G&E in de USA.
Deel 8: Happy Holidays

Frames

Allemaal de beste wensen voor het nieuwe jaar!

In de kerstvakantie heb ik weer wat nieuws geleerd op het HTML front: frames. Niet dat ik het nu helemaal snap, maar ik heb braaf overgetypt wat er in het HTML boekje stond, en nu zie je als het goed is twee frames op het scherm: links een menubalk met knoppen, en rechts een groot frame met deze tekst. Als de menu balk links niet ziet, typ dan bovenin je scherm het adres www.eliesbik.com in en klik links op G&E in the USA, dan kom je op de goede manier binnen.

Een nieuw katje

Maandagmiddag 17 december hoorde ik buiten telkens iets schreeuwen. Ik dacht eerst dat het een exotische vogel was, en had er verder niet naar gekeken. Toen ik Gerard met de auto ging ophalen van zijn werk hoorde ik nog steeds geschreeuw. Het klonk wel als een kat, en ik nam me voor om te gaan kijken als ik terugkwam met Gerard. Toen we een kwartier later samen terugliepen naar ons appartement, kwam er een ander stel op ons af met een klein katje in hun armen. Ze zeiden dat ze hem al een tijdje hadden horen schreeuwen, en dat hij ergens op een balkon stond. Ze hadden al bij heel veel appartementen aangebeld, maar niemand was een katje kwijt. Omdat ze naar een afspraak moesten gaan, nam ik het katje maar van hun over. Het was een klein ding, ik schat net 3 maanden, net bij moeders vandaan. Toen we hem oppakten, begon hij (het is een katertje) vol overtuiging te spinnen, en ik smolt meteen weg.

We namen het kleine ding mee naar binnen omdat hij erg hongerig leek. Ik zette een bakje kattenvoer weg en het katje viel uitgehongerd aan. Daarna liep hij recht op de kattenbak af, en deed netjes een plasje. Het was dus een goed-opgevoed katje, duidelijk geen zwerfkat. Hij had geen vlooien, zag er schoon en verzorgd uit, dus hij kon nooit lang buiten geweest zijn. Hoewel ik meteen al was gesmolten bij de aanblik van dit aanhankelijke katje, realiseerden we ons dat er misschien ergens anders een familie in tranen zat. 's Avonds heb ik overal op de brievenbussen briefjes opgehangen, dat ik een katje had gevonden met ons telefoonnummer. De volgende dag heb ik het aan de receptie van ons appartementencomplex gemeld, en een paar dagen later ook nog aan bij enkele complexen hier in de buurt en het plaatselijke asiel. Maar er kwam geen enkele reactie.

Tja, toen konden we niets anders dan maar besluiten om het katje te houden. We dachten er al een tijd over na om een tweede kat te nemen, omdat Lina sinds de dood van Thaiga nogal eenzaam leek. En we hoopten dat Lina een klein katje gemakkelijker zou accepteren dan een volwassen exemplaar. Maar helaas, Lina moet niets van de kleine opdonder weten. Ze was zo op haar rust gesteld, en nu is daar ineens een watervlug mormel, dat voortdurend haar staart aanvalt, en de lekkerste plekjes inpikt.

Toen Lina het kleine poesje voor de eerste keer zag, begon ze gelijk hard te grommen en te blazen. Het kleintje (voorlopige werknaam: Poekie) was helemaal niet bang, en liep vol vertrouwen op de grote kat af. Lina blies nog eens heel hard, maar toen Poekie nog steeds niet afdroop, rende ze weg. Poekie dacht aan een spelletje, en rende haar achterna. Lina sprong op een hoog kastje, waar Poekie niet bijkon, en bekeek al grommend en blazend het nieuwe ding. De eerste avond gingen Gerard en ik naar bed, en het kleine katje liep vol vertrouwen met ons mee, klauterde op het bed (hij is nog erg klein dus springen lukt nog niet) en ging luid spinnend tussen ons in liggen. Hoe weet zo'n klein ding dat? Het kan haast niet anders, of bij zijn eerste baas lag hij ook altijd in bed. Lina was razend dat dit kleine monstertje haar favoriete plekje had ingepikt.

