De vorige keer schreef ik al dat we een paar keer gewandeld hadden. Hierbij wat foto's van onze trip naar Santa Cruz, naar de Natural Bridges State Beach. In dit park zitten tussen november en februari veel Monarchvlinders, die hier overwinteren in de eucalyptusbomen. Het is moeilijk te zien op de foto's maar we hebben inderdaad wat vlinders gezien, die op een kluitje heel hoog in een boom zaten (de oranje vlekken op de foto). Eerlijk gezegd viel het wat tegen, we hadden gedacht dat er echt miljoenen vlinders zouden zitten. Maar het was toch wel interessant, vooral omdat de vlinders een ingewikkeld migratiepatroon hebben. Een stukje verder is aan het strand een rotsboog te zien (twee andere bogen zijn een paar jaar geleden ingestort) met daarop veel pelikanen en meeuwen. 
Na nieuwjaarsdag begon het bij ons te kriebelen: toen we op 15 november ons huis is Sunnyvale kochten, was ons beloofd dat we rond 15 januari er in konden. Het huis stond al leeg, maar het moest allemaal zolang duren omdat we buitenlanders waren. We hebben hier in Amerika nog geen "credit history" opgebouwd. Het is heel moeilijk om dat te doen, want zolang je geen credit history hebt, kan je ook bijna geen credit cards krijgen. Een soort vicieuze cirkel, maar met hulp van Gerards werk hadden we wel een echte Amerikaanse credit card gekregen. En ook bij de hypotheek kregen we veel ondersteuning van Lumileds. Er bleken natuurlijk weer wat dingen mis te gaan, maar opeens hoorden we dat we op woensdag 16 januari de sleutel zouden krijgen!
De dag ervoor, dinsdag, moesten we naar de Title Company gaan, een soort notariskantoor, voor de Closing of Escrow, de periode dat het huis wordt overgedragen. Natuurlijk moesten we weer een enorme stapel formulieren ondertekenen. Bij de meeste heb je geen idee waar het over gaat, maar gelukkig was onze makelaar, Dan, er weer bij, en hij legde het allemaal goed uit. Heel veel formulieren hebben te maken met de Amerikaanse aanklaag-cultuur. Zo moesten we ondertekenen dat er misschien wel lood, asbest of schimmel in het huis zou zitten (drie aparte formulieren wel te verstaan!). Vooral mold (schimmel) is hier een hot en nieuw item: Mold is Gold, zeggen de advocaten hier al. Als je je een beetje misselijk voelt in je nieuwe huis, zou het misschien wel door een schimmeltje in je badkamer kunnen komen. Om te voorkomen dat je de oude eigenaren hiervoor aansprakelijk zou stellen, moet je een formulier ondertekenen dat je erop wijst dat er mogelijk schimmel in je huis zou zitten, en dat je daar niemand voor aansprakelijk kan stellen. Helemaal van de zotte was het formulier van de mogelijke aanranders of pedofielen die in je nieuwe wijk zouden kunnen wonen. Het bevatte een telefoonnummer dat je kan bellen om te vragen of je nieuwe buren veroordeelde enge mannen/vrouwen zijn. Als je dit ondertekent, kun je later nooit iemand aansprakelijk stellen dat je het niet had geweten.... Vreselijk, maar we hebben er maar om gelachen (en niet gebeld!).
Tenslotte moesten we onze down-payment doen, de "aanbetaling" van ons huis. We hadden gekozen voor een grote, 20% downpayment, omdat dat de hypotheekaanvraag allemaal wat makkelijker maakte. Het was dus een behoorlijk groot bedrag, dat we in de vorm van een check aan de notaris moesten overhandigen!!! Na het vervullen van deze plicht, kon ons huis dan worden overgedragen. Dat gebeurde "in court", en we hoefden er verder niet bij te zijn.
