Winter in Nederland

We zijn net terug van twee weekjes in Nederland! Broer Aart, schoonzus Renu en nichtje Karina gingen ook mee, en zo zaten we met zijn vijven op een rijtje in de KL606. Op het vliegveld van San Francisco gingen we voor het eerst door de nieuwe bodyscan. Dat was wel grappig en we voelden ons daarna heel veilig.

We kwamen aan in een winters Nederland. Sneeuw op de weilanden en bomen, en 35 sneeuwschuivers die klaarstonden om Schiphol vrij te houden. We werden opgewacht door mijn vader, zus, zwager en nichtje Emma. Emma (5) en Karina (6) renden op elkaar af en omarmden elkaar. "Dit is de mooiste dag van mijn leven" had Emma die ochtend al gezegd toen het eindelijk zo ver was. Het was grappig om te zien hoe de twee nichtjes, de een blond en Nederlands sprekend, de ander donker en Engels sprekend, toch met elkaar konden communiceren.

De eerste dagen brachten we door bij mijn ouders in Gouda. Er lag veel sneeuw, en er viel nog veel meer, en dat is voor ons natuurlijk heel bijzonder. Natuurlijk moest er een sneeuwpop gemaakt worden.





Het was erg leuk om weer in Gouda rond te lopen. Lekker shoppen bij de Hema, kroketten en harinkjes eten, en een prachtig verlicht stadhuis.



Mijn ouders hadden een feestje georganiseerd in een feestboerderij in Reeuwijk. Alle familie en flink wat vrienden waren uitgenodigd. Iedereen kwam, en het werd een drukke gezellige avond.





Het was erg leuk om iedereen weer te zien. Er waren nieuwe baby's te bewonderen, oude vriendschappen aan te halen, en er was heel veel om bij te praten.





Het eten was ook heerlijk. De taartjes waren fantastisch. In Amerika zijn taarten rechthoekig en prachtig versierd, maar van binnen is het gewoon droge cake. Het was heerlijk om weer eens een chipolata gebakje met roze marsepein te proeven. Later op de avond kregen we een lekker buffet met huzarensalade, botervis en kalfsvlees.





De kerstdagen brachten we ook in Gouda door. De kerstnachtdienst in de kerk was een beetje kaal, want vanwege een (achteraf foutief) Weeralarm kon het koor uit Kinderdijk niet naar Gouda komen. Maar op kerstochtend mocht ik meezingen met het Goudse koor, en dat was heerlijk om te doen. Daarna pakten we met zijn allen de kerstcadeautjes uit. 's Avonds hadden we met het hele gezin (n=11) een fantastisch kerstdiner.

De dagen vlogen voorbij met bezoekjes aan Gerards oudste broer in Amsterdam en Gerards zus en neef in Ede.

De tweede week van onze vakantie gingen we "op tournee". Eerst logeerden we bij onze vrienden Gon en Bob in Eindhoven. Lekker boerenkool gegeten, 10 km gewandeld op de Kampina, en gewoon bijgekletst. Lunchen bij Tol en Thijs en 's avonds een paar keer uit eten met nog meer vrienden (Foto's van Theo).





Daarna reden we naar Twente, met een tussenstop bij vrienden in de buurt van Nijmegen. We logeerden drie dagen bij Gerard's broer Harry en schoonzus Ingrid in Nijverdal. Daar vierden we Oud en Nieuw en bezochten nog meer vrienden en familie.





Hier in het oosten van het land lag heel veel sneeuw, en we beleefden enkele angstige momenten in een hevige sneeuwbui 's avonds, toen een auto voor ons remde en een rondje op de snelweg draaide. Het liep allemaal goed af, maar ik was heel blij toen Gerard ons weer veilig bij Harry voor de deur had gebracht.

De sneeuw leverde wel weer hele mooie plaatjes op:






Aan het eind van onze vakantie reden we weer naar Gouda. De vakantie werd afgesloten met een fotosessie door een professionele fotograaf en een echte Hollandse Chinese afhaalmaaltijd. Foto's copyright Bram Gebuys.





