G&E in de USA.
Deel 6: Winter in America is cold.

E-mail problemen

Er blijkt iets mis te zijn met onze email. Ik heb heel veel mailtjes aan jullie allemaal gestuurd, maar er is (bijna) niets aangekomen. Sorry! Het vreemde is dat ik ook geen waarschuwing heb gekregen dat er iets niet goed ging. De problemen zijn ontstaan nadat ik mezelf (Elies) als standaard-afzender had ingesteld. Alle mailtjes die ik daarna hiermee verstuurde zijn niet aangekomen. Waarschijnlijk werd ik gestraft voor mijn ijdelheid. Ik heb nu maar weer Gerard als standaard-afzender ingesteld, hopelijk zijn de problemen hiermee verholpen. Vandaag, 7 december, heb ik nog maar eens een mail aan iedereen proberen te sturen. En ik geloof dat deze nu wel is aangekomen.

Dank in ieder geval voor al jullie mailtjes! Het is heel leuk om af en toe wat van het thuisfront te lezen. We hebben nu een stuk of 100 email adressen in onze mailbox staan, dus we kunnen niet altijd iedereen een lang verhaal terug sturen, maar we lezen alles, en waarderen het zeer!

In ieder geval kun je regelmatig op deze website kijken of we al weer wat nieuws te vertellen hebben. Ik verwacht dat we steeds minder nieuws hebben, want op een gegeven moment zal het leven hier voor ons toch ook wel minder spannend worden.... Maar tot nu toe beleef ik het als een heerlijk lange vakantie!

Winter...... of herfst?

Na weken van heerlijk zacht weer, is hier dan toch de Californische "winter" aangebroken. Hoewel, van een echte winter kun je niet spreken, ik vind het meer herfst. Het heeft de afgelopen twee weken flink geregend, de zon hebben we nauwelijks gezien, en het is best fris. In Fahrenheit was het hier 50-55 graden, dit is ongeveer 10-15 graden Celcius. Omdat we in een overmoedige bui onze jassen in Nederland aan de kapstok hadden laten hangen, moesten we hier nieuwe jassen kopen, en zitten we hier met de verwarming aan.

Omdat het hier bijna nooit regent, hebben de Californiers weinig cheese gegeten van het aanleggen van putten, goten of riolen. Ik ben er eens op gaan letten, maar je ziet hier opvallend weinig putjes. De paar putten die je ziet, liggen vaak op het hoogste punt van de straat, en goten eindigen gewoon op de grond of in een grasveld. Tel daar nog eens een flinke stapel bladeren op het putje bij op, en je snapt dat na de eerste regenbui in 9 maanden, hier enorme overstromingen ontstonden. Het had maar 1 nacht flink geregend, maar de chaos was compleet. Snelwegen stonden onder water, treinen vielen uit, en straten overstroomden. Wat ook vreemd is, is dat de sprinklerinstallaties in de tuinen gewoon doorgaan. Gevolg is dat alle grasvelden staan te soppen!

Gelukkig schijnt vandaag weer de zon, en kon ik zelfs, na mijn 40 baantjes zwemmen, heerlijk opdrogen in de zon. In december, is het niet fantastisch? Wat ik wel jammer vind, is dat ons appartement zo donker is. De woonkamer kijkt op het noorden uit, en door de overkapping op de galerij is het hier altijd donker. Ik kan niet wachten tot we eind januari de sleutel krijgen van ons nieuwe huis! Helaas moeten we nog een maandje wachten.

Stanford University

Goed nieuws voor Elies: na enkele gesprekken met David Relman, assistant professor op Stanford University, mag ik definitief bij hem komen werken. Het project waar ik aan ga werken is het onderzoeken van de bacteriele diversiteit bij de ziekte van Crohn. In gewoon Nederlands: welke bacterie-soorten komen er voor in de darm bij gezonde mensen en welke bij patienten met de ziekte van Crohn? Dit is al vaker onderzocht, maar het unieke van dit project is dat gebruik maakt van nieuwe technieken, zoals DNA microarrays.

