G&E in de USA.
Deel 24: Harry en John op bezoek

Geschreven op 22 maart 2004 over gebeurtenissen in oktober/november 2003

Harry en John op bezoek

We keken er naar uit: Eind oktober kwamen Harry (Gerard's broer) en John (een vriend van Harry) bij ons op bezoek. We haalden ze op van het vliegveld op een zondagmiddag, en die avond zaten we te barbequen onder de palmbomen!

Werk in de achtertuin

Harry en John kwamen niet alleen vakantie vieren, ze kwamen ook om ons te helpen met het werk in de achtertuin. De afgelopen zomer had ik een sproei-installatie aangelegd (zie deel 22), waarbij we hadden ontdekt dat het houtwerk in de tuin erg slecht was. In onze achtertuin zijn verhoogde bloemperken, aangelegd door de vorige bewoners. Het houten frame was geheel verrot, en er moest echt iets aan gedaan worden. H&J gingen flink aan de slag: het oude hout werd gesloopt, een betonplaat verwijderd met een slegdehammer, en een nieuw muurtje werd gemetseld van betonblokken.


Het eind resultaat is prachtig: een strak muurtje, mooie zwarte aarde en nieuwe plantjes. Daarnaast hebben H&J ook nog een stuk schutting vervangen en 2 nieuwe schutting deuren gemaakt. Hartstikke bedankt jongens!


Dagje uit naar San Francisco

Na al hun harde werk mochten Harry en John eindelijk een dagje genieten. We namen ze mee naar San Francisco, hier slechts 45 min rijden vandaan. En dat is hier in de VS slechts een kippeneindje! We begonnen met een bezoek aan Pier 39 met uitzicht op Alcatraz (zie hieronder). De pier zelf biedt onderdak aan een bonte verzameling souvenirswinkeltjes en dure restaurants, niet echt bijzonder. Het is eigenlijk een "tourist trap" maar je kunt je er wel een halfuurtje vermaken. Naast de pier liggen vlotten waarop een kolonie zeeleeuwen huist, en die zijn veel leuker dan de winkeltjes! De zeeleeuwen liggen twee lagen dik op de plankieren, vechtend om een plekje in de zon, of in de buurt van een aantrekkelijk vrouwtje/mannetje. Oink, oink, oink klinkt het voortdurend.




Daarna gingen we met de boot naar Alcatraz, het beruchte gevangenis-eiland, bekend van de films "Escape from Alcatraz" en "The Rock". Het is een leuk uitstapje. Je krijgt een cassetterecorder met koptelefoon. Op het bandje staat een rondleiding door de gevangenis, met verhalen van exgevangenen. Je kunt in een cel stappen, ziet de beroemde eetzaal, en hoort het verhaal over de ontsnappingspogingen. Als bonus heb je vanaf het eiland ook nog een mooi uitzicht over San Francisco en de Golden Gate brug.




Teruggekomen in "the city" liepen we naar Coit Tower op Telegraph Hill. Het is een hele klim, maar onderweg loop je over trappen langs prachtige tuinen, en het uitzicht wordt steeds mooier. De toren zelf heeft gelukkig een lift, die je naar een geweldig uitzicht brengt. De hele stad ligt aan je voeten: Chinatown, downtown met de wolkenkrabbers, bochtige Lombardstreet en de Streets of San Francisco, kaarsrecht, maar heuvel op - heuvel af. Toen we weer beneden waren, zijn we naar Fishermans Wharf gelopen voor een welverdiende milkshake bij Johnny Rockets.




Met de auto zijn we vervolgens naar de Golden Gate brug gereden. Het is altijd een prachtig gezicht, de rode brug met de twee enorme pijlers. Je kunt er overheen lopen. De brug is erg hoog, het is een beetje eng om over de rand te hangen, terwijl het verkeer achter je rug raast, maar ook vanaf hier weer een mooi uitzicht over de stad en Alcatraz.




Spa for sale

Op ons atrium, de binnenplaats waar ons huis omheen is gebouwd, stond een hot tub, een achterblijvertje van de vorige bewoners. Een hot tub (ook wel "spa" of "jacuzzi" genoemd) is een vierkante bak van ca. 2 bij 2 meter (dat houten ding met het groene deksel rechts op de linker foto), gevuld met warm water, en met massage-jetstreams. Klinkt goed, zul je zeggen, niets mis mee. Maar we moesten het water voortdurend op temperatuur houden, wat veel stroom kostte en herrie maakte, er moesten elke week enorme hoeveelheden chloor in om de boel een beetje Legionella-vrij te houden en het nam ook erg veel plek in op het atrium. Daarbij kwam nog dat we er eigenlijk niet zo veel gebruik van maakten. Kortom, na lang wikken en wegen, hadden we besloten om dat de hot tub weg moest. Harry en John slaagden erin om het geval door de deur en op de oprit te krijgen. Een briefje "hot tub for sale" bleek genoeg om een man uit de buurt te motiveren om de spa voor $500 te kopen. Hij kwam hem zelfs nog ophalen met een pickup truck!