Omdat de papieren van de hypotheek wat waren vertraagd, kregen we pas de volgende dag de sleutels van ons huis. Gerard was op zijn werk, dus ik betrad in mijn eentje voor het eerst onze nieuwe woning. We waren er natuurlijk al een paar keer wezen kijken, maar dit was toch heel anders. Jammer dat het al bijna donker was, maar het was toch een heel gelukkige Elies die door al die nieuwe kamers liep! Na drie maanden in een apartement was het heerlijk om door al die kamers te lopen en nieuwe dingen te ontdekken. Maar ik had geen tijd voor zwijmelen, want de volgende dag had ik al de verhuizers gereserveerd. Ik heb dus snel de stoep van het atrium geveegd, en de muur in de slaapkamer geverfd. Want we hebben een waterbed, en als dat eenmaal staat, verplaats je dat niet meer zo makkelijk.
Ik had een paar potten verf bij de Home Depot gehaald (de Amerikaanse Gamma), maar toen ik het spul op de muur kwastte, viel het tegen. In plaats van beige leek het meer roze. O jee, wat nu? Ophouden, doorgaan? Het was al avond en de volgende ochtend vroeg zouden de verhuizers komen. Ik besloot toch maar door te gaan, en toen de hele kamer geverfd was, ging het wel. Maar toen mijn broer later kwam kijken, vond hij het ook erg roze! Dank je wel, Arjan.
De volgende dag, donderdag 17 januari, waren Gerard en ik al vroeg in ons nieuwe huis. Netjes op tijd, rond half negen, kwam de eerste ploeg verhuizers het huis klaarmaken voor de verhuizing. Want de vorige eigenaars hadden, voordat ze het huis te koop zetten, overal splinternieuw, hagelwit tapijt neer laten leggen. Dat is echt Amerikaans, je knapt je huis op VOORDAT je het te koop zet. Raar maar waar. Het witte tapijt stond prachtig, maar als er een hele container troep je huis ingedragen moet worden door vier mannen in vieze overalls, is het natuurlijk niet zo praktisch. We hadden dus al zorgen lopen maken, maar de mannen wierpen 1 blik op het tapijt, en begonnen toen van platte, gebruikte dozen een heel paadje door het huis te maken. Alles werd met afplaktape aan het tapijt geplakt, heel netjes. Op de foto rechts zie je het atruim (onze binnenplaats, waar veel kamers op uitkomen) met de paadjes van dozen.
Even later kwam er een grote verhuiswagen de straat inrijden. Tot mijn verbazing was het niet de container die we drie maanden geleden de Anjervallei uit hadden zien rijden. Het bleek dat al onze spullen na de overtocht waren overgepakt in de haven van Oakland, een opslagruimte in, en nu weer waren overgepakt in deze grote truck. Het was een speciale verhuiswagen, met een stuk of vijf openslaande deuren aan de zijkant. 
Telkens werd een deur open gezet, en daarachter stond een houten kist met daarin een aantal van onze dozen. Als die was uitgeladen, werd de truck een eindje naar voren gereden, en werd de volgende deur geopend etc.
Ook voor mij was het hard werken, want ik kreeg een lijst met nummers in mijn handen gedrukt. Het was de lijst met al onze 291 dozen, genummerd, met een korte omschrijving van de inhoud. Bij elke doos die werd uitgeladen moest ik het nummer doorstrepen en zeggen waar de doos heenmoest. Omdat we het hier toch weer iets anders inrichten dan in Nederland, was het best lastig om te beslissen welke boeken naar welke kamer moesten. Toen de mannen eenmaal begonnen waren, is Gerard naar zijn werk gereden, en kon ik het verder wel alleen af. Je hoeft hier trouwens niet, zoals in Nederland, liters koffie te zetten, want verhuizers (en ook monteurs) zijn hier niet gewend om koffie te drinken. Ze nemen bijna niets aan, misschien bang om te worden aangeklaagd? In ieder geval bleef ik met een grote kan oude koffie zitten....
Het ging allemaal best gesmeerd. Er werd telkens een kist met dozen opengemaakt, en ik moest goed opletten dat ik geen nummers miste. Na een dag hard werken was de truck leeg en had ik twee nummers nog niet doorgestreept. De mannen gingen niet naar huis voordat de twee dozen gevonden waren! We liepen in alle kamers rond op zoek naar de missing boxes. Het viel me toen op dat alle dozen heel netjes worden neer gezet, zodanig dat de nummers aan de voorkant leesbaar zijn. Gelukkig bleken ze na enig zoeken in de garage te staan. De mannen zetten nog een paar kasten en tafels in elkaar en gingen rond half zes met de grote lege truck naar huis. 
