Harry en Ingrid op bezoek - Deel 3: Going North

Donderdag 21 december vertrokken we vanuit Tucson voor een lange rit noordwaarts naar de Grand Canyon. Dit was een typische “American Roadtrip” dag, uren in de auto, halve liter koffie naast je in de cupholder, meezingen met de muziek uit de CD speler, alleen stoppen voor benzine en toiletbezoek, snel een broodje kopen, en weer gaan. Ik vind het erg leuk om te doen, want er is best veel te zien onderweg, prachtige landschappen met vergezichten, rechte, bijna lege snelwegen met af en toe een supergrote camper of megatruck. We reden door Phoenix, aten een hapje bij een Denny’s onderweg (“always open”), en reden weer verder.

Eindelijk kwamen we aan in het Grand Canyon National Park. We kochten een National Park Pass (toegang tot alle parken, en je steunt een goed doel) en reden het park in. Het duurde nog een half uurtje voor we bij de “rim” waren, de rand dus. De Grand Canyon is een diepe spleet in de aarde, uitgesleten door de Colorado River. Even wat cijfers, zodat je een gevoel krijgt van de grootte van het gat. De canyon is 450 km lang, en 1600 meter diep, uitgeslepen in een overigens vlak landschap. Toen ik er begin 2006 met mijn ouders en broer was, heb ik een helicoptertocht met mijn vader over de canyon gemaakt, en je kon goed zien hoe vlak het land eromheen is, en dan plotseling dat diepe gat. De randen liggen op 2100 (zuidrand) en 2400 (noordrand) meter hoogte, en dat voel je wel als je een stukje wandelt. Hijg hijg.

Natuurlijk reden we direct naar de eerste de beste parkeerplaats voor een eerste indruk. En hoewel het voor mij de derde keer was dat ik de canyon zag, was het weer net zo mooi als de eerste keer. Het zonlicht was prachtig zo aan het eind van de middag. Harry en Ingrid poseerden voor de “We Were There” foto.




Er zijn een stuk of 10 grote parkeerplaatsen met uitkijkplateau’s langs de rim van de canyon. Vanaf elke uitkijkpost is het uitzicht net ietsjes anders, dus je blijft foto’s maken. De ondergaande zon wierp mooie schaduwen over alle ribbels, dalen, en pieken in de canyon.




Het is ook erg grappig om te kijken hoe mensen zich in de gekste bochten wringen om hun geliefden en de canyon op de foto te krijgen. Sommigen springen over de hekjes voor een nog mooier plaatje....... Nou, wij bleven netjes achter de veilige reling.




Na deze onvergetelijke blik in de grote spleet, reden we naar de Bright Angel Lodge, waar we een kamer hadden geboekt. De lodge was gezellig ingericht met een kerstboom en open haard, en de mensen aan de receptie waren uitermate vriendelijk.




Onze kamers bleken in een soort hutjes te zitten, vier kamers in een huisje. De kamers waren oud maar sfeervol en comfortabel, en de verwarming stond al aan. Dat was geen overbodige luxe want het was buiten inmiddels rond het vriespunt, en dat is best koud als je vanuit California komt. We aten die avond in de Arizona Room, een restaurant naast de Bright Angel Lodge. Het was al donker, dus we moesten het prachtige uitzicht vanaf het restaurant missen, maar het eten was goed, en de sfeer gezellig.

Toen we de volgende dag wakker werden en de gordijnen openden, was het aan het sneeuwen. De daken van de huisjes, de auto, alles zat onder een wit laagje. We waren ineens helemaal in kerststemming, hoor!




