G&E in de USA.
Deel 26: Een boel Bikken op bezoek

januari 2004 (geschreven in april 2004)

Nieuwe bank

We hebben een nieuwe bank! Al jaren stonden Gerard en ik bekend om ons oude, voddige, vieze en kapotte bankstel. Eens was het een mooie bank, maar generaties katten en de daarmee gepaard gaande uit-en afscheidingen hadden de bank geen goed gedaan. Wanhopige pogingen om een en ander met schoonmaakmiddel te verwijderen hadden het leer doen schuren, zodat je de binnenbekleding zag zitten. Ten einde raad hadden we er toen maar lappen overgegooid, maar die bleven natuurlijk niet erg op de plaats zitten, zodat we voortdurend bezig waren om alles weer terug in elkaar te zetten.
We waren dus al een tijdje op zoek naar een nieuw bankstel. Het probleem is dat de Amerikanen geen smaak hebben. Ze houden van grote, truttige, heel erg foute meubels. Hier is een selectie van banken uit de catalogus van Levitz, een van de grootste meubelzaken hier in de VS. Zeg nu zelf, dat vonden we in Nederland 20 jaar geleden misschien mooi, maar dat is toch al jaren out-of-style? Nou, hier staat dat dus gewoon nog in de showroom. Zucht.




Gelukkig werd hier er eindelijk bij ons in de buurt een Ikea geopend. Daar zouden ze wel iets voor ons hebben, want het assortiment is precies hetzelfde als in Europa. Sterker nog, het gebouw is net zo blauw-met-geel, de toonzaal heeft dezelfde inrichting, en de Billy boekenkast en de Klippan bank heten net zo als in Zweden en Nederland. Alleen de prijzen zijn in dollars.... De Ikea is een van de weinige meubelzaken waar we ons thuisvoelen, en we gaan er regelmatig even heen als de Amerikaanse smaak ons weer de neus uitkomt. En natuurlijk voor een lekker bakkie goedkope koffie + Zweeds appelgebak.....! Maar de banken bij de Ikea konden ons ook niet helemaal bekoren.
Maar zoals meestal, als je niet op zoek bent, vind je juist de mooiste zaken. Gerard en ik waren het weekend na de kerst naar San Francisco gegaan om te winkelen (de uitverkoop was gestart). We liepen over de meubelafdeling van de het grote warenhuis Macy's en daar stond-ie: DE BANK. Italiaans design (Natuzzi), superzacht leer, slank model, chocoladebruine kleur, en leuke pootjes. Leverbaar in 3, 2, en 1 zits, precies wat we wilden. En: in de aanbieding. We waren op slag verliefd, en besloten de bank direct te kopen. De verkoopster was verbaasd, ze had nog nooit zo snel een bankstel verkocht! Hieronder twee foto's die ik vanaf het internet geplukt heb (ik heb even geen fototoestel bij de hand, en het is trouwens donker. Onze bank is bruin, zoals op de linkerfoto.




Bikken bezoek

We hadden er ruim twee jaar om gezeurd: Lieve ouders, wanneer komen jullie eens op bezoek? Maar er was altijd wel een excuus: te koud, te warm, te ver, te onveilig...... Er was een nieuw kleinkind voor nodig (het pasgeboren dochtertje van mijn broer Aart en zijn vrouw Renu, die hier ook wonen) om dan toch eindelijk mijn ouders zover te krijgen dat ze de Grote Oversteek eindelijk maakten. Mijn zus Charlotte, haar man Helger en hun zoon Daan (2.5 jaar oud) kwamen ook mee! Het zou dus de Reunie der Bik-ken worden; de eerste keer sinds jaren dat ons oude gezin met de verworven aanhang weer bij elkaar zou zijn.
De donderdag voor mijn verjaardag kwamen ze allemaal aan op SFO, het internationale vliegveld van San Francisco, met de ons vertrouwde KL605. Gerard en ik haalden ze af. Eerst moest de huurauto nog worden opgehaald, en een kinderzitje moest geregeld worden. Het duurde allemaal erg lang maar eindelijk reden we dan toch naar Aart en Renu. Die zaten al klaar met Karina. Eerst moest Karina natuurlijk bij opa en oma op schoot; de eerste keer dat mijn ouders haar in het echt zagen. Daarna mocht mijn zus Charlotte haar vasthouden. Haar zoon Daan vond het prachtig, dat nieuwe babytje. Hij gaf haar zelfs een heel voorzichtig kusje.... (smelt).




