G&E in de USA.
Deel 25: Karina en Kerstmis

Geschreven op 28 maart 2004 over gebeurtenissen in november/december 2003

Thanksgiving

Thanksgiving is in de VS minstens zo belangrijk als Kerstmis. Het valt altijd eind november, dus een maand voor de kerst, en je viert het met familie of vrienden thuis. Traditioneel wordt er kalkoen gegeten, het liefst zo'n hele gevuld met broodkruimels en andere lekkernijen. Daarbij eet je herfst- en oogstgroenten (aardappel, squash, pompoen, wortel, en champignons). We hebben het dit jaar gevierd met mijn broer en zijn vrouw, die (zoals ik er telkens maar weer bijvertel) hier in de buurt wonen. Renu was op dat moment hoogzwanger. We hadden ook vrienden uitgenodigd: Horea en Ramona uit Roemenia, met hun zoontje Alexander.




Karina Elisabeth

Zoals je inmiddels wel weet, woont mijn broer Aart Bik hier in de buurt, in de East Bay. Hij en zijn vrouw Renu zouden in december hun eerste kindje krijgen. Op 14 december 2003 werd Karina Elisabeth Bik geboren in een ziekenhuis in Fremont. Gerard en ik zijn er gelijk die middag op bezoek gegaan. Renu's moeder was al een paar weken eerder overgekomen uit India om haar dochter te helpen. Kraamzorg kennen ze hier niet!

Er zijn trouwens heel veel zaken rondom de bevalling anders dan in NL. Bijna alle vrouwen werken min of meer door tot de dag van de bevalling; en na de bevalling heb je vier tot zes weken zwangerschapsverlof. Ik wil nooit meer iemand in Nederland horen klagen! Als je langer thuis wilt blijven na de bevalling is dat onbetaald, en bovendien wordt het dan wel erg gemakkelijk voor je baas om je te ontslaan. Het is een hard land.

De prenatale zorg is buitengewoon; drie tot vier ultrasounds (echo's) zijn hier heel normaal, en allerlei genetische testen vertellen de aanstaande ouders het percentage kans dat ze hebben op bv. een kindje met het Down syndroom. Dat veroorzaakt natuurlijk weer een hoop onrust. Stel, je hebt (gezien de leeftijd van de moeder en je familiegeschiedenis) 3 procent kans op een Down kindje. Er wordt nog een bloedtest uitgevoerd, en ineens heb je vier procent kans. Je kunt dan een vruchtwater punctie laten doen maar dat geeft weer een verhoogde kans op een infectie. Wat moeten de aanstaande ouders met al die getallen? Het geeft een hoop slapeloze nachten, zo heb ik van nabij meegemaakt. Het Amerikaanse systeem is heel erg ingesteld op kansberekening, en je krijgt al die getallen te horen zodat je achteraf niet de doctoren kunt aanklagen, of een schadevergoeding kunt eisen omdat je kindje niet gezond geboren is. Gelukkig gaat het natuurlijk meestal goed!

De geboorte vindt hier in de USA bijna altijd in het ziekenhuis plaats. De kraamafdeling is een geroutineerd bedrijf, met prive-kamers met gezellige behangetjes, een bed voor de vader, en vriendelijk personeel dat elke baby behandelt alsof het de eerste baby van de eeuw is. Het ziekenhuis maakt de aangifte van de baby in orde, en je kunt het navelstrengbloed laten invriezen voor eventuele stamcelbehandeling. De meeste vrouwen verblijven 2 nachten in het ziekenhuis en worden dan met een waslijst vol aanwijzingen naar huis gestuurd. Zoals ik hierboven al zei, is er geen kraamhulp. Veel moeders die ik ken laten hun eigen moeders invliegen vanaf het geboorteland, en met wat passen en meten kunnen die vaak een visum van 6 maanden krijgen. Onnodig te zeggen dat er dus heel wat mannen in India, China en Taiwan met smart zitten te wachten op hun vrouwen die allemaal in de VS zitten te kramen....
Part-time werken is eerder uitzondering dan regel (hoewel op Stanford er wel wat mogelijk is), en veel vrouwen werken dan ook helemaal niet of full-time. Kinderen zitten de hele dag in de creche ("daycare"), hebben een "nanny" of zitten op school met naschoolse opvang. Voor daycare betaal je ca. 1500 dollar per maand.

Ok, genoeg gepraat, nu wat foto's van mijn nieuwe nichtje:




Karina werd geboren met een zwarte bos haar! Ze was erg klein, maar haar nageltjes waren al erg lang.




Renu bleef een aantal dagen in het ziekenhuis, maar mocht daarna naar huis. Via de Nederlandse winkel in San Jose had ik aan Beschuit-met-Muisjes kunnen komen, want die mochten natuurlijk niet ontbreken. Ik geloof dat Renu het maar een droge, kruimelige toestand vond, die beschuit....! En voor het eerst mochten we Karina ook vasthouden. Eerst wat foto's van de kersverse ouders, dan van ons.







Tenslotte, als je nog meer foto's van Karina wilt zien, ze heeft een eigen Internet site (sinds haar geboortedag!). Kijk op www.karinabik.com voor een complete reportage.

Kerstmis 2003

Al snel na de geboorte van Karina was het kerst, en Renu's broer + gezin (wonen ook in de VS) waren inmiddels ook overgekomen. Renu's moeder was er ook nog steeds (Renu's vader was achtergebleven in Bombay), dus het was een volle tafel! Ze logeerden allemaal in het huis van mijn broer (en dat met een nieuwe baby, dat was allemaal wel erg druk). We hebben met elkaar kerstmis gevierd, met eerst een diner, en daarna cadeautjes en gedichten.




Einde van Deel 25: Karina en Kerstmis.

Ga door naar Deel 26: Alle Bikken op bezoek.

Of ga terug naar nog meer avonturen van G&E in the USA.

Of ga terug naar Elies Bik's HomePage.