Inmiddels zijn we twee weken verder en de vrede tussen de twee katten is nog niet getekend. Nog steeds valt Poekie (speels) Lina aan, en nog steeds blaast Lina boos terug. Zou het ooit nog wat worden tussen die twee? Lina is erg nukkig en boos geworden, komt ook niet meer bij ons zitten. Ik ben bang dat het nog heel lang gaat duren voor ze met elkaar kunnen opschieten.

We hebben het kleine ding inmiddels maar een naam gegeven: Frodo, omdat we vorige week naar de film The Lord of the Rings zijn geweest. De naam van de moedige jonge hobbit, die zijn vertrouwde land achterlaat voor een onbekend avontuur, en zich daar met jeugdige overmoed in stort, leek ons wel toepasselijk. Frodo is af en toe echt lastig, net een puber. Hij valt alles aan, racet over de tafel, probeert op de stoelleuning te balanceren, stuift over een stapel tijdschriften heen (alles over de grond verspreidend), haalt de kerstboom omver, speelt met de afgevallen ballen, en duwt die onder de bank, valt Lina tussendoor aan, sprint dan naar de badkamer, en probeert in de toiletpot te zwemmen, speelt met het telefoonsnoer, haalt papier uit de printer, klimt in mijn benen omhoog, valt er af, en rent dan weer weg om Lina weer aan te vallen. Je wordt er doodmoe van. Is dat de reden dat de vorige eigenaars hem hebben gedumpt?

Naar de tandarts

De vorige keer vertelde ik al, dat er een vulling uit mijn kies was gevallen. Na wat rondbellen vond ik een tandarts in de buurt van ons toekomstige huis. De ontvangst door de assistente was allerhartelijkst. "So you are Elisabeth? Welcome, Elisabeth. I am Renee. The dentist will see you in 5 minutes." Natuurlijk moest ik ook hier weer een paar formulieren invullen met mijn adres- verzekerings- en medische gegevens. Daarna kwam de tandarts, die "delighted" was dat ik uit Nederland kwam. Zijn inlaws (schoonouders) kwamen uit Hongarije, en hadden een paar jaar in Nederland gewoond, voordat ze naar de VS emigreerden. De tandarts belde gelijk "papa" op om te vertellen dat hij een patient uit NL had, waar ik bij stond !!!! Gelukkig hoefde ik niet met Papa te praten..... Daarna werd het tijd voor een rontgenfoto en onderzoek. Zoals ik al dacht, moet ik een kroon hebben. Er werd een afspraak gemaakt voor 8 januari, en er werd een voorlopige vulling gezet. Niet van amalgaan (zilverkleurig) maar een witte vulling! Hoewel ik niet zo blij was met het idee van een kroon (het is toch het begin van de algehele aftakeling...), was ik wel blij dat het gapende gat in mijn mond weer gedicht was. En... twee dagen later ontving ik een kerstkaart van het hele tandartsteam. Ik voelde me dus wel zeer vereerd.

Huis of tent?

Ik moest wel even slikken toen ik ons nieuwe huis zag, of liever gezegd niet meer zag. De bijgaande foto zegt genoeg. Het huis was helemaal ingepakt in plastic, net zoals ze gezegd hadden. Ik sprak met wat werklui en ze vertelden dat ze alle planten uit het binnenplaatsje hadden gered, en een paar vaste planten hadden ingepakt. Het gif is zo sterk, dat ook planten er aan doodgaan. Het klonk indrukwekkend, en ik durfde gelijk niet meer adem te halen in de buurt van het huis.

Ik heb snel wat foto's gemaakt en ben direct weggereden (kuch kuch). O ja, zoals je op deze foto kunt zien, is eindelijk het bordje SOLD geplaatst. Nu gaat het echt gebeuren! Het plastic om ons huis zou 2 nachten blijven zitten, en zou daarna worden weggehaald. Een paar dagen later zijn we langs ons huis gereden, en het plastic was inderdaad weg, maar we durfden er nog niet dichtbij te komen.

A merry Christmas.....

We hadden er met gemengde gevoelens naar uitgekeken: onze eerste Kerstmis "in den vreemde". Heerlijk, want Gerard had anderhalve week vrij, en ik keek er naar uit dat we die dagen samen met elkaar konden doorbrengen. Als je net zoals ik, niet werkt, en de hele dag alleen zit, is het best gezellig om weer eens samen met elkaar op te trekken. Aan de andere kant zag ik toch ook wel een beetje tegen de feestdagen op: op dit soort dagen mis je je familie en vrienden toch wel heel erg. Maar terugkijkend op deze periode kan ik zeggen dat we van de feestdagen genoten hebben! We hadden een klein boompje opgezet, een leenexemplaar van mijn broer. Die had ik volgehangen met kleine kerstballen in de vorm van gloeilampjes (omdat Gerard in de lampen zit). Zie foto hiernaast.