Het Bikken bezoek zou slechts 10 dagen duren, maar het was beter dan niets. De eerste 5 dagen sliepen mijn ouders bij ons, en Charlot + gezin bij Aart en Renu, en daarna werd het omgedraaid, zodat we elkaar allemaal konden "meemaken".

Elies' verjaardag

Zaterdag 31 januari werd ik weer een jaartje ouder. Het was lekker weer, en we konden buiten lunchen! Dat zou me in Nederland toch niet gelukt zijn!




's Middags kwamen mijn broer en zus en hun gezinnen vanuit Union City naar ons in Sunnyvale toe, en we konden lekker bijkleppen. De twee kleinkinderen eisten natuurlijk de meeste aandacht op. Op de eerste foto zie je Daan op de voorgrond, dan vlnr Elies (ik dus), mijn broer Aart met Karina op schoot, mijn moeder en mijn schoonzus Renu. Op de tweede foto mijn vader met Karina, dan Elies+Aart, en tenslotte mijn zus Charlotte, Daan en ik. En o, ja, we zitten op onze nieuwe bank, maar dat is niet zo goed te zien.




Doop van Karina

Mijn broer had kunnen regelen dat de doop van Karina precies tijdens het bezoek van mijn familie kon vallen. Zondag 1 februari zat de Lutherse kerk in Fremont vol met de familie Bik, en vele vrienden van Aart en Renu, en de vrienden van het andere doopkindje. Tijdens de dienst mochten we niet fotograferen, maar na afloop gelukkig wel. Karina hield zich heel goed toen ze het water over haar koppie kreeg! Ze zag er schattig uit in het doopjurkje, dat al vele jaren in het bezit van de familie is en waarin zelfs ik nog gedoopt ben. Het is al ruim 50 jaar oud, maar nog steeds in goede conditie. Het is altijd in het donker bewaard, dus nog steeds spierwit! Mijn moeder had het de dag voor de doop nog voorzichtig gestreken. Na afloop was er koffie met cake in de koffiekamer van de kerk.