Naar de kust

Gerard is met onze gasten ook nog naar Monterey geweest, naar het Monterey Bay Aquarium. Het is een prachtig museum aan de kust ten zuiden van ons, met grote aquaria, haaien, kwallen, zeevogels, roggen, en inktvissen. Daarna zijn de heren naar Carmel gegaan, een plaatsje aan de kust, waar Clint Eastwood ooit nog eens burgemeester van is geweest. Hij runt nog steeds een hamburgertent, en daar hebben de jongens nog een consumptie genuttigd.




Halloween

Op 31 oktober was het alweer Halloween. Ik had vier pompoenen gekocht die we die avond hebben uitgesneden. Het geeft wel heel veel troep (zie voor een gedetaileerd verslag Deel 17). Je holt de pompoen uit, snijdt er een mooi figuurtje in (heks, kat, of maan zijn populaire thema's), theelichtje erin en klaar is Kees. Ik had me maar weer als heks verkleed, net als vorig jaar. De hele avond zijn er verklede kinderen langs de deur geweest, de Trick or Treaters, die je een paar snoepjes geeft.




Een tripje naar Death Valley, Las Vegas en LA

Na al het werk dat Harry en John hadden gedaan, hebben we ze getracteerd op een tochtje naar Death Valley, Las Vegas en Los Angeles. Gerard moest 's ochtends nog werken, maar vrijdagmiddag reden we naar Bakersfield, een plaats halverwege onze route naar Death Valley. Na vier uur rijden over Interstate 5 in de stromende regen, kwamen we aan in Bakersfield. Het was een vrij grote plaats, met 270.000 inwoners, dus we hadden ons er heel wat van voorgesteld. Nadat we in ons motel waren ingechecked, reden we naar de downtown area om eens lekker uit eten te gaan en te gaan stappen. Maar waar was downtown? Toch niet dat ene straatje met die twee restaurants en drie gesloten winkels? Helaas, dat was downtown. Er liepen wat opgeschoten jongeren met groen haar en hanekammen. Die zijn toch al 20 jaar uit de mode? Nog niet in Bakersfield, hoor! We reden door naar een grote shopping mall, in de hoop op wat meer vertier. Het was een niet onaardig winkelcentrum, maar er was geen kip. Alle winkels waren leeg, de verkopers hingen verveeld achter de toonbank, overal was uitverkoop, maar geen klanten. Wat deprimerend, zeker op een vrijdagavond. We hoorden later dat er een paar uur daarvoor een grote stroomstoring was geweest, waardoor alle winkels hadden moeten sluiten, dus dat verklaarde voor een deel de lege winkels, maar we vonden het toch heel eigenaardig. We eindigen uiteindelijk bij een Denny's restaurant (ook al niet vol) voor ons avondeten, en gingen met zeer gemengde gevoelens over "exiting Bakersfield" naar bed.

Death Valley

De volgende dag was het nog een flinke ruk naar Death Valley. De afstanden in de VS vallen zelfs ons nog steeds tegen. Onderweg maakten we nog een korte stop bij Red Rock Canyon State Park, om wat foto's te maken van de Joshua trees.
Daarna ging het weer verder naar Death Valley. Eerst bereikten we Panamint Valley, waar we al een fantastisch uitzicht hadden over een dorre droge en zeer diepe vallei. Een mooie bochtige weg bracht ons helemaal naar beneden.




Over een tweede bergpas reden we door naar de echte Death Valley National Park, een van de droogste, heetste en diepste plekken op de aarde.
Het bleek dat er dit weekend een happening in Death Valley was, de jaarlijkse bijeenkomst van de Death Valley 49'ers. Het was ons niet helemaal duidelijk wat dit voor een groep mensen was, maar het waren er wel erg veel: 30000! De 49'ers bleken vernoemd naar de groep verdwaalde immigranten die in 1849 in dit gebied strandden, toen ze op weg waren naar de westkust. De groep kwam bijna om van de dorst, en gaf deze vallei zijn huidige naam.
De huidige 49'ers komen elk jaar bijeen in Death Valley. Het was een vreemde groep van voornamelijk oudere, gepensioneerde Amerikanen, met te grote brillen en dikke cowboyhoeden. Er waren bluegrass groepjes (soort country muziek),houtsnijders, een soort braderie met vreselijke kitch-schilderijen, en heel veel, erg veel enorme kampeerauto's. We zagen een vreemde combinatie van een Hummer met een aluminium caravan (foto rechts, met op de achtergrond een witte zee van campers).




