Vorige week vrijdag (7 december) kregen we bericht dat onze container met al onze spullen eindelijk zijn zeereis had voltooid, en was aangekomen in de haven van Oakland, vlakbij San Francisco. Maar ja, waar laten we al die meubels en boeken in ons tijdelijke, gemeubileerde flatje? Geen plek! Dus de container moet nog een maandje in opslag, tot we de sleutel van ons nieuwe huis krijgen, rond half januari.
Voorlopig doe ik het maar met het plaatje hiernaast, het enige plaatje dat we nog hebben van onze container!
Onze flat heeft natuurlijk gewoon meubels, dus we hebben eigenlijk niets nodig uit de container. We hadden zelf 4 koffers uit NL meegenomen, met daarin natuurlijk vooral kleren, maar ook diploma's en een laptop. Daarnaast hadden we nog wat belangrijke zaken per luchtvracht laten overkomen, zoals de printer, mappen met bankafschriften en andere belangrijke papieren en nog wat extra kleding en schoenen. We redden het dus prima, maar zo langzamerhand verlang ik wel weer eens naar wat andere kleren, want ik heb het idee dat ik telkens in hetzelfde loop (wat ook zo is). En het is jammer dat we er niet aan gedacht hebben om een setje CDs mee te nemen. Die zijn allemaal in de container ingepakt, op 1 CD van Alessandro Saffini na, die we nog uit Gerards auto hadden gered voor we hem (de auto dus) verkochten. Inmiddels heb ik hier dus maar 2 CD's gekocht: No Angel van Dido, en zojuist de soundtrack van Harry Potter (geweldige muziek!). Op de achtergrond van deze pagina hoor je Hedwigs theme uit de Harry Potter film.
Het gebrek aan muziek werd ook ruimschoots gecompenseerd toen ik op dinsdagavond bij mijn broer heb gegeten. Hij heeft een keyboard, en kan goed pianospelen. We hebben samen een gezellig uurtje doorgebracht, hij spelend, en ik zingend. Vooral de aloude canon Dona nobis pacem bleek een topper.
En gelukkig heeft dit appartement twee wekkerradio's, waarvan ik er 1 in de woonkamer heb gezet, zodat we toch een muziekje op de achtergrond hebben draaien. Ze hebben hier enorm veel zenders, allemaal met andere muziek. Je hebt zenders die alleen country draaien, of alleen spaanstalig, of alleen alternatieve pop, of alleen soft pop, soort SkyRadio dus. Ik heb op dit moment een zender op die allemaal Christmas-oldies draait, zoals Rudolf the Red-Nosed Reindeer, en Chestnuts roasting on a open fire, en het gevoelige Grandma's got run over by a Reindeer. De volgende tekst sprak mij wel aan:
It's Christmas once again in San Francisco,
Drie keer per week, op maandag, woensdag en vrijdag, ga ik zwemmen in het buitenbad van ons appartementencomplex Bella Vista. Het is een "lappool", een speciaal bad om baantjes te trekken. Het is een 25 meter bad, dus voor 1 km moet ik 40 baantjes zwemmen. In het begin deed ik er zeker drie kwartier over, inmiddels kan ik dit al in een half uur. Maar net toen ik dacht dat ik geweldig snel was, sprong er vorige week een slanke den in het water, en ging zonder zichtbare inspanning twee keer zo snel als ik. Ach ja, dat houdt me bescheiden. Voor mij is het in ieder geval een behoorlijke prestatie! En als de zon schijnt ga ik nog een kwartiertje bijbruinen. Helaas is telkens net de zon weg als ik klaar ben met zwemmen, dus ik blijf Hollands wit...
De regen van vorige week bracht een onaangename verrassing: mieren! Het begon met een paar mieren in onze slaapkamer, niets bijzonders. Ik zag dat ze binnenkwamen achter een verwarmingselement, maar had me er niet zo druk over gemaakt. Na een paar dagen werden het wat meer mieren, en daarom had ik een paar mierendoosjes op hun route gezet. Het aantal mieren nam inderdaad iets af, en ik dacht dat het probleem was opgelost. Maar toen ik maandag de wasmachine opende om een wasje te draaien (maandag wasdag), zag ik waar ze hun nieuwe kolonie hadden gesticht: in mijn wasmachine..... 
Niet in de trommel zelf, al zaten er daar ook heel veel, maar in de machine zelf. Door een klein gaatje bij de deksel zag ik duizenden mieren in en uitgaan! Natuurlijk een lekker droog plekje vanuit het perspectief van de mieren, maar ik kreeg overal jeuk! Elke keer als ik de mieren met een tissue had weggehaald, kwamen er weer honderden nieuwe aangelopen. De twee mierenlokdoosjes leken opeens niet meer opgewassen tegen deze overmacht, en ik wist niet hoe snel ik naar de Home Depot moest gaan om wat krachtiger middelen te gaan kopen. Een spuitbus met gif bleek gelukkig een afdoende middel. Overigens had mijn broer ook veel last van mieren, en waren diverse mieren-bestrijdingsmiddelen uitverkocht! Het lijkt dus een universeel probleem hier. De mieren hier zijn natuurlijk helemaal van slag door de regen, en proberen nieuwe, drogere plekken te zoeken om hun kolonies onder te brengen. Prima, maar niet in mijn wasmachine!
