G&E in de USA.
Deel 30: Klussen aan de carport

juli/augustus/september 2004

Glazen ruiten in de carport

Ons huis is gebouwd om een atrium, een binnenplaats. Via de carport ga je door onze voordeur, maar dan ben je nog niet binnen. Je staat dan dus op het atrium. De muur tussen de carport en het atrium was origineel gemaakt van matglas. Maar de vorige bewoners hadden dat glas vervangen door hout. Daardoor was het in de carport erg donker geworden. Wij wilden graag weer glas in deze muur, zodat het in de carport ook wat lichter zou worden. Hoewel we (zoals jullie wel weten) niet te beroerd zijn om zelf een klusje te klaren, besloten we dat dit project toch een maatje te groot voor ons was. Gelukkig vonden we een goed bedrijf dat voor ons de ruiten heeft geplaatst. Geen doorzichtig glas, maar matglas, zodat je nog steeds prive zit. Het witte trellischerm boven de ruiten werd vervangen door gewoon glas. En wat een verschil!

Vanaf de straat ziet ons huis er gelijk heel anders uit. Een raam oogt toch heel wat anders dan een houten muur. In de carport is het ook een stuk lichter geworden, en het atrium heeft nu weer alle vier de kanten van glas, zoals het huis zou moeten zijn.
Nadat het glas geplaatst was, hoefden we alleen nog maar het kozijn te schuren en te schilderen in dezelfde kleur als het huis. Maar hoe vind je precies die kleur? We gingen naar de Orchard Supply Hardware (een soort Gamma) om wat kleurkaartjes te halen. Ik zag gelijk een kleur die wel in de buurt kwam van de rest van ons huis, en we namen dat kaartje en nog een stuk of 10 andere mee, om te vergelijken met de muur van ons huis. Dat was immers een stuk makkelijker dan de muur mee te nemen naar de winkel. Thuisgekomen bleek de kleur die ik als eerste had uitgekozen PRECIES de goede kleur. Gerard was diep onder de indruk.

Het beplanten van de carport

Intussen waren we ook al begonnen aan de volgende fase van het project: het beplanten van de plantenbak in de carport, vlak voor het zojuist geplaatste glas. Maar eerst moesten we daar een sprinkler installatie aanleggen. Het regent namelijk nooit in een carport! Dus Gerard en Elies gingen weer gaten graven, buizen lijmen, worteldoek plaatsen, grind wassen, compost door de kleigrond mengen... kortom, weer een paar weekendjes druk geweest.

Maar welke planten zouden geschikt zijn voor deze plaats? De glazen ruiten hadden de carport een stuk lichter gemaakt dan voorheen, maar het was nog steeds vrij donker voor een plant, en er zou nooit direct zonlicht door de ramen vallen. Bovendien wilde ik een plant die niet te hoog zou worden want dan zou-ie tegen het dak van de carport aankomen, maar ook weer niet zo klein dat je hem vanaf de straatkant niet kon zien. Tenslotte wilden we iets met een tropische uitstraling. We dachten eerst aan bamboe, maar er bleek geen geschikte "clumping" (niet invasieve) bamboesoort te zijn, die aan mijn strenge eisen voldeed. Na vele uurtjes tuinboeken doorspitten en internetten besloot ik te kiezen voor de "bamboepalm", de Chamaedorea seifrizii. Geen bamboe dus, maar een palm, met een bamboeachtige look. Het is eigenlijk een kamerplant maar ik hoop dat hij het hier in het Californische klimaat ook wel buiten zal redden. Bij ons plaatselijke tuincentrum (inmiddels helaas failliet) hebben we twee planten aangeschaft, en in de carport geplaatst. Over de grond heen hebben we dun worteldoek gelegd, en daaroverheen een laag grind (de oude kiezels die we uit dit plantgat hadden gehaald). Zeg nou zelf, staat het niet heel wat beter dan voorheen?

Het laatste sprinkler project???

Gerard kwam op het slimme idee om gelijk ook het atrium te voorzien van een bewateringsinstallatie, maar hoe moesten we dat aanpakken? In het atrium zijn een paar plantenbakken uitgespaard in het beton, maar hoe breng je een waterleidingsbuis van de ene bak in de andere? Gerard had dit al eens eerder aangepakt:. je neemt een tuinslang, stopt die in een pvc buis, en zet het water aan. Je kunt de buis dan onder de grond door "stoten". Het water spoelt de grond voor de buis weg, en als je maar lang genoeg wacht, en veel kracht gebruikt, kun je met deze constructie een buis onder een betonnen plaat aanleggen. Het kostte wel veel moeite, maar uiteindelijk hadden we de buizen waar we ze wilden hebben.

Het hele atrium zat inmiddels onder de modder, overal lagen bergen grond en stenen, planten moesten in allerijl verplaatst worden, maar het was de moeite waard. Want nu het atrium ook "besprinklerd" was, betekende dit dat onze hele tuin voorzien is van een automatische bewateringsinstallatie!!! Alles zit nu op de timer, nooit meer met de tuinslang om 10 uur 's avonds drie keer per week de plantjes langs. Geweldig! Betekent dit nu dat we helemaal klaar zijn met de sprinklers? Nee helaas niet. Op sommige plaatsen hebben we namelijk de boel nogal provisorisch aangelegd. Bepaalde stukken, waar we nog niet overuit zijn hoe we het willen hebben, zijn nu bv. nog voorzien van een tuinslang met gaatjes, dus het werkt wel, maar het kan nog netter. Ach ja, zo blijf je bezig.