Er waren ook Burro Flapjack-wedstrijden, waarbij je zo snel mogelijk een ezel moet opzadelen met de volgende items: zadel, schop, slaapzak, lasso, hout voor kampvuur, meel, eieren en een pan. De ezel moet dan een parcours overgetrokken worden, en weer afgezadeld. Vervolgens moet de deelnemer een vuur maken, een beslag maken en een pannenkoek (de flapjack) bakken en die aan de ezel voeren. De ezel die het eerst de pannenkoek heeft opgegeten, heeft gewonnen. Kan het nog gekker?
Er waren dus enorm veel bezoekers in het park, maar gelukkig waren de meeste mensen in de buurt van de shows, dus het was redelijk rustig bij de echte bezienswaardigheden. We maakten een leuke wandeling door de zandduinen, waar we echt het gevoel hadden middenin de woestijn te lopen!




Met het zand nog in onze schoenen brachten een bezoek aan het Death Valley bezoekerscentrum (op 65 meter onder zeeniveau !), waar een leuke maar warrige tentoonstelling over de oorspronkelijke 49'ers was ingericht. Daarna bewonderden we de vreemde rotsformaties met hun prachtige kleuren bij Zabriskie point.




Las Vegas

Daarna was het nog een uur rijden naar Las Vegas. Het is een vreemde overgang vanuit de woestijn naar deze miljoenenstad met al zijn lichtjes en grote hotels. We hadden een motel vlakbij de Strip, de grote straat waar de belangrijkste casino's en hotels zijn gevestigds. Veel casino's hebben een centraal thema, en hun hotels en winkelgalerijen zijn helemaal in die stijl ingericht. Een selectie (de foto's staan in dezelfde volgorde als in het lijstje):


Helaas, we hebben geen fortuin gemaakt in LV. We hebben allemaal een paar dollar in de fruitautomaten gegooid, en toen we die binnen een paar seconden weer kwijtwaren, hadden we er genoeg van.....
Maar wel genoten van al het moois dat er te zien was. Van links naar rechts: Voor het standbeeld van Siegfried en Roy bij The Mirage, met bloemen en tekeningen voor Roy, Muntjes gooien vanaf een brug in The Venetian (buiten is het donker, binnen schijnt de zon op het prachtige nepplafond), Gondeltochten bij de Venetian, Voor het Paris hotel.




Los Angeles

Door naar LA, via een lange rit door de woestijn, waar ik niet zoveel over kan vertellen. We kwamen de metropool binnen aan de kant waar de bosbranden hadden gewoed: kilometers lang zwart geblakerde heuvels met kleine plukjes ongeschonden groen, waar een huis was gered door het nat te spuiten. Erg indrukwekkend!
In Los Angeles hebben we natuurlijk een bezoek gebracht aan Hollywood, met het Chinese Theater waar de sterren hun hand- en voetindrukken in het beton hebben achtergelaten, de gouden sterren van de "Walk of Fame" en de beroemde witte letters in de heuvels.





Universal Studios

Vlakbij Hollywood Boulevard liggen de Universal Studio's, waar films worden opgenomen. Het is ook een pretpark, waar we ons wel een hele dag konden vermaken met 3D films (Shrek, Terminator), spectakelshows (Animal Planet, Waterworld), rides (Back To the Future, Jurrassic Park) en een rondrit over het studioterrein.





Een van de leukste shows in Universal Studio's is Waterworld, gebaseerd op de gelijknamige film van zo'n 8 jaar terug. Een enorm bassin met water, een metalen atol, scheurende speedboten, een brandende benzine tank, een spetterend stuntteam, en een kletsnat publiek.





In een rubberboot van een steile helling af in Jurrassic Park; je wenkbrauwen worden weggeschroeid bij Backdraft, en een leuke show met dieren in Animal Planet. Tenslotte even op de motor....





Harley-Davidson

Vlak voordat ze naar de VS kwamen, hadden Harry en John hun motor rijbewijs gehaald. Zo kon hun droom werkelijkheid worden: rondtouren op een Harley Davidson in de USA. Weliswaar niet op Route 66, weliswaar geen lange trip, maar toch een mooie tocht naar de Pacific Ocean. Zijn ze niet stoer? Pokkepokkepokke gingen de motoren. Ik denk dat de buren blij waren toen de rust weer was weergekeerd in Sheraton Drive, want zoiets hadden ze nog nooit gezien of gehoord. Ongehoord! En met deze motor-trip kwam er een einde aan het bezoek van Harry en John.





Einde van Deel 24: Harry en John op bezoek.

Ga door naar Deel 25: Karina en Kerstmis.

Of ga terug naar nog meer avonturen van G&E in the USA.

Of ga terug naar Elies Bik's HomePage.