Die avond hebben Gerard en ik nog wat lopen rommelen in het nieuwe huis, en zijn 's avonds in ons appartement in Santa Clara gaan slapen.
De volgende dag waren we weer vroeg in Sunnyvale. Er kwamen vandaag maar twee mannen, die al om elf uur meenden klaar te zijn, en vertrokken, mij in opperste verwarring tussen de dozen en zonder opgezet waterbed achterlatend. Gelukkig had ik een contactpersoon bij het verhuisbedrijf, en kon ik via haar nog een waterbeddenspecialist laten komen. Twee andere mannen kwamen een uurtje later, en zij hebben het bed in elkaar gezet en gevuld. Het vullen van een waterbed duurt wel een tijdje. Omdat we hier een boiler hebben in plaats van een geiser, konden ze het bed niet met warm water vullen, en het zou nog wel een paar dagen duren voordat het bed was opgewarmd. Hierbij diende zich nog een tweede probleem aan: het electrische matje dat het bed verwarmt, liep natuurlijk op 220 volt, en niet op de Amerikaanse 110 Volt! Wat nu? Gerard besloot om die avond een 500 Watt transformator te kopen, bij zijn favoriete electronica zaak Fry's (had hij weer een mooi excuus om daar heen te gaan!). Daar bleek het bed inderdaad verwarmd mee te kunnen worden, en het voordeel was ook dat de lampen van de nachtkastjes niet hoefden te worden omgezet.
De zaterdag na de verhuizing hebben we natuurlijk vooral uitgepakt. Er waren nog veel dozen te openen, kasten in te richten, badkamers te soppen etc. We liepen eindeloos de banken te verplaatsen, ik heb het bed mooi opgemaakt en alle kleren netjes opgehangen. We hebben nieuwe lampen gekocht, en de keuken ingericht. Helaas is onze nieuwe keuken niet erg groot, dus het werd nogal proppen. Vooral toen we ook nog de etenswaren erbij moesten zetten die we in de afgelopen drie maanden hier in Amerika hadden gekocht. Maar het was wel weer leuk om Albert Heijn blikken, Bonduelle potten, Knorr soepzakjes en Douwe Egberts koffie te zien! Want bijna alles is gewoon ingepakt en meegenomen. Alleen agressieve schoonmaakmiddelen (chloor, azijn), kattenvoer (vlees!) en geopende flessen olie mochten niet mee.
Toen ontdekten we dat onze telefoon verkeerd was aangesloten. Gerard had een abonnement geregeld bij Pacific Bell, eigenlijk de enige carrier die hier lokale abonnementen verzorgt. We hadden een nieuw nummer gekregen, maar al die tijd werkte dat niet. Gerard is toen achter het huis gaan kijken en vond achter een plant een doosje met een stuk of 6 telefoonaansluitingen... Op 1 ervan bleek een lijn te zitten, maar met onze mobiele telefoon zagen we dat het een heel ander nummer was dan we hadden gekregen. Toen we dit nummer belden, werd tot onze verrassing de telefoon opgenomen door Francis en Craig, mensen die hier in de buurt bleken te wonen. Na enig heen en weer gepraat en gebel, bleek zowel hun als onze telefoon over te gaan als je dat nummer belde. Vreemd hoor. We hebben toen een noodnummer van Pacific Bell gebeld, maar ik kreeg een barse man aan de lijn die zei dat er maandag een monteur zou komen en dat dat geld zou kosten. Toen ik kwaad werd en zei dat het toch duidelijk hun fout was, hing hij gewoon op. Ik was helemaal opgefokt van woede! Maar wat kun je doen. Trouwens, maandag kwam de monteur, heeft het zaakje gerepareerd, en ik hoefde niets te betalen! Het liep dus met een sisser af.