Het waren dus twee erg drukke weken. Enkele indrukken van Nederland door de ogen van iemand die er al 8 jaar niet meer woont:
1. Nog steeds dezelfde oude koppen op TV. Paul de Leeuw, Marco Borsato, en Mies Bouwman. Niet veel gemist dus. Behalve het liedje "Rood" dat we als enige Nederlanders niet kennen.
2. Bediening in restaurants: nog steeds erg slecht en onbeleefd. Bij Pizzaria Stromboli in Nijverdal (zoete wraak van de blogger!) kreeg ik een gerecht dat ik beslist niet had besteld en de serveerster zei: "Nou, ik weet niet wat er fout is gegaan. Vind je het heel erg om dit op te eten?"
3. Het KNMI bakt er nog steeds niet veel van. Weeralarm met 50% succes-rate. Waardeloos.
4. Nieuw in Nederlandse toiletten: bril sanitizer. Voor de WC bril wel te verstaan. En sinds wanneer zijn de toiletten in tankstations langs de snelweg niet meer gratis?

Wat hebben we weer een hoop vrienden gezien! En wat hebben we weer een hoop andere vrienden niet kunnen zien. Kan je teveel vrienden hebben? Nee, maar wel teveel voor twee weken.

Relman Holiday Party

De vrijdag voordat we naar Nederland vertrokken hadden we nog een Holiday Party van mijn werk, bij ons thuis.

Het feestje begon met een Potluck dinner, waarbij iedereen wat lekkers had meegenomen.





We hadden voor onze baas, David Relman, een soort zegel gemaakt, een afbeelding van het menselijk lichaam, bacterien en een latijnse spreuk: "Ad Scientiam Microbiotae Humanae". Die werd plechtig onthuld.




Daarna deden we een White Elephant Gift Exchange. Dat gaat als volgt: iedereen neemt een waardeloos of gek cadeautje mee ter waarde van maximaal $10. De cadeautjes worden op een hoop gelegd en iedereen trekt een nummer. Nummer 1 mag een pakje van de stapel kiezen en uitpakken. Nummer twee mag kiezen: of een nieuw pakje uitzoeken, of het cadeautje van nummer 1 stelen. Nummer drie mag weer van 1 of 2 stelen, of een nieuw cadeautje pakken. Etc.

Dat was natuurlijk lachen geblazen. Er waren leuke cadeautjes (set martini glazen) en hele waardeloze (een groene badstoffen WC bril hoes), dus er werd flink gestolen en gelachen.





Aan het eind van de avond, toen de gezinnen met kinderen al weer naar huis waren, hebben we met de overgebleven "harde kern" nog een lekker potje ge-Rockband. Rock on!

Sinterklaas 2009

De dag na Thanksgiving (eind november) start hier in Amerika het kerstseizoen. De winkels liggen vol met cadeautjes, het radiostation KBay speelt alleen maar kerstmuziek, en de huizen worden versierd met lampjes en rendieren.

Maar voor ons Nederlanders is er eerst nog een ander feest: Sinterklaas. Ook dit jaar verleende schrijfster dezes weer haar medewerking aan het bezoek van Sint en Piet aan bijna 30 Nederlandse kinderen hier in de Bay Area.

California Piet arriveerde het eerste bij de kinderen in Fremont die allemaal al klaar zaten. Hij had een zak met cadeautjes bij zich, maar waar was Sinterklaas? Hij bleek nog onderweg te zijn vanaf SFO, na een lange vlucht vanuit Nederland. Maar... paniek! Zijn mijter, staf en het Rode Boek waren niet op de bagageband verschenen. Hoe moest het feest nu doorgaan? California Piet, aan de telefoon met Sint, vond het erg jammer. Hij had nog wel zulke mooie cadeautjes meegenomen: drie pakjes in de vorm van ..... een mijter, staf en boek! De slimme kinderen hielpen gelukkig Piet met deze vergissing, en zo kon Sinterklaas toch nog op bezoek komen.





Nadat alle 29 kinderen weer ernstig waren toegesproken, kregen ze allemaal een cadeautje. Chauffeur Piet stond alweer klaar om Sint en Piet naar het volgende adresje in Hayward te brengen.

En daar vond een unieke ontmoeting plaats tussen Sinterklaas en Santa Claus. Hoe vaak komt het voor deze twee mannen elkaar ontmoeten? De overdracht vond in alle gezelligheid plaats. Sint ging weer terug naar Nederland (of was het Spanje?), en Santa Claus nam de taak van hem over. Nu mag het kerstfeest komen.