Na een stevig ontbijt in de lodge namen we een kijkje bij de rand van de afgrond. Nou, het was maar goed dat we gisteren hadden gezien dat er hier inderdaad een Grand Canyon was, want nu lag de hele canyon verborgen in de laaghangende wolken. Er was helemaal niets te zien! Wat sneu voor de toeristen die vandaag aankwamen en vanavond weer weggingen (volgens 1 van mijn collega’s is de gemiddelde tijd die een toerist in de Canyon doorbrengt maar 3 uur). Dan maar de Kolb fotostudio in, een oud, historisch gebouwtje, waar vroeger de bezoekers zich lieten vereeuwigen. Gerard was erg geinteresseerd in de oude camera.




De mist dacht er niet over om minder te worden. Gelukkig hadden wij gisteren al veel foto’s genomen, en gezien het weer besloten om eerst eens de bus te pakken naar het nieuwe visitorcentrum. Dan konden we vandaaruit weer langs de rand van de canyon teruglopen. De bushalte bleek vlak bij het weitje van de muildieren te zijn. De mules zijn een bekend gezicht hier bij de Canyon. Al meer dan 100 jaar maken mensen op de lastdieren de tocht naar beneden, en nog steeds is het een populaire attractie. Je kunt op een muildier zittend een tochtje de canyon in maken, of zelfs helemaal naar beneden gaan. Vandaag leek het erop dat alle tochten afgelast waren vanwege het weer. De beestjes stonden zielig in de sneeuw. We besloten dat voor ons de bus toch wel een iets beter vervoermiddel was!




Er zijn grote plannen om dit hele toeristencentrum, hier aan de zuidkant van de Canyon, autovrij te maken. Er worden grote parkeerterreinen aangelegd aan de rand van het park, de busdiensten zullen flink worden uitgebreid, er zullen fietsen te huur zijn, en alle autoverkeer zal worden verboden. Mooie plannen, zeker in dit land waar de auto toch echt wel de heilige koe is. Maar zover is het nog niet, het zal pas over een paar jaar allemaal klaar zijn. Het nieuwe bezoekerscentrum is al wel open, en met hooggespannen verwachtingen liepen we naar het gebouw. Nou, groot was het wel, een gigantische lege hal met hier en daar wat fotoborden. De hal was duidelijk gebouwd op grote groepen, maar met de anderhalve man en een paardekop die de moeite hadden genomen om hier te komen, was er bijzonder weinig te beleven. Ik had gehoopt op veel informatie over de verschillende dieren die hier leefden (we hadden onderweg in de bus een paar herten gezien), maar er was weinig te leren hier. Gelukkig was er wel een reliefplattegrond van de canyon, waarop je goed kon zien hoe de verschillende lagen zijn opgebouwd. Misschien komt er in de toekomst nog meer informatie, maar vooralsnog viel het een beetje tegen. Op onderstaande foto ziet het gezelschap er dan ook nogal uitgeblust uit. En wat doet die grote paal daar tussen Gerard’s benen? O, het is zijn nieuwe wandelstok. Ja ja, opa wordt ook een daggie ouder.



Dan maar lekker gaan wandelen. We liepen vanuit het bezoekerscentrum weer naar de rand van de canyon, en volgden vandaar het min of meer horizontale pad langs de afgrond, terug naar de lodges. Het was inmiddels opgehouden met sneeuwen, en de grond en bomen waren bedekt met een sfeervol laagje wit. Er was dan weliswaar helemaal niets van de Grand Canyon te zien, maar door de sneeuw werd het toch een prachtige wandeling van een uurtje.





De rest van de middag vermaakten we ons in de souvenirs-winkeltjes. Ze hadden er grappige T-shirts, mooie Indiaanse potterie, en zaadjes van woestijnplanten.




De middag werd afgesloten in de bar van onze lodge, met een heerlijk glas koffie-met-likeur of warme chocolademelk.



Die avond hadden we een reservering in het restaurant van de El Tovar lodge, de oudste en voornaamste van de lodges aan de Zuidrand. We hadden daar een lekker diner, met wijn, en creme brulée, het lievelingstoetje van Gerard.