Eerst dachten we dat we dit jaar maar geen kerstboom zouden nemen. We zitten hier toch maar op een klein flatje, al onze kerstballen zitten nog in de container, en ook onze kunstboom. Maar toen zag ik bij de K-mart (een soort verlopen Hema) een doosje met kerstballen in de vorm van gloeilampjes staan. Omdat Gerard in de lampen-business zit (weliswaar LED-lampjes maar toch), kon ik die natuurlijk niet laten staan. En toen kwam mijn broer ook nog met zijn oude, kleine kunstboompje, dus voor ik het weet, hadden we toch een boom staan. Toch wel gezellig!
Steeds meer huizen hier zijn versierd met lampjes. Hier op het appartementencomplex zie ik er niet zoveel, maar hier zitten waarschijnlijk veel tijdelijke bewoners, net zoals wij. Maar in de wijk waar ons toekomstige huis staat, en in andere wijken zijn huizen soms echt behangen met lampjes. Twee grazende verlichte rendieren in de voortuin maken het plaatje compleet.
Eindelijk zit er weer schot in de verkoop van ons huis in Den Bosch: er is een datum van "transport" afgesproken. De eigenlijke overdracht van ons huis zou op 30 november geweest zijn, maar door vertraging in het afsluiten van de hypotheek van de kopers werd deze datum niet gehaald. Elke keer werd er beloofd dat het een paar dagen zou duren, maar de tijd kroop voorbij, en wij werden steeds zenuwachtiger. 
Want we hebben hier ook al een huis gekocht, en konden ons nog tot 7 december boete-loos terugtrekken. Gelukkig hoorden we op 6 december, dus geen dag te vroeg, dat de hypotheek van de kopers in NL rond was. Dus kon ook onze koop doorgaan! Hoera, want het zou toch wel jammer zijn als we weer opnieuw met de huizenjacht hadden moeten beginnen. We hebben dus blij onze makelaar opgebeld, "to release contingency". En inmiddels staat er ook het bordje SOLD bij ons nieuwe huis!
Daarna kwam er nog een spannende week waarin de mondelinge toezegging van onze kopers in NL er wel was, maar de officiele papieren nog ergens rondzwierven, dus mijn moeder heeft heel wat uurtjes achter de telefoon moeten doorbrengen! Bedankt ma, voor al dat werk! Maar eindelijk lagen de papieren op het bureau van de notaris, en is er een transportdatum afgesproken: woensdag 19 december zal de echte overdracht zijn.
Ons nieuwe huis in Sunnyvale staat al die tijd braaf op ons te wachten. Al die tijd staat het huis leeg, want de bewoners zijn al vertrokken. Maar we moeten wachten tot de "Escrow is closed", tot al de notaris- en hypotheekzaken rond zijn. Ook moeten de huidige eigenaars nog enkele reparaties verrichten. Een tegelwandje in de badkamer blijkt verrot, en dit moet natuurlijk hersteld worden. Het leek me een mooi moment om een ander tegeltje uit te zoeken, want de tegels die er nu op zitten zijn geel, waarschijnlijk nog de originele uit 1959! Ik heb een neutraal wit tegeltje uitgekozen, met een klein grijs stippeltje, altijd goed. Aanstaande woensdag wordt het huis ge-tent, dus dan gaat er een grote tent overheen, om de termieten uit te roken. Ik hoop hier een foto van te kunnen maken, lijkt me heel spannend om te zien!
In ieder geval kijken we er erg naar uit, om naar ons nieuwe huis te verhuizen. Onze huidige flat is best mooi, maar ik begin mijn spulletjes toch wel te missen. Bovendien ligt het appartementencomplex ongeveer recht in de opstijgroute van San Jose International Airport, dus de vliegtuigen zal ik niet missen! Ze beginnen om 6.30 stipt met het programma, elke drie minuten een vliegtuig, en gaan tot 23.00 uur door. Heerlijk maar niet heus. En ik mis een tuin. Onze flat heeft wel een balkonnetje op het noorden, maar daar is alleen 's ochtends vroeg wat zon. Volgens de makelaar zouden we rond 15 januari in ons nieuwe huis kunnen, dus we moeten nog een maandje geduld hebben!
Onze kat Lina heeft het hier ook nog prima naar de zin. Het tapijt van deze flat vindt ze heerlijk, en als de zon 's middags in de slaapkamer schijnt, gaat ze daar uitgebreid van genieten. Ook kan ze het waarderen dat ik er bijna de hele dag ben. Wel heb ik het idee dat ze hier niet zoveel heeft te kijken. In Den Bosch had ze toch heel wat meer te zien: verkeer dat voorbij kwam, vogels en andere katten in de achtertuin. Hier is het voor haar een stuk saaier. Hiernaast een foto van Lina in haar nieuwe omgeving.
Zondag viel er een vulling uit mijn kies! Hij zat al een tijdje lossig, en ik was vlak voor ons vertrek uit NL nog naar de tandarts geweest, maar die vond hem nog prima eruit zien. Niet dus. Ik moet dus komende week naar de Dentist. Gelukkig zijn we hiervoor verzekerd, via's Gerard werk. Balen, want het zal wel een kroon moeten worden.... Hellup! :-((((
Einde van Deel 7: Not a snowflake to be found.
Ga door naar Deel 8: Happy Holidays.