Rock Band

Sinds een paar weken ben ik helemaal verslaafd aan het spel Rock Band. Ik zag het spel voor het eerst toen we hier bij ons thuis een gezellig avondje met wat collega's hadden georganiseerd. Ik vond het zo leuk dat we het nu zelf ook hebben gekocht.



Het spel bestaat uit een (plastic) drumstel, gitaar en microfoon. Je kunt in je eentje spelen of (nog leuker) met een paar mensen. Je kiest een liedje uit, je instrument en je niveau (easy - medium - hard - expert). Op het scherm zie je welke noten je moet spelen, en op welk moment. Als je het goed doet begint het publiek te juichen, maar als je teveel noten mist, hoor je boe-geroep en wordt zelfs de stekker eruit getrokken.



Op deze YouTube link zie je hoe het eruit ziet. Links zie je de gitaar, in het midden de drums, rechts de bas (als je een tweede gitaar erbij koopt) en boven in de lyrics. Deze groep mensen speelt alles op expert niveau, en daar ben ik nog lang niet, maar het geeft een beetje een idee.

Erg leuk. Sorry, ik houd het kort vandaag - ik ga gauw weer achter mijn drumstel....!

Halloween # 8

En toen was het alweer Halloween. De achtste keer sinds we hier wonen. Ja ja, we wonen hier al weer 8 jaar.

Dit jaar had ik in plaats van echte pompoenen een paar nepperds van plastic gekocht. Die zijn heel makkelijk te snijden, en ze blijven daarna jaren goed. Nichtje Karina mocht dit jaar ook het mes vasthouden, en maakte een mooi exemplaar. Gerard mocht dit jaar de camera vasthouden, en maakte een onscherpe foto.



Net zoals vorig jaar ging ik verkleed als Goth Girl. Ik leefde me lekker uit met makeup, zwarte nagellak, pruik, rock T-shirt, kettingen, en laarzen.




Aldus verkleed ging ik naar mijn werk. Collega K zat braaf achter haar computer. Ik gooide de deur open en riep "AAAAAArrrrrrch". K sprong van haar stoel af van de schrik en het duurde een paar minuten voordat ze weer een beetje kon praten. Ik lag intussen op de grond van het lachen. Sorry, K.

Daarna was het de beurt aan collega C. Ik vond haar in koffiekamer, en ik sprong achter haar met een soortgelijke brul. C schrok ook enorm, en ik had weer de grootste lol. Een keer per jaar mag ik dat doen, vind ik. Hadden zij ook maar verkleed moeten komen.

's Avonds maakte ik het goed voor C en K met een grote pan pumpkin soep en een tomatensalade, bij ons thuis. Ze kwamen met hun respectievelijke vriend, en waren gelukkig ook verkleed. C was "Sexy Robin" en haar vriend was Batman, K was "upscale hooker".





Er kwamen weer veel kindertjes langs, in schattige kostuumpjes. Een kostuum van Thomas the Tank Engine was zeker ergens in de aanbieding geweest, want dat zag ik wel 5 keer voorbij komen. Trick or treat, roepen ze, en dan geef je ze een paar snoepjes. We hebben het al 8 keer meegemaakt, dus zo langzamerhand weten we wel hoe het gaat. Acht jaar. Ze zijn voorbij gevlogen.

Dagje SF met Harry en Ingrid

Na onze Hawaii vakantie hadden we nog een paar dagen vrij. Voordat Harry en Ingrid weer naar Nederland zouden terugvliegen, namen we ze weer mee naar San Francisco. Die stad verveelt nooit.

Ik heb jullie al zo vaak foto's van The City laten zien (telkens met andere vrienden!) dat het waarschijnlijk jullie neus uitkomt. Maar het blijft zo mooi! Dus daar gaan we weer..... (en anders sla je deze blog maar over).

Kijk nu toch eens, dat uitzicht vanaf Twin Peaks op de stad. Dat is toch genieten. Hoge heuvel, wolkenkrabbers, bruggen, zonnetje. Prachtig.




We besloten te gaan lunchen in de Cliff House, aan het strand, vlakbij het Golden Gate Park. We liepen langs het strand naar het restaurant toe. Het waaide flink en beneden ploeterden een bruidje met haar gezelschap (als man hang je er maar toch een beetje bij op zo'n dag - sorry heren!) door het zand. Haar dunne jurk bood niet veel bescherming tegen de wind en je kon haar bijna horen klappertanden.




