adem was, ik had geen idee dat we zo hoog waren. Boven op de top waren werklui bezig met voorbereidingen voor het nieuwe ski-seizoen, en het vier-jarig zoontje van mijn collega mocht in de vorkheftruuk! Dat was natuurlijk erg stoer, want hij is dol op Bob the Builder. Op de terugweg naar beneden hadden we bijna voortdurend een prachtig uitzicht op het strakblauwe meer.


Einde van Deel 23: Relmania, Tol Toneelclub en een conferentie.

Ga door naar Deel 24: Harry en John op bezoek.
Of ga terug naar nog meer avonturen van G&E in the USA.

Of ga terug naar Elies Bik's HomePage