De volgende ochtend was het weer gelukkig een stuk beter! De Canyon bleek er nog te liggen, hier en daar bedekt met sneeuw, en de zon begon door de wolken heen te schijnen.




We maakten met de auto een ritje naar de westelijke kant van het park, naar Hermit’s Rest. Onderweg waren er genoeg plekken om de auto even stil te zetten en een foto te maken. Vanaf deze kant kun je de Colorado rivier ook zien liggen, het stroompje dat de canyon heeft uitgesleten.




De Hermit’s Rest was een blokhut met winkeltje, en de open haard was aan. Ze verkochten er ook warme chocolade melk, heerlijk.



Nog een laatste blik in de Canyon, want we moesten er weer vandoor. We hadden onze plannen iets gewijzigd, en besloten om die avond in Las Vegas te slapen, zodat we naar de Hoover dam konden. De reis van 4 uur ging heel voorspoedig, maar een 20 km voor de dam kwamen we in een file terecht, zodat we pas rond 16.00 uur bij de Hooverdam aankwamen.




Gelukkig konden we nog mee op de laatste rondleiding. Ik was hier ook begin 2006, met mijn ouders, op de dag van de Superbowl. Het was er toen bijzonder rustig, maar vandaag, een zaterdag, was het erg druk. We waren blij dat we nog naar binnen mochten. Eerst kregen we een filmpje te zien over de bouw van dit enorme project. De dam is in 1935 gemaakt, en het was een geweldig werkgelegenheidsproject in de crisisjaren. Het werk was zwaar, maar het betaalde goed, en veel mannen hebben hier jaren gewoond en gewerkt. Na de film gingen we met de lift naar beneden, naar het binnenste van de dam. Daar zagen we de grote hallen met generatoren.



Daarna met de lift – zoef – weer omhoog naar het uitzichtsplatform. Het uitzicht naar beneden, loodrecht langs de dam in de afgrond, was duizelingwekkend.




Vanaf de Hooverdam was het nog een uurtje rijden, in het donker, naar Las Vegas. De TomTom loodste ons weer door het drukke verkeer heen, en zette ons recht voor de deur van de Motel 6, vlakbij de Strip. De Las Vegas Strip is een brede boulevard, vol met toeterende auto’s, Hummers en stretched-limo’s waaruit gillende meiden hangen. De stoep ziet zwart van de mensen, gezinnen met kinderwagens, deftige madammen, en groezelige mannen die met pornokaartjes zwaaien. Langs de Strip zijn de prachtige hotels met casino’s, allemaal met een eigen thema. Mijn favoriet is de Venetian, een nagebouwd Venetië, en de Bellagio, een superchic hotel.

Na een avond vol gokken en zuipen (ha ha ha) rolden we heerlijk ons Motel 6 bed in, sliepen als een roos, en reden de volgende dag de 900 km terug naar Sunnyvale!

Harry en Ingrid op bezoek - Deel 2: Going East

Dinsdag was weer een reisdag voor ons: vanuit San Diego gingen we oostwaarts, naar Tucson, Arizona. De TomTom navigator bleek weer zijn gewicht in goud waard. Je typt ’s ochtends gewoon het adres van het hotel van die avond in, en hup, daar komt de route op het scherm, en een zwoele stem die je de weg wijst. Via de Rand McNally website hadden we uitgerekend dat we de 407 miles in 6 uur konden afleggen, en dat klopte ook aardig. “After 300 miles, take the exit”. Onderweg zagen we het landschap veranderen. Het werd steeds kaler en woestijnachtiger, en in Arizona zagen we de eerste cactussen.

Tucson ligt midden in de woestijn, en het is er dus heel droog en zonnig. Dus waar ga je heen met je oude afgedankte vliegtuig, dat je misschien ooit nog eens nodig hebt? Juist, die parkeer je in Tucson. Vanwege het klimaat daar roesten de vliegtuigen nauwelijks, en de Amerikaanse regering en luchtmacht heeft er daarom een stuk of 4000 vliegtuigen in opslag, op AMARC facility. Je weet immers nooit wanneer je ze nog eens nodig hebt!