De Cliff House is vele malen afgebrand en herbouwd, maar het is nog steeds een markant gebouw, met twee restaurants en altijd een lange rij wachtenden. Vroeger waren hier de Sutro Baths, een soort openlucht zwembad, uitgehakt in de rotsen. De baden zijn er nog steeds, maar het wordt niet meer gebruikt. Het is een soort moderne ruine geworden.





We moesten even op een tafel wachten, maar we hadden geluk en kwamen aan het raam terecht. Zowel het eten als het uitzicht waren geweldig. Gerard nam een zeer kaaaaaaazige uiensoep en ik had een witlofsalade.





We hadden nogal laat gelunched, dus de zon stond al laag toen we weer verder gingen. Ingrid wilde heel graag Baker Beach zien, met op de achtergrond de Golden Gate brug. Komt voor elkaar!



We reden ook over de beroemde brug, om aan de overkant nog wat zonsondergang foto's te kunnen maken. De maan kwam net op, dus dat was een leuke stuivertje-wissel.





En met een laatste blik op de lichtjes van de stad was ook deze dag weer voorbij.

Hawaii - deel 3: Vulkanen, tsunami's en bloemen

Op dinsdag maakten we weer een lange autorit; dit keer in de richting van Hawaii's enige actieve vulkaan. Die lag 150 km naar het zuidoosten, en de tocht duurde 3 uur enkele reis. De naam zegt het al, the Big Island is groooooot! Bovendien zijn er geen snelwegen, dus het schiet ook niet zo op.

Maar het was een mooie route, ondanks dat er die ochtend een Tsunami waarschuwing was afgegeven na een 8.0-sterke aardbeving in Saoma. De Tsunami zou rond 1 uur 's middags bij de westkust van The Big Island aankomen, maar gelukkig werd de waarschuwing rond half 11 die ochtend weer ingetrokken. Tsunami's zijn hier een reeel gevaar, maar daarover straks meer.

Onze tocht voerde eerst langs zwarte lava-velden. Dat zijn de resten van oude uitbarstingen, sommige recent, andere honderden jaren oud. Midden op 1 van de gestolde lavastromen was een parkeerplaats waar twee dames hun koopwaar probeerden te slijten. Waar mensen zijn is nering, zeiden mijn ouders altijd.




Een stuk verderop was de kust weer prachtig groen, alsof er niets aan de hand was.




Iets over de helft van onze queeste richting vulkaan kwamen we bij Punalu'u Beach, een strand met zwart zand, een restant van oude vulkanische activiteit.





Maar het strand is ook beroemd omdat er vaak schildpadden komen zonnen. En ja hoor, ze lagen er. Speciaal voor mij neergelegd?! Joepie! Wat een geweldig eiland!





Na deze korte stop reden we weer verder, tot we bij het Hawaii Volcanoes National Park aankwamen. Het park is gevormd rondom Kilauea, een van de meest actieve vulkanen ter wereld. Maar dit is niet zo'n klassieke vulkaan met 1 enkele piek. Het is een soort grote, lage heuvel, met verschillende oude en nieuwe kraters. In de reisgids die ik van een collega had geleend, stond dat de actieve krater in het oosten van het park was, heel moeilijk te bereiken. Maar in het voorjaar van 2008 begon er een nieuwe uitbarsting, midden in het park, in de grote Kilauea caldera, zodat het reisboek op slag verouderd was.

Na een kort bezoek aan het visitor center reden we naar de overlook over de caldera, de oude krater. In de krater was een kleinere krater, waar rook uit opsteeg. Tot maart 2008 kon je door de grote krater wandelen, en een rondrit met de auto maken, maar dat is nu allemaal afgesloten vanwege uitbarstings-gevaar, en de giftige zwaveldampen. Jammer dat het afgesloten was, maar wel heel erg gaaf dat ik voor het eerst in mijn leven naar een actieve vulkaan stond te kijken. 's Nachts kun je hier zelfs een rode gloed zien.




Naast de krater waren allerlei andere bewijzen van vulkanische activiteit te zien, zoals grote gaten in de grond waar warme waterdamp omhoog komt.