Wanneer ik precies ga beginnen, is nog niet duidelijk. Streefdatum is 1 januari 2002, maar waarschijnlijk gaat dat niet lukken. Het hangt allemaal van de visum-aanvraag af. Op dit moment ben ik hier op een L2-visum. Hiermee mag ik niet werken, ik mag hier alleen maar ZIJN, omdat ik de vrouw ben van Gerard die hier op een L1-visum is en WEL mag werken. Stanford moet voor mij een nieuw visum aanvragen, maar waarschijnlijk duurt dat wel even. Misschien moet ik zelfs wel weer terug naar NL, om een nieuwe status aan te vragen....

Ik zie het wel, voorlopig geniet ik nog van deze vakantie. Raar is dat ik straks weer gewoon een student word: als post-doc ben je nog helemaal niets op Stanford. Voordeel is weer dat je van allerlei studenten-faciliteiten gebruik mag maken.

Where Veterans Come First

Mijn werkplek wordt waarschijnlijk niet op de Stanford Campus zelf, maar het Veterans Hospital. In dit ziekenhuis heeft Relman een aanstelling als arts-microbioloog, en hier heeft hij een groot aantal van zijn projecten en mensen neergezet. Dit vanwege ruimtegebrek op Stanford zelf. Wat is een Veterans Hospital? De Veterans Affair (VA) is een grote, machtige organisatie in de USA. Amerikanen zijn zeer trots op hun soldaten, speciaal op veteranen. Je bent hier al snel een veteraan, bv. als je 6 maanden in Bosnie hebt gediend, maar natuurlijk ook als je in Vietnam of Korea hebt gevochten. Je ziet dan ook veel oude mannetjes door dit ziekenhuis lopen, maar er worden ook kinderen geboren! Veteranen mogen van allerlei speciale diensten gebruik maken, varierend van speciale auto-nummerplaten tot speciale belastingmaatregelingen. Alle veteranen en hun familieleden mogen dus ook gebruik maken van de diensten van de VA Ziekenhuizen. Deze ziekenhuizen zijn zeer goed aangeschreven. Als veteraan mag je naar alle VA Hospitals toe. Sommige mensen gaan daarom speciaal op vakantie naar bv. California, om daar bv. een chemokuur te doen, of trekken langs diverse ziekenhuizen in grote mobile homes. Simone vertelde me dat je regelmatig grote campers op de parkeerplaats van de VA ziet staan!

Als je het ziekenhuis belt, hoor je eerst een bandje met de wat vreemde boodschap "Welcome to the VA Hospital, where we put veterans first. If you have an emergency, please dial 911." Ik moest hier erg om lachen! Toch wel anders dan het St. Antonius....

Sinterklaas of Santa Claus?

Het was vreemd om de decembermaand in te gaan zonder Sinterklaas-stemming. Na Thanksgiving breekt hier de kersttijd al aan, en je ziet steeds meer huizen versierd met lampjes in woeste kleuren en lichtgevende rendieren in de voortuin. Heel erg kitch, maar toch wel gezellig. Je ziet al regelmatig kerstmannen rondlopen. Veel winkelcentra hebben de kerstman op bezoek. Hij zit dan ergens tussen de winkels op een grote stoel, met een bordje "Santa" boven zijn hoofd. Moeders met kinderen staan geduldig in de rij te wachten tot ze aan de beurt zijn om bij de oude baas op schoot te gaan zitten. Het lijkt dus allemaal erg op onze Sinterklaas! Maar ik miste de man-met-de-mijter en het heerlijk avondje toch wel. Toch hebben we een beetje aan Sinterklaas kunnen doen, want op ons afscheidsfeest hadden we flink wat pepernoten en chocoladeletters gekregen, dus de stemming zat er wel in.

Tol en Thijs

Woensdag, Sinterklaasavond, hadden we Nederlands bezoek. Een collega van Gerard, Matthijs, is ook gevraagd om bij Lumileds in San Jose te komen werken. Samen met zijn vriendin Annette zal hij in januari de oversteek wagen, dus zij volgen hetzelfde verhuis-traject als wij. In verband met hun visum zijn ze vorige week getrouwd, en hun bezoek aan Californie was dus een combinatie van een orientatie-bezoek en hun huwelijksreis. Matthijs en Annette, voor vrienden Tol en Thijs, hebben hun eigen homepage, www.tolenthijs.com, waar je hun avonturen kunt lezen.