Ons hotel was weer erg fijn, en het was er zo rustig dat het wel leek of we de enige gasten waren. Kijk maar op de foto, daar staat onze trouwe Volvo op een verder lege parkeerplek. De tuinen rondom het hotel waren leuk aangelegd met veel cactussen en andere succulenten. Trouwens, bijna alle tuinen in de stad waren zo. Een heel ander gezicht dan de strakgroene gazonnetjes bij ons thuis in de buurt, maar eigenlijk wel passend in dit woestijnklimaat. Misschien was het wel een regel in Tucson, om waterverspilling te voorkomen.




De volgende dag, woensdag, hadden we de hele dag om Tucson en omgeving te verkennen. We besloten om eerst naar Old Tuscon te gaan, oude filmstudio’s waar heel wat western movies zijn geschoten, waaronder “The Gunfight at the OK Corral” (1957) en “Three Amigos” (1986). Er was een leuk straatje met kleine huisjes, een saloon, een spaanse missiekerk, een treintje, en ponyrijden.




Er waren ook wat shows en rondleidingen, maar het was erg rustig. Er waren slechts 10 andere gasten of zo, heel wat anders dan de lange rijen bij Disneyland of SeaWorld! We hadden nog niet ontbeten, dus we gingen naar de saloon, maar we konden daar alleen maar koffie en een droge pretzel krijgen. Er speelde een “lonesome cowboy” wat trieste liedjes, en met 10 man publiek kwam de stemming er niet echt in. Gelukkig scheen buiten de zon, en konden we lekker over het uitgestorven terrein wandelen. Er was een oude "Ranch" waar de TV serie "High Chapparal" was opgenomen.




De stuntman show was het leukst, vooral omdat Ingrid werd "aangewezen als vrijwilliger" om mee te spelen als regieassistente. Ze moest de “clapper board” telkens dichtklappen en “scene one, take two” of zo roepen. Natuurlijk ging er van alles mis, dus dat was lachen geblazen.




Er was ook nog een soort spookhuis. Onze stoere mannen hadden plotseling even geen zin, en dus gingen cowgirls Ingrid en Elies dan maar alleen. Nou ja, alleen was het niet. We gingen met een stuk of 5 anderen onder leiding van een gids naar binnen. "Follow The Light" moesten we telkens roepen. De tocht ging door een erg donkere mijn met hier en daar een dode mijnwerker, een skelet en een rat, en het was gelukkig nooit echt griezelig. "Follow The Light". Gierend van het lachen kwamen we naar buiten, waar onze dappere dodo's op een bankje zaten. Stoer hoor.

’s Middags gingen we naar het Arizona-Sonora Desert Museum. Gerard en ik waren daar 12 jaar geleden ook al eens geweest, en we hadden er goede herinneringen aan overgehouden. Inmiddels was het museum nog groter, mooier en leuker. Het is een soort combinatie van een dierentuin en een cactustuin, maar dan op zijn Amerikaans, erg mooi.



Net toen we het museum en park binnenliepen, begon er een roofvogelshow. We renden tussen de cactussen door naar de show, en waren nog net op tijd om de vogels (hawks) te kunnen zien.



Het museum heeft een stuk van de woestijn begaanbaar gemaakt met mooie vlakke brede paden. Er zijn heel veel woestijnplanten te zien, veel meer soorten dan je ooit zou verwachten. De metershoge Saguaro cactussen trekken natuurlijk de meeste aandacht. Dit zijn de cactussen zoals die in Westerns voorkomen. Er moet eigenlijk een cowboy op een paard onderstaan, of een Mexicaanse sombrero aanhangen, dan is het plaatje compleet. De cactussen krijgen pas zijarmen als ze een jaar of 40 zijn, dus de meeste cactussen hier waren al erg oud.