Sinds dit weekend hebben we ook een long-distance telefooncarrier, dus nu kunnen we ook weer met Nederland bellen, voor slechts 4 cent per minuut!!!!!
En wij? Wij kropen doodmoe en gelukkig in ons heerlijke waterbed. Dat hadden we de afgelopen drie maanden het meest gemist! In het appartement hadden we een queen bed (ca. 150 cm), maar nu konden we weer genieten van onze lits jumeaux.
De volgende dag werd ik wakker en voelde tot mijn schrik een natte plek. Nee, ik had niet in mijn bed geplast, maar het waterbed was lek! De maanden voor onze verhuizing hadden we af en toe ook al water in 1 hoek van het bed gevonden, maar het was niet zoveel, en het was onduidelijk of het condens was, of lekkage. Ik had er de verhuizers ook al naar laten kijken en ze hadden niets kunnen vinden. Maar nu was het toch wel duidelijk dat er een gaatje in het bed zat. Gelijk natuurlijk alle lakens eraf en op zoek naar het lek. Gerard vond het uiteindelijk, op een lijmrand, en gelukkig op een plek waar we bijkonden. Als het gat onderin had gezeten, hadden we het bed moeten laten leeglopen om het te vinden! Het was maar een klein gaatje, waar maar enkele druppels doorheen kwamen, maar het moest natuurlijk wel gerepareerd worden. Bij de verhuizing was ik een reparatiekitje tegengekomen (je vindt nog eens wat), dus wij aan de slag met lijm en een extra stuk vinyl. Het lijkt wel wat op een fietsband plakken. Inmiddels hebben we er een ruime week op geslapen, en ik kan blij vertellen dat het probleem verholpen lijkt te zijn!
De oude keuken in ons nieuwe huis bevatte gelukkig al een oven, kookplaat, afwasmachine en magnetron. Oude apparatuur, maar nog prima werkend. Er ontbrak echter een koelkast, dus die moest ik nog aanschaffen. In de afgelopen maanden had ik me al verdiept in de verschillende merken en modellen, en de keuze was gevallen op een mooie, roestvrijstalen, enorme Amerikaanse koelkast van het merk KitchenAid. Het is een zogenaamde "side-by-side" koelkast, met links een deur met het vriezergedeelte en rechts de koelkast. Een enorme bak van 36 inch breed (ca. 90 cm). Met natuurlijk een ijsmachine in de voorkant, en verstelbare planken. Je hebt hier ook wel een grote koelkast nodig, want alle verpakkingen zijn zo groot. Melk zit in 2 liter pakken, jus gaat per gallon (4 liter) en vlees is vaak per 4 stuks verpakt in lange platte dozen. We moesten ook een nieuwe wasmachine en droger kopen. We hadden onze Nederlandse apparatuur niet meegenomen omdat hier een ander voltage is. Overigens blijkt de wasmachine hier wel op een 240 volt aansluiting te werken. Elk huis heeft een speciale "krachtstroom" 240 aansluiting voor de wasmachine, dus misschien hadden we toch wel onze oude wasmachine kunnen meenemen. Maar die was al 10 jaar oud, dus het was niet meer de moeite om hem mee te nemen. 
Helaas was ik niet zo enthousiast over de Amerikaanse wasmachines. Het zijn bovenladers, grote trommels, met in het midden een zog. "agitator", een soort paal met schroefdraad. De trommel gaat vol met water, en de agitator draait je was door het sop heen. Het schijnt dat je kleren er erg van slijten, en ze worden ook niet echt schoon. Het Europese systeem (voorlader) werkt beter, doordat de kleren telkens naar beneden vallen, en door deze beweging wordt het beter schoon, terwijl het minder water kost. De Amerikanen hebben nu ook door dat dit een betere manier van schoonmaken is, en sinds een jaar kun je hier ook Europees-achtige wasmachines kopen. Maytag heeft hier de Neptune geintroduceerd, en Whirlpool de Duet. Beide wasmachines hebben een enorme trommel, met een grote opening. Dat heb je ook nodig, omdat ze hier het comforter systeem hebben: dekbedden met de hoezen eraan vast. Je kunt de hoes niet eraf halen en wassen, je moet de hele comforter in de was doen. Ik heb voor de Whirlpool Duet gekozen, en heb ook een bijpassende droger gekocht. Zie hier links op de foto! Duur maar wel heel mooi om te zien, en bovendien zeer energiezuinig en groot. Ik kan er twee keer zoveel was in kwijt als in mijn oude machine! Kan ik eindelijk ook eens mijn slaapzakken fatsoenlijk wassen (tot nu toe deed ik dat in bad)...