De vrijdag voor kerstmis gaf Lumileds (waar Gerard werkt) een kerstontbijt, voor alle medewerkers en familie. We kwamen een beetje aan de late kant, zodat er niet veel keus meer was. Gaf niet, want het Amerikaanse ontbijt is toch heel anders dan we gewend zijn. Veel eieren, spek, kleine dikke pannenkoekjes, en stroop. Er was een kerstman (HOHOHO)en een dochter van 1 van de werknemers zong een paar kerstliedjes. Daarna heeft Gerard nog een paar uur gewerkt, en toen was het dan toch vakantie!

Het weekend voor de kerst waren we druk met het kopen van kerstcadeautjes en het schrijven van gedichten. We zouden kerst vieren bij mijn broer Arjan en Renu in Union City, samen met hun vrienden Horea en Ramona uit Roemenie. We hadden afgesproken om er een soort Sinterklaas van te maken, dus met gedichten. Maar omdat de helft van de gasten geen Nederlands spreekt, moesten de gedichten in het Engels. Dat bleek best lastig !!!! We hebben heel wat afgezwoegd achter de computer, zonder rijmwoordenboek, en vertrouwde rijmwoorden! Maar het lukte ons toch om wat bij elkaar te flansen. Op kerstavond en kerstmorgen hebben we een Lutherse kerkdienst bijgewoond, in de gemeente van Fremont, waar Arjan altijd heen gaat. De Amerikaanse Lutherse kerk is toch wat anders dan de Nederlandse, veel strenger. Vrouwen kunnen geen predikant worden, en mogen zelfs niet stemmen in kerkzaken. De dienst zelf bevatte veel Rooms-katholieke elementen, die in een Nederlandse Lutherse kerk niet voorkomen, zoals een kruis dat wordt binnengedragen, koorknaapjes (M/V), wierook, elke dienst een avondmaal, knielen voor het altaar, en het slaan van een kruis. Andere elementen in de dienst waren juist weer heel vertrouwd. Veel kerstliederen hebben dezelfde melodie, dus meezingen ging best goed.

Ik heb hier trouwens heel wat nieuwe kerstliedjes geleerd! Ik heb het nu over het meer profane genre. Bijna geheel nieuw voor mij was "Twelve days of Christmas", een lastig keerlied. Elk couplet wordt een regel langer, en het gaat heel snel. Maar inmiddels ken ik het al aardig. Ook "Frosty the Snowman" was voor mij nieuw, en de tekst van "Rudolph the Rednosed Reindeer" ken ik nu geheel uit mijn hoofd!

Op eerste kerstmiddag reden Gerard en ik met een kofferbak vol cadeautjes met gedichten naar Union City. Heel voorzichtig, want achterin de auto stond ook een pan met erwtensoep. We hadden namelijk afgesproken om allemaal een gerecht te maken. Renu had een spinazietaart gemaakt, Arjan aardappelpuree en champignonsaus, en ik dus erwtensoep en broodrolletjes. Links op de foto zie je ons aan het kerstdiner in de keuken bij Arjan en Renu. Van links naar rechts: Horea, Ramona, Arjan en ik. Renu staat nog te koken, denk ik, en Gerard heeft de foto gemaakt. Op de rechter foto zie je Arjan en Renu die een fles wijn of applecider open maken. Let op het lengte verschil!!!

Na het diner hebben we de cadeautjes geopend. De gedichten waren een groot succes! Toch heel wat leuker dan zoals de Amerikanen kerstfeest vieren: op kerstochtend rent iedereen naar beneden, rukt het papier van zijn cadeau af, en dat was het dan. Het is in 5 minuten voorbij! Jammer hoor, het is toch veel leuker als je er (net zoals wij) een hele avond over doet? Ook Horea en Ramona waren enthousiast. Het was wel lastig geweest om voor hun cadeautjes te kopen en gedichten te schrijven, omdat we niet zoveel van hun wisten, maar ze vonden het erg leuk.