Shop till you drop

Gerard en Matthijs hadden afgelopen donderdag een Lumileds-retraite, en daarom ben ik samen met Annette wezen winkelen. In Palo Alto is een heel gezellige winkelstraat: University Avenue. Deze straat loopt van de 101 (het equivalent van de A2) naar Stanford University. Het eerste deel van deze weg is een "residential area", een buurt met prachtige landhuizen. Je kijkt daar je ogen uit! Maar niet te betalen hier, want het is een van de meest gewilde buurten van deze streek. Huizen kosten hier al gauw 1-6 miljoen, dollar wel te verstaan....

Een stukje verder beginnen de winkels. University Avenue doet heel Europees aan, met bomen en auto's langs de weg geparkeerd. Heel on-Amerikaans: je moet een parkeerplekje zoeken, je auto in een klein gaatje inparkeren, je mag er maar 2 uur blijven staan, en je moet LOPEN langs de winkels! Ongehoord natuurlijk in Amerika, waar je de meeste winkels aan grote parkeerterreinen liggen (denk aan Nederlandse meubelboulevards of industrieterreinen).

Aan University liggen leuke winkels met allerlei hebbedingetjes, keukenzaken, meubelzaken, tapijten, en lekkere Italiaanse cappuchinozaakjes. We hebben hier uren doorgebracht, en ook de schildpad verzameling heeft weer flink wat nieuwe exemplaren erbij! En als dat nog niet genoeg is, dan loop je terug naar de auto en rij je een stukje verder naar het Stanford Shopping Center, een echte Amerikaanse "Mall". Daar zijn nog een stuk of 100 winkeltjes, en drie grote Bijenkorf-achtige warenhuizen: Macy's, Bloomingdales en Nordstrom. De uitverkoop is hier al begonnen, de dag na Thanksgiving gaat hier heel veel in de aanbieding. Maar het is nog steeds erg duur. Zo zagen we kussenslopen van Ralph Lauren in de aanbieding van 110 dollar voor 80 dollar, PER STUK. (1 dollar = fl. 2,50). Maar we liepen wel te smullen in die warenhuizen: prachtig opgemaakte bedden, luxe serviezen, parfumerieen, en halve etages vol met feestkleding.

Nieuwe auto voor Elies

Sinterklaas had toch iets voor Elies meegenomen: op 5 december mocht ik mijn nieuwe auto ophalen. Een Ford Focus ZX3....! We hadden de auto al vanuit Nederland besteld, ergens in september. Eerst was beloofd dat de auto al klaar zou staan als we in de VS aankwamen, maar kennelijk wilde ik zulke speciale dingen op mijn auto, dat de levertijd wat uitliep. Al die tijd reden we in een huurauto rond, maar woensdag 5 december was het dan zo ver! Vol verwachting klopte mijn hart toen we naar de dealer in Los Gatos reden. En ja hoor, daar stond mijn nieuwe karretje al klaar.
Hierbij even wat plaatjes voor een indruk van de auto. Ook mijn karretje is zilvergrijs, maar het is een drie-deurs. De 5-deurs was nog niet leverbaar in september helaas, inmiddels nu wel, maar ja. Deze auto is een waardige opvolger van mijn Peugeotje 206, die ik na jaren sparen eindelijk in maart mocht ontvangen, en die ik met bloedend hart in september weer moest verkopen, omdat hier in Californie nu eenmaal geen Peugeot garages zijn. De Focus lijkt wel wat op de Peugeot. Eigenlijk is het hier een heel bijzondere auto, want je ziet hier niet zoveel hatchbacks. De meeste mensen rijden hier in een sedan, een oude pickup of in een SUV. Een SUV is een sports utility vehicle, een soort luxe jeep voor 40-plussers. Ja, ja, ook Gerard, die inmiddels tot de 40-plussers behoort (had hij dat niet verteld? - ontkenningsfase), heeft zijn oog op een SUV laten vallen. Binnenkort dus op deze pagina's fotos van Gerards nieuwe karretje.

Tot slot

Rest me nog te vertellen dat we vorig weekend naar de film van Harry Potter zijn geweest. Geweldig genoten! Tot zover deze week!

Engelse les, deel 6

Einde van Deel 6: Winter in America is cold.

Ga door naar Deel 7: Not a snowflake to be found.