Vlakbij het visitor center maakten we een wandeling over een oude weg die na een aardverschuiving in 1983 (waarbij een deel van de weg in de krater stortte) afgesloten is. Inmiddels is afgebrokkelde weg hier en daar overwoekerd door planten, waaronder een paar gigantische, vrouws-hoge varens. De gele lijn was ooit eens het midden van de weg!






Naast de grote krater ligt de kleinere krater van de Kilauea Iki, waar je wel doorheen kunt lopen. Deze krater is in 1959 gevormd, na een grote uitbarsting met 300 meter hoge vuurfonteinen. Inmiddels is het lava-meer gestold, en is de vulkaan veilig genoeg om doorheen te lopen.

We hebben hier een geweldig mooie hike gemaakt van 4 mijl (6 km) lang. Eerst liepen we door het regenwoud, langs de rand van de krater. Heel spannend, met grote groene varens zo hoog als bomen, lianen, en allerlei vogel- en ritselgeluiden.




Tussen de bomen door waren er mooie doorkijkjes in de vulkaan. Dwars door de krater zagen we de streep van het pad waar we straks over zouden lopen. We zagen ook een regenboog, want het was hier erg vochtig.




En niet lang daarna daalden we 130 meter af tot aan het gestolde lava-meer.




Het was een bizarre wandeling. De grond was kaal, met hier een daar een uitstulping alsof de bodem op het punt stond om uit te barsten.





Stoomwolken stegen op, en het was duidelijk dat hier - geologisch gesproken - nog heel recentelijk een vulkaan actief was. Hier en daar waren de rotsen wit uitgeslagen van het zout in de opborrelende waterdampen, en als je de stenen aanraakte waren ze gloeiend heet. Wauw!





Maar in de spleten groeiden hier en daar al varens. Over honderd jaar is de bodem vast weer helemaal groen.




Aan de overkant van de krater was duidelijk te zien hoe abrupt de overgang tussen regenwoud en lava was.




Na een steile klim door het regenwoud bereikten we weer de kraterrand, vanwaar we weer terugliepen naar de auto. Daar beneden hadden we zojuist een van de allermooiste wandelingen ooit gemaakt!




Terug bij de parkeerplaats was nog een bijzondere vulkanisch verschijnsel te bekijken: de Thurston Lava Tube. Dat is een soort grot die gevormd wordt door lavastromen die van bovenaf gestold zijn, maar binnenin nog een tijd doorstromen.

We bereikten de grot via een spannend nat regenwoud pad met weer van die grote varens. Deze waren zeker 6 meter hoog!




Een groot deel van de Lava Tube was verlicht, dus het was gemakkelijk om er doorheen te lopen. Door de vochtige lucht voelde het meer als een grot dan als gestolde lava. Er was ook een ander deel van de buis dat onverlicht was. We hadden zaklampen bij ons, en we liepen nog een heel stuk verder. Spannend, want als je de lampen uitdeed was het aardedonker. Oeeeeeeeee.......oeeeeeeee......




De volgende dag deden we het weer rustig aan. Lekker ontbijtje in het hotel, beetje snorkelen, een rondje in het zwembad, en daarna opdrogen in de zon. Heel goed vol te houden.

's Middags reden we naar Kailua waar we lekker gingen shoppen op de farmers market. De plaatselijke souvenirs liepen uiteen van schelpenkettingen, bloemenkransen (lei's) tot kokosnoot-beha's. Er waren ook allerlei tropische vruchten en macademia-noten te koop.






En met een Pina Colada milkshake in de hand genoten we van weer zo'n mooie zonsondergang. En deze keer vonden we allemaal dat de zon een beetje gelig groen was, vlak voordat hij helemaal onderging. Was het de beroemde green flash of gewoon verbeelding?




De laatste dag van ons weekje Hawaii bracht ons naar de noord- en oostkant van het eiland. Weer een flinke trip. Allereerst naar Waipi'o Valley, een groene vallei die bijna helemaal afgesloten is van verkeer en toerisme. Je kunt er via een zeer steile weg komen, maar de meeste toeristen zijn op doortocht naar Hilo, en werpen slechts een blik over de rand. Zo ook wij. Op de overlook zagen we een schaarsgeklede, royaal getatoo-eerde, iets te dikke man die ook de moeite van het bekijken waard was.




Een stukje verderop bezochten we