Daarnaast moest er ook nog een nieuwe stofzuiger worden aangeschaft. Maar de Amerikaanse stofzuiger die we in ons appartement hadden, vond ik een onding. De motor zat aan het zuiggedeelte op de grond en de zak zat op de steel. Ze zijn heel onhandig, kunnen niet in hoeken en gaten, en die van mij klikte telkens terug in een onhandige stand. Bovendien zoog hij van geen meter. Of zoals mijn broer het zo treffend weet te zeggen: "American vacuum cleaners suck because they don't suck". Op mijn vorige speurtochten door warenhuizen en electronica zaken was ik er achter gekomen dat helaas alle Amerikaanse stofzuigers van dit onhandige model waren. 
Ik kreeg steeds vaker visioenen van een degelijke Miele met een flexibele slang en een spleetmondje, en na enig zoeken op Internet (wat is dat toch handig) vond ik een Miele-dealer op El Camino Real, de grote lange winkelstraat van de Bay Area. Ik erheen. Het bleek een onooglijk klein shabby zaakje van vier vierkante meter, maar ja, je wilt een Miele of niet, dus ik verzamelde al mijn moed en ging naar binnen. Gelukkig stonden er overal fijne Miele stofzuigertjes van het bekende Europese model. De verkoper rook al van verre dat ik een Miele wilde hebben en haalde een luxe model van de plank. Na de gebruikelijke verkoopdemonstratie stelde ik de hamvraag: watkostie? Zonder blikken of blozen noemde de man de prijs: 699 dollar. WAT????? Ik dacht nog eerst dat ik het verkeerd had verstaan, maar het was echt zo. Nu ben ik inmiddels al een beetje gewend aan de hoge prijzen hier, maar dit sloeg toch alles. Voor zo'n bedrag mag de stofzuiger zichzelf uit de kast halen, mijn huis zuigen en zichzelf weer in de kast zetten, niet? Ik vroeg naar een eenvoudiger model, en met een diepe zucht haalde hij het goedkoopste beestje van de plank, een vuurrode stofzuiger. Ik probeerde hem eens uit (er lag erg veel troep op de vloer, dus kennelijk krijgt hij niet veel klanten, geen wonder met die prijzen), en hij zoog prima. Hij kostte nog steeds belachelijk veel: 299 dollar, maar ja, je wilt een Miele of niet. Ik heb zuchtend het bedrag betaald maar ik heb er geen spijt van, want hij zuigt als een tierelier!
Zondag 20 januari zijn we met Arjan en Renu naar de opera Tosca geweest, in San Francisco. Een geweldige voorstelling! Er hingen twee grote borden waarop je de Engelse vertaling kon zien, zodat je het allemaal prima kon volgen. Mooie muziek, goede zangers, en prachtige decors maakten het tot een fijne middag. Helaas was het verhaal nogal tragisch, iedereen ging dood. Tosca stort zich op het eind, na de dood van haar geliefde, van de burcht af in de diepte (op een matras neem ik aan). Na de voorstelling hebben we heerlijk gegeten in een druk Italiaans restaurant.