Vaste eettent

We wonen hier nu alweer bijna drie jaar. En we beginnen alweer wat 'vaste patronen" te ontwikkelen. Een van die gewoontes is dat Gerard en ik elke vrijdagavond naar het zelfde restaurant gaan, "Thai Pepper". Echt elke vrrijdagavond, tenzij Gerard op reis is. Het is, zoals je al had geraden, een Thais restaurant. Veel curries (vlees in kokos/roomsaus), vis met tropisch fruit, rijst en noedels. Sommige gerechten zijn behoorlijk pittig. Ik ga nooit verder dan "medium", want dat is voor mij echt genoeg. Maar het is een heerlijk restaurant. We nemen altijd het zelfde voorgerecht: chicken satay, met pindasaus. Het is hier heel gewoon om met z'n tweeen 1 voorgerecht te bestellen en dat te delen.

Gerard neemt ook altijd hetzelfde hoofdgerecht: Sie-ew chicken, een soort brede bami-slierten met broccoli en ketjapsaus. Hij vindt dat gewoon het lekkerst, en neemt nooit wat anders. Ik probeer dat wel te doen, maar ik heb wel een aantal favorieten, zoals curries, en zeebaars, en spinazie met kip en sateesaus. Gerard eet wel eens een hapje van mijn gerecht, maar hij blijft toch altijd bij zijn oude vertrouwde gerecht. Bij het eten drinken we ook altijd hetzelfde: hot tea, heerlijk bij deze pittige gerechten. Omdat we elke vrijdagavond hier gaan eten, begon het personeel ons te leren kennen. De bedrijfsleidster kwam zelfs altijd even een praatje maken, de chicken satay en jasmine tea kwam al op tafel als we net waren gaan zitten, en als we eens een weekje hadden overgeslagen omdat Gerard op zakenreis was, of omdat we in Nederland waren geweest, dan kwam ze altijd bezorgd vragen waar we toch waren geweest. Ergens in juni bereikten we zelfs de hoogste status: we kregen vanaf dat moment altijd 10% korting op de rekening!
Maar helaas, aan alle goede dingen komt een eind. Op een willekeurige vrijdag kwamen we weer eens eten, en opeens was er allemaal nieuw personeel. De menukaart was nog hetzelfde, en het smaakte ook nog goed, maar er was toch iets veranderd. De nieuwe waiters (obers) zijn nog niet zo ervaren, spreken gebrekkig Engels, en je moet opeens erg lang wachten op de rekening. En natuurlijk kregen we ook geen korting meer. Waarom deze plotselinge verandering? We hebben geen flauw idee wat er gebeurd is. Misschien is de oude crew op een nieuw restaurant gezet? Is de zaak overgenomen? We weten het niet. Maar we blijven wel komen, want het is dichtbij huis, en het eten is nog steeds erg lekker.
En ...het personeel begint ons ook weer te herkenne, want afgelopen vrijdag kregen we weer 10% korting!

Pasta pomodoro en Borders

Nog een ander vast restaurant van ons is Pasta Pomodoro. Het is een soort moderne Italiaan op z'n Amerikaans. Italiaanse pasta's en vleesgerechten voor weinig geld, eenvoudige tafels zonder linnen of placemats, jong personeel, niet al te gek grote porties, en gewoon erg lekker.

Alles wordt klaargemaakt in een open keuken. Gerard en ik vinden het leuk om aan de bar te zitten, zodat we de koks aan het werk kunnen zien. Het zijn bijna allemaal Spaanssprekende mannelijke koks. Ze werken zich letterlijk in het zweet, boven de open vuren, werkend aan 4 gerechten tegelijkertijd. Ze maken er ook een beetje een show van, want ze weten natuurlijk dat de clientele zit te kijken. Dus gooien ze de olie van een meter hoog in de pan, houden de pan schuin zodat de vlam er in slaat, en jongleren met de pasta. Erg leuk om te kijken. Het eten is goed, en niet duur, dus het is een razend populaire tent. Als je om 7 uur 's avonds komt moet je zeker een half uur tot een uur wachten op een tafeltje. Daarom gaan we meestal rond een uur of 9 of zondagavond.
Reserveren doet hier bijna niemand, je gaat gewoon ergens heen en ziet het wel. Als je moet wachten krijg je een "vibrator" mee, die gaat trillen als je tafeltje beschikbaar is. Je kunt dan naar de grote boekhandel ernaast, lekker browsen totdat je iets voelt trillen in de broek. En die boekhandel, de Borders, is gewoon tot 11 uur 's avonds open, niks geen flauwekul. We gaan er graag heen, het is een enorm grote zaak, met een complete DVD en CD afdeling. Veel CD's zitten in een MP3 library. Als je een CD wilt beluisteren, houd je hem voor een scanner, zet de koptelefoon op, en luisteren maar. Zo heb ik al heel wat nieuwe muziek ontdekt, die ik anders nooit zou hebben gekocht.