Ano Nuevo

Dinsdag 3 februari had ik voor de hele familie een uitje georganiseerd. We gingen naar Ano Nuevo, een Californisch State Park aan de kust van de Pacific Ocean. Eerst reden we naar Half Moon Bay, een leuk badplaatsje aan de kust, op ca. 45 min rijden hier vandaan. Daar hebben we heerlijk gelunchd in een gezellig restaurant, met hamburgers en salades. Daarna was het nog een half uur rijden langs de ruige kust naar het zuiden. Anu Nuevo is beroemd om de Sea Lions, zeeolifanten, die hier elke winter komen om hun jonkies te krijgen, en te paren voor het babietje van volgend jaar. Zeeolifanten zijn een soort zeeleeuwen/zeehonden. De mannetjes hebben een rare knobbel op de neus, vandaar de naam. Van maart tot november kun je vrij in het park rondkijken, maar dan zijn er bijna geen zeeolifanten te zien. Van november tot maart kun je alleen onder leiding van een ranger het park bezoeken, en de wandelingen zijn vaak weken van te voren uitverkocht. Ik was dus erg blij dat ik voor onze familie een plaatsje had weten te bemachtigen. Helaas was het weer niet zo mooi, het zou gaan regenen. We hadden allemaal laarzen en regenjassen meegenomen, die we ook hard nodig bleken te hebben.
We moesten ons bij het visitor center verzamelen, en daar kregen we te horen dat we (zonder begeleiding) naar een ander punt moesten lopen, waar de ranger ons opwachtte. Hij vertelde dat er duizenden zeeolifanten waren, en dat er al heel wat jonkies geboren waren. De babies drinken bij de moeder, die zelf al die tijd helemaal niets eet. Op een gegeven moment krijgt de moeder honger, en zwemt weg, richting het noorden, waar ze op zoek naar vis gaat. De jonkies blijven achter, en moeten het zelf maar zien te redden!
Intussen liepen we met een vrijwilliger (de ranger bleef achter) naar het strand, waar we tot heeeeeeel dicht bij de zeeolifanten mochten komen. De mannetjes waren enorm groot! En de babies waren juist heel klein en schattig. De beesten maakten allemaal rare geluiden (burp, knor, loei, sis), die erg op de lachspieren werkten.
Het was allemaal erg leuk en interessant, totdat het begon te regenen. En hard ook. Binnen een paar minuten waren we erg nat. Gelukkig waaide het flink, dus het droogde allemaal ook weer snel op, terwijl we terugliepen naar de auto. Helaas, vlak voordat we bij de parkeerplaats waren, kregen we nog een flinke stortbui, dus we waren weer terug bij af....




Nat en verkleumd kropen we weer in de auto. We reden verder naar het zuiden naar Santa Cruz, een universiteitsstad aan de kust. Daar wisten we een heel lekker Thai restaurant, waar we heerlijk gegeten hebben.


Terug naar Gouda

De 10 dagen vlogen voorbij met samen winkelen (Gilroy Outlet stores, Borders boekhandel), bijpraten, en eten. We zijn ook nog naar Stanford University geweest, en de VA Hospital waar ik werk. Mijn ouders en Aart zijn nog naar San Francisco geweest, en mijn zus en haar gezin zijn naar Monterey geweest. Het weer werkte niet helemaal mee, maar het was geweldig om elkaar gewoon te zien, en met Daan te spelen. Het was leuk! Helaas moesten we aan het eind van de week weer afscheid nemen. Het bezoek ging weer terug naar Gouda, waar omgewaaide schuttingen, en een nieuw huis de aandacht eisten.






Engelse Les

Het is weer eens wat hoog tijd voor een Engelse les. Ik woon hier alweer ruim twee jaar, dus ik ben geen beginner meer, maar er blijft nog genoeg te leren. Eén van de fouten die ik nog steeds maak: "he is very long" terwijl het moet zijn "he is very tall". Ik weet dat het fout is, maar kennelijk denk ik nog steeds in het Nederlands, en "long" lijkt nu eenmaal erg veel op "lang". Het woord "long" wordt meer ge bruikt voor horizontale zaken, dus "He is very long" heeft een erg dubbelzinnige betekenis!
Een andere keer was ik erg in de war toen iemand zei "There are a lot of eekhoorns in that tree". Ik dacht tenminste dat ze dat zei, maar ik zag geen eekhoorns. Het bleek om "acorns" te gaan, eikeltjes dus. Had ik al verteld dat mijn collega's een keer onder tafel lagen om een rare uitspraak van mij? We hadden het over afwasmachines, en iemand klaagde over het rekje van haar machine, dat erg onhandig was. Ik zei toen: "I am very happy with my rack" en mijn mannelijke collega's lagen ineens in een deuk. Wat bleek? "A rack" van een vrouw is haar boezem!
Nog wat willekeurige woorden die net anders zijn dan ik dacht:
Einde van Deel 26: Alle Bikken op bezoek.

Ga door naar Deel 27: Spring in California .

Of ga terug naar nog meer avonturen van G&E in the USA.

Of ga terug naar Elies Bik's HomePage.