In de week voor onze verhuizing ben ik met ons nieuwe katertje Frodo bij de dierenarts geweest voor zijn vaccinaties. Het was namelijk niet duidelijk of hij al ingeent was of niet. Beter twee keer, dan helemaal niet. Ik maakte gelijk ook een afspraak voor castratie, dat hier trouwens neutering heet. Want Lina is een "volle" poes, waar we straks nog wel een nestje van willen hebben, maar niet van Frodo dus. Inmiddels is Frodo "geholpen" en hij is nu een jeweetwelkater. Ik had hem 's ochtends bij de dierenarts gebracht, en ze zeiden dat ik rond 2 uur maar moest bellen hoe het was gegaan. Maar om 12 uur belden ze op dat ze dachten dat het toch beter was als ik hem al kwam ophalen. Waarschijnlijk stond hij de hele praktijk al bij elkaar te schreeuwen! We maakten al het grapje "Frodo wil graag opgehaald worden uit het kattenparadijs" en zijn maar snel naar de dierenarts gereden. Daar was Frodo, helemaal niet zo zielig als ik me had voorgesteld. Voor een kater is het toch maar een kleine ingreep, niet zo groot als de operatie bij een poes. Ik heb hem gelijk ook maar laten chippen, dus nu bezitten onze beide katten een microchip. Zou Lina's Nederlandse chip hier ook uit te lezen zijn?
Inmiddels heb ik dan ook mijn eerste kroon gekregen. Op 8 januari werd een groot gedeelte van mijn kies weggeslepen, natuurlijk nadat ik een verdoving had gehad. Van de verdoving merk je ook niet veel, want je krijgt ook een pre-verdoving (wattenstokje met spul). Het gaat hier allemaal zeer klantvriendelijk. Ik kreeg een noodkroon, een soort stuk kauwgom en mocht voorlopig niet links kauwen. De week erna had ik veel pijn, dus ik was blij dat ik een paar doosjes paracetamol uit Nederland had meegenomen. Dat kun je hier alleen op recept verkrijgen, terwijl je wel allerlei slaapmiddelen en lichte antibioticakuurtjes in de supermarkt kunt kopen! Maar paracetamol wordt hier als een zeer toxisch geneesmiddel beschouwd, vreemd hoor. Twee weken later was mijn echte kroon klaar, dus nu loop ik met een gouden kies rond! Ach ja, ik ben toch al getrouwd....
Zondag 27 januari heb ik Gerard naar SF International Airport gebracht, want hij moest op zakenreis. Eerst had hij een congres in Seoul, Zuid-Korea, waar hij invited speaker was, dus een hele eer. Later deze week vliegt hij naar Tokyo om klanten te ontmoeten. Ik vond het wel jammer dat hij al zo snel na onze verhuizing op reis moest, maar ja. Maar ik was niet lang alleen, want zondagmiddag kwam Simone, mijn ex-collega en ook weer toekomstige collega me helpen om in de tuin te werken. De achtertuin van ons huis bestaat voornamelijk uit klimop (Ivy in het Engels). 
Alle schuttingen, de driehoekige plantenborders, en heel veel potten, alles was klimop! Het was gewoon iets te veel van het goede. Waar het allemaal vandaan kwam, was onduidelijk. We vonden wel een stronk tegen de schutting aan, maar het lijkt erop dat de afgelopen 20 jaar er niet erg veel aan gesnoeid is. Simone en ik hebben de klimop uit de borders gehaald, een gigantische klus.
Gelukkig was het die dag mooi weer. We hadden weer een paar dagen regen achter de rug, maar deze zondag was het strakblauwe lucht. Wel koud, een graad of 8 slechts. Maandagochtend werd de hele Bay Area trouwens verrast wakker: er lag een flink pak sneeuw op de heuvels, en het had een beetje gevroren. Dat komt hier niet zo vaak voor.