We liepen heerlijk buiten tussen de cactussen en agaves, met prachtige vergezichten over de woestijn. Vanwege de kou ’s nachts hadden sommige cactussen een papieren zak over hun “kop” gekregen, en dat zag er nogal raar uit. Ik had eigenlijk stiekem wel zin om de zak weg te halen en te kijken wat er onder zat, maar vanwege de stekels heb ik dat toch maar niet gedaan!





Inmiddels was ons minimale ontbijt van een droge pretzel al aardig verteerd, en hadden we best wel zin in een hapje. Er was gelukkig een zelfbedieningsrestaurant, waar we allemaal een lekker broodje hamburger met frietjes konden krijgen. Tegen de muur vna het restaurant waren wat hoge, slanke cactussen geplant, en hun schaduwen op de muur vormden een interessant patroon.





Binnen waren er terraria met slangen en hagedissen. Een grote ratelslang deed net zijn mond open in een gigantische gaap toen ik een foto van hem wilde maken. Ik kon de muis van vorige week haast nog zien zitten!




Er was nog veel meer te zien, een hummingbird kooi waar je tussen de kolibries loopt, javalinas (een soort woestijnzwijntjes), mountain lions, teveel om op te noemen. Na een paar leuke uurtjes in het prachtige museum reden we bij zonsondergang terug naar het hotel. De cactussen kregen een roodkoperen kleur, en ze leken opeens heel zacht en wollig. Je zou ze bijna een aai willen geven. Toch maar niet gedaan, en in het donker reden we terug naar Tuscon.

Harry en Ingrid op bezoek - Deel 1: Going South

Al weken stond het op de kalender gemarkeerd: 13 december kwamen Gerard’s broer Harry en diens vriendin Ingrid op bezoek uit Nederland. Ze kwamen aan met de vertrouwde KL605 op SFO, de koffers volgepakt met oude kaas, Senseo koffiepads, en oliebollenmix.

Harry en Ingrid waren al een keertje bij ons geweest, dus San Francisco en de Bay Area hadden ze al gezien. Daarom hadden we besloten om dit keer een road trip naar het zuidoosten te maken, naar San Diego, en dan via Tucson, Arizona, naar de Grand Canyon.

Zaterdagochtend vertrokken we in Gerard’s Volvo, een heel fijne auto voor zo’n autotocht. Er is genoeg ruimte voor vier volwassenen, en omdat het een stationwagon is, hadden we de achterbak volgeladen met onze koffers, wandelschoenen, zwembroeken, dikke jassen, flessen water, sneeuwkettingen, dekens en een gereedschapskist. De gevleugelde uitdrukking van deze reis werd dan ook: ”’t Is wel veel voor een week...”.

Eerst reden we over Interstate 5 richting Los Angeles. Dat is een lange, rechte weg, dwars door de “Central Valley”. Links en rechts eindeloze boomgaarden met boompjes in strakke rijen. Er staan netjes bordjes bij met wat het zijn: “almonds”, “walnuts”, “apples”, “oranges”. Leuk dat hier ons eten vandaan komt! Dat geldt ook voor het vlees, want er staan ook een paar gigantisch grote koe-verzamelplaatsen langs de 5. Koeien zover het oog reikt, en een ammoniaklucht die nog een poos in de auto blijft hangen. Gerard besloot spontaan om vegetarier te worden, maar hield dit goede voornemen slechts enkele uren vol (om precies te zijn: tot het avondeten).

We lieten LA rechts liggen, want daar waren we alle vier al eens geweest. Dit keer wilden we graag naar Palm Springs. Via Priceline hadden we voor weinig geld een mooi hotel kunnen boeken, het Hyatt Grand Champion Resort in Indian Wells. Superdeluxe hoor. Een oprijlaan met palmbomen, valet parking, een karretje voor je koffers, zwembaden, golfbanen, en prachtige kamers voorzien van alle luxe.