Van de Sint (of was het de kerstman?) kreeg ik onder meer een CD met kerstmuziek, natuurlijk wat schildpadden, en een Amerikaans tuinplantenboek. Ik heb veel tuinboeken, maar hier in de VS zitten we in een heel ander klimaat, en er groeien hier ook veel planten die ik niet ken. Dit boek zal dus straks veel gebruikt worden! Gerard kreeg een labelprintertje en een doe-het-zelf boek, dat straks ook van pas zal komen. Toen alle cadeaus geopend waren, en alle gedichten gelezen, hadden we weer plek voor een toetje. Ramona had een geweldige taart-met-17-lagen gemaakt. Op bijgaande foto snijdt Ramona de taart aan. De taart bestond uit drie lagen cake met daartussen allerlei laagjes met room, jam, noten en chocolademouse. Heerlijk maar wel supermachtig! Ik voel hem nog zitten in mijn buik....

Het weekend na Kerstmis zijn Gerard en ik naar een uitvoering van de Nutcracker geweest, een muziek- en balletvoorstelling in het War Memorial Theatre in San Francisco. Hier in de VS is het een traditie om rond de Kerst naar een uitvoering van de Notenkraker (met muziek van Tschaikovski (?schrijf ik dit goed?) te gaan. Ik had niet gedacht dat ik ooit nog eens naar een balletuitvoering zou gaan, maar de Notenkraker is ook voor kinderen bestemd, dus net geschikt voor mij: niet te zwaar, en soms ook grappig. Er doen veel kinderen in de voorstelling mee, en in de zaal zitten ook veel families met kinderen. Veel mensen zijn feestelijk aangekleed, vooral kleine meisjes waren "verkleed" als prinsesje.

... and a happy New Year

De vakantie vloog voorbij. Het lijkt altijd zo lang, die anderhalve week tussen kerst en oud&nieuw, maar net zoals in Nederland waren we zo door de dagen heen. We hebben wat geluierd, tv gekeken, gewinkeld, zijn naar de film geweest (The Lord of the Rings), hebben met Arjan het computerspel Sims gespeeld (niet te verwarren met, maar wel verwant aan SimCity), en zijn een paar keer wezen wandelen. Als je de moeite neemt om een half uurtje te rijden, dan ben je weg uit de dichtbevolkte en dichtbebouwde Silicon Valley, en sta je opeens in een bos of op een groene heuveltop. Door de regen van de afgelopen tijd is het hier allemaal erg groen. Over een paar maanden zijn de heuvels weer kaal en geel, dus we moeten er nu van genieten. Natuurlijk ben je hier nooit alleen. Daarvoor wonen er hier teveel mensen. Je loopt nergens alleen, er zijn altijd anderen ook aan het wandelen of aan het joggen (al dan niet met baby in racewagentje). Het is wel verbazend dat je hier veel reeen ziet, ze zijn helemaal niet schuw, en je kunt er dicht langs heenlopen. Ook zijn we naar Half Moon Bay geweest, en hebben daar een strandwandeling gemaakt.

Oudejaarsavond hebben gevierd met vrienden van Arjan en Renu. We waren met een stuk of 8 stellen, het merendeel Indiase vrienden van Renu, en bijbehorende kinderen. Eerst hebben we gegeten in een Indiaas restaurant in Mountain View, en daarna zijn we naar het huis van Nipa en Jeetu gereden, waar we de avond hebben weggedanst. Volgens Indiase gewoonte trek je binnenshuis je schoenen uit, dus ik was blij dat ik pantykousjes zonder gaten aan had getrokken! Overigens is het best glad, met je kousen op een parketvloer, en een van de gasten, Jim, eindigde dan ook met een keiharde bons op de vloer. "Gelukkig werd mijn val gebroken door mijn mobiele telefoon" sprak hij met een pijnlijke glimlach.

Daarna werd de televisie aangezet om naar het vuurwerk in San Francisco te kijken. Het is hier niet gebruikelijk om zelf vuurwerk af te steken. Sterker nog, het is verboden om als particulier vuurwerk te kopen. Alleen in grote steden zoals San Jose en San Francisco, worden door de gemeente professionele vuurwerken afgestoken. Misschien een idee voor Nederland? Het zou toch een hoop verbrande en afgerukte vingers en ogen schelen....

Engelse les, deel 8

Einde van Deel 8: Happy Holidays.

Ga door naar Deel 9: De verhuizing.