Zondag 27 januari arriveerden "Tol en Thijs" in Santa Clara. Deze combinatie staat voor Matthijs Keuper en Annette Tol. Matthijs is een collega van Gerard, die ook bij de Californische vestiging van Lumileds gaat werken, en Annette is zijn vrouw. Ze zijn net getrouwd, anders mocht Annette niet mee. Het is leuk dat zij nu het zelfde proces ingaan als wij drie maanden geleden. Ze hebben een appartement gekregen in hetzelfde complex als wij, en maandagavond, toen ik onze flat had schoongemaakt en de laatste zaken had meegenomen, ben ik bij hun wezen eten. Woensdag zijn ze bij mij geweest, heel gezellig. Kijk op de Tol en Thijs website, www.tolenthijs.com voor hun versie van het California avontuur!Gisteren was ik jarig! Allemaal bedankt voor de vele kaarten en emailtjes, hartstikke leuk! Het was wel raar dat Gerard er niet was. Bovendien wist ik niet goed wanneer nu precies mijn verjaardag begon. Om drie uur 's middags (toen het in NL donderdag werd), of om twaalf uur 's nachts Amerikaanse tijd. Of misschien al wel op woensdagmiddag, toen Gerard me belde vanuit Korea, dat het daar al donderdag was, en dat hij me dus al kon feliciteren? Op zo'n moment besef je pas goed dat we allemaal op verschillende tijden leven....
Het werd een rare dag. 's Ochtends ben ik naar de labmeeting op het Veterans Hospital geweest. In afwachting van mijn visum papieren ga ik daar vast elke donderdagochtend naar de labmeeting toe, om alvast de mensen en projecten te leren kennen. 's Middags, toen ik weer thuis was, belde de mailman aan dat onze post verkeerd werd doorgestuurd. Net als in NL kun je hier de post laten forwarden (doorsturen) als je verhuisd bent. Maar het bleek naar onze buren te gaan, nummer 640 in plaats van 648. Na enkele telefoontjes had ik het goede postkantoor te pakken, maar ik mocht het niet telefonisch rechtzetten. "Iedereen kan wel bellen met het verkeerde nummer" was het argument. Toen ik daarop zei dat iedereen ook wel een verhuisbericht kon invullen, vond het helaas geen gehoor. Ik moest maar opnieuw een formulier gaan halen en invullen. Totaal gefrustreerd besloot ik naar deze botte man toe te rijden. Ik wist immers niet of het onze fout was (onbekendheid met het nieuwe adres) of hun fout (verkeerd overgeschreven). Toen ik aan de balie kwam haalde de man triomfantelijk ons ingevulde briefje tevoorschijn met de woorden: ziet u wel, het is een nul. Maar ik vond het heel duidelijk een acht! Nu is het zo dat de Amerikaanse acht anders wordt geschreven als de Europese, dus daar zat natuurlijk de verwarring in. Gelukkig bleek het allemaal nu wel te kunnen worden hersteld. Ik moest wel mijn drivers licence laten zien, en mijn handtekening zetten, maar de man aan de balie beloofde me dat het zou worden rechtgezet. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken!
's Avonds was ik uitgenodigd door mijn broer Arjan en zijn vrouw Renu. We zijn in Fremont lekker (vegetarisch) uit eten geweest bij de China Chili. Ik had broccoli met cashewnoten, Arjan had Chinese kool met champignons, en Renu had gebakken courgette. Gelukkig hadden ze niet aan het personeel verteld dat ik jarig was, want als ze dat weten komt het hele personeel aan je tafel zingen en worden er foto's gemaakt, echt vreselijk! Daarna werd ik meegenomen naar mijn favoriete winkel Bed Bath en Beyond, een soort grote Blokker/Xenos, waar ik een cadeau mocht uitzoeken. 
Helaas hadden we maar 15 minuten want de zaak ging om 21.00 uur dicht! Snel rende ik door de winkel en vond mooie zwarte handdoeken voor straks als we de badkamer opnieuw laten betegelen, een deurmatje (nodig met al die witte vloerbedekking), en een setje maatlepeltjes (nodig voor Amerikaanse recepten, alles staat in 1 tablespoon of 1/4 cup). Daarna werd ik nog bij Arjan en Renu thuis getrakteerd op een heerlijke Tiramisu-taart met kaarsjes! Kortom, ik voelde me echt jarig, ondanks dat Gerard er niet bij was. Natuurlijk heeft hij me wel opgebeld en per telefoon uitgebreid gefeliciteerd....!
Jullie zijn vast benieuwd naar de foto's van ons nieuwe, ingerichte huis!
Einde van Deel 9: De verhuizing.
Ga door naar Deel 10: Home sweet home.