Na zo’n lange stoffige reis is het heerlijk om in de badjas van het hotel naar het zwembad te kunnen lopen en een paar baantjes te trekken. Het was al donker toen we aan het zwemmen waren, maar het zwembad was mooi verlicht, en omringd door palmbomen en andere tropische planten. We waren de enige zwemmers, dus het was extra leuk. Na een paar baantjes zwemmen hebben we nog een kwartiertje heerlijk gebubbeld in de superhete jacuzzi.



Warm en rozig daarna onder de douche om de chloorlucht er een beetje af te krijgen. De badkamer van onze hotelkamer was prachtig groot, met een aparte douche (met allerlei waterstralen en standen) en bad, en een dubbele wastafel. Dat hebben we thuis niet, hoor. Er stonden heerlijke flesjes doucheschuim en bodylotion met eucalyptus geur. Even later zaten we allemaal lekker opgefrist in nette kleren in de lounge van het hotel, bij de open haard, met een cocktail. We besloten de avond met een heerlijk diner in het sjieke restaurant van het hotel. Jammer dat we maar 1 nacht bleven! Op de foto zie je Harry en Ingrid met hun drankjes voor de open haard. Cheers!




De volgende ochtend vertrokken we (met open achterklep – oeps!) naar Joshua Tree National Park, op ca. 1 uur rijden van Palm Springs. Joshua Trees zijn Yucca-boompjes die groeien in de Mojave Desert, in het zuidwesten van de VS. Zoals elk Amerikaans National Park was ook dit weer een prachtig natuurgebied. Heel veel Joshua Trees uiteraard, maar ook vreemde rotsformaties, prachtige uitzichten, en een verlaten goudmijn waar allerlei spannende avonturen over te vertellen waren. We lieten ons eerst informeren bij het Visitor Center, waar een vriendelijke ranger ons vertelde wat we allemaal konden zien en doen. Altijd een feest, die Visitor Centers, de mensen zijn behulpzaam zonder opdringerig te zijn, en ze weten altijd goed wat je in de beschikbare tijd en qua conditie kunt doen. We besloten een wandeling te maken in Hidden Valley.

De zon scheen, de lucht was blauw, dus met al die Yucca’s en cactussen dachten we dat het hier erg warm zou moeten zijn, maar het was best fris: een graad of 5. Dat is voor ons, na vijf jaar California, wel heel erg koud. Dus kleedden we ons lekker warm aan (mutsen, handschoenen, dikke jas) voor onze hike. Heerlijk, zo’n wandeling na een hele dag in de auto. Veel te zien onderweg, Joshua Trees uiteraard, maar ook allerlei andere stekelplanten en cactussen.






Na een lunch op een (hele koude) betonnen picnic tafel reden we verder door het park, langs de Lost Horse Gold Mine, waar veel spannende dingen gebeurd waren: paardendieven, ruzies, afpersing, en een gouddief, die dood langs de weg gevonden werd. We reden door naar Keys View, aan de rand van het park, met een prachtig uitzicht over Coachella Valley.




Een stukje verder rijden bracht ons naar een campground, waar we een kleine hike deden op zoek naar een rotsboog, die we na wat zoeken uiteindelijk vonden. Hij was veel kleiner (2 meter groot) dan we dachten, maar toch grappig hoe weer en wind en tijd zo’n boog in de rots kan uitslijten. Snel een foto gemaakt, want over een paar miljoen jaar is-ie weer weg!




We reden het Joshua Tree National Park uit aan de noordelijke ingang. Bij het visitor centrum daar was nog een echte oase, een plaats waar een heel kluitje palmbomen groeit, omdat daar water uit de grond komt.




En toen was het weer terug in de auto voor de flinke rit naar San Diego. We kwamen in het donker aan, maar Gerard's TomTom leidde ons feilloos naar het Hilton Resort in het Mission Bay district.





We waren excited dat ook hier een jacuzzi was, en al snel lagen we weer heerlijk te bubbelen.

Lekker opgefrist gingen we op zoek naar een restaurant. Dat was niet zo eenvoudig als we dachten, want er bleek een football wedstrijd op TV te zijn, waar het plaatselijke team aan meedeed. De straten waren uitgestorven, en alle restaurants waren om 7 uur dicht gegaan. Zo kwamen we weer eens achter hoe belangrijk sport hier in de VS is. En het was nog geen eens de Superbowl! Er waren alleen een paar sportsbars open, en daar was het stampesvol met schreeuwende mannen. No thanks. Uiteindelijk kwamen we in een pizzatent terecht waar we een rustig hoekje zonder tv’s vonden, en wat te eten konden krijgen.

De volgende ochtend gingen we naar SeaWorld in San Diego. Dit is de Amerikaanse versie van het Dolfinarium Harderwijk, dus supergroot, professioneel, schoon, en tip-top verzorgd. Toen we in de rij stonden om naar binnen te gaan, begon opeens het volkslied te spelen en werd de Amerikaanse vlag gehesen. Ik moet altijd erg mijn best doen om niet in de lach te schieten als ik al die Amerikanen in de houding zie springen, petje af, rechterhand op het hart en braaf mee zie zingen. Wij Nederlanders vinden dat maar raar, maar Amerikanen doen dit al op school, dus zij zijn er allemaal mee opgegroeid.

Eindelijk mochten we dan naar binnen. Er was veel te zien in het park, en het weer was gelukkig mooi en zonnig. Er waren veel aquaria met haaien, roggen, vissen, ijsberen, zeeotters, noem maar op. Hier staan Harry en Ingrid voor een “ansichtkaart”.



Uiteraard waren er prachtige shows. Allereerst gingen we naar de dolfijnen-show, die werd gegehouden in een openluchtstadion. De onderste rijen heetten “The Soak Zone”. Er werd flink voor gewaarschuwd dat als je hier zat, je gegarandeerd nat zou worden. “Did you notice that we did not call it the Splash Zone? No, we called it the Soak Zone”. Maar toch gingen er veel mensen zitten, en ja hoor, ze werden heel erg nat.



Een jongetje mocht met zijn ouders alles van dichtbij zien op het podium. Toen hij een dolfijn mocht aaien, zei hij: “It feels just like a hotdog”. Erg grappig. Even later wilde zijn moeder een foto maken, maar ze lette niet goed op, en ze viel in het water. Lichte paniek natuurlijk, totdat bleek dat het gewoon bij de show hoorde. Een dolfijn “redde” haar, en alles kwam goed.



De grote ster van SeaWorld is Shamu, de orka. Shamu en zijn vriendjes hadden uiteraard ook een eigen show, en het was prachtig om die grote beesten in actie te zien. Ze springen hoog op, draaien rondjes onder water, en laten een trainer op hun rug rijden. Het gaat niet altijd goed, want eind november 2006 heeft 1 van de orka’s haar trainer onder water getrokken. Het liep gelukkig goed af, maar het doet je wel beseffen dat het nog altijd wilde dieren zijn. Er waren geen nare incidenten tijdens onze voorstelling, en we moesten erg lachen om de orka’s die met hun grote staarten enorme golven water over de rand van het bassin naar de “Soak Zone” zwiepten. Daar gaat je dure digitale camera!





Er was nog veel meer te zien. Er was een grappige zeeleeuwen-show....



....een ronde buis in het midden van een aquarium waar je doorheen kon lopen ......



.... en diverse “rides” waarbij je gegarandeerd nat werd. Omdat het maar een graad of 15 was, leek ons dat niet zo’n goed idee. Normaal is het in San Diego wel een stukkie warmer, en dan is het vast erg lekker om nat te worden, maar wij besloten om het droog te houden. Maar toen ik zag dat je voor een kwartje het publiek in de “rides” extra nat kon spuiten, kon ik het niet laten..... Ik heb er wel 3 dollar in gegooid, en een lol dat ik had! Eigen schuld, dikke bult.




Aan het eind van de dag werd het fris, en omdat we alles wel gezien hadden, verlieten we het park, en gingen een hapje eten in het Gaslamp Quarter. Dit is het oude hart van San Diego, met veel oude gebouwen, en uiteraard “gaslampen” die erg nep bleken te zijn. Er was gelukkig geen game, alles was open, en we kwamen in een leuk Italiaans restaurant terecht. Buon Appetito!

Tussen Sinterklaas en Kerst

Het is winter geworden hier in California. Nou ja, echt winter is het natuurlijk niet. Maar het heeft alweer flink geregend (en hard hoor!), de blaadjes vallen van de bomen, de regenputten in de weg zitten weer verstopt en het heeft zelfs 1 graadje onder nul gevroren. Mijn achterruit had een dun laagje ijs, maar de ruitenwisser had het er direct af, dus echt dik was het niet.

Intussen hebben we alweer een Thanksgiving achter de rug. De 6e sinds we hier wonen! Wat gaat het toch snel. Dit jaar vierden we het weer bij ons thuis, met als gasten mijn broer Arjan+vrouw Renu, en vrienden Ramona+Horea, met kinderen Alexander en baby Christian, en de moeder van Ramona.

Ik had lekker de hele dag gekokkereld. Vooraf een avocado/druiven/kaas salade, gevolgd door pompoensoep. Als hoofdgerechten kalkoenrollade, gebakken tofu, boontjes, cranberry-portsaus, gevulde portobello-paddestoelen, gevulde courgette. Arjan en Renu hadden mashed potatoes en spinazie-risotto meegenomen en Ramona's moeder had een heerlijke yoghurt/roomtaart met vruchten gemaakt.






En vorige week was het alweer Sinterklaas. Net als voorgaande jaren bracht de goedheiligman ook een bezoek aan de Bay Area, en ook nu weer verleende ondergetekende haar medewerking. Twee leden van de Tol Toneelclub (Saskia en ik), versterkt door Gon en Bob, trokken de stoute Pietenschoenen aan. Annette Tol had weer een leuk verhaaltje bedacht: de WegwijsPiet was Sinterklaas kwijtgeraakt. Hij kwam wel bij het goede zaaltje aan, maar Sinterklaas zat nog in San Pietcesco, een hotdog te eten. Wat nu? Konden de kinderen misschien morgen terugkomen? Gelukkig kwam alles nog op zijn pootjes terecht, en konden alle 60 kinderen een persoonlijk moment bij de goedheiligman (Sint Jan) doorbrengen, en een cadeautje mee naar huis nemen.


Nadat Sinterklaas weer naar Nederland (of was het Spanje?) vertrokken was, konden we weer aan de kerst beginnen. De eerste huizen zijn hier alweer versierd, heel Amerikaans. Het varieert van een eenvoudig rijtje witte lampjes rondom de contour van het huis (zoals wij hebben gedaan), tot allerlei kleurtjes, bewegende hertjes, kerstmannen op het dak, versierde lantarenpalen, en luide muziek in de voortuin. Er zijn een paar zeer extreme huizen hier in de buurt, waar alles op kerstverlichting gebied vertegenwoordigd is. Als die huizen de verlichting aandoen, gaan in heel Sunnyvale de lampen wat zachter branden, zo "over the top" is het allemaal. Maar wel leuk.

We kijken uit naar het bezoek van Harry en Ingrid! Ze komen overmorgen (woensdag) hier in San Francisco aan. We gaan met hen een "road trip" maken naar Palm Springs, San Diego, Tuscon en de Grand Canyon. Ik heb er zin in!

Als ik er niet aan toekom om kerstkaarten te schrijven, dan hierbij onze allerbeste wensen voor de kerstdagen en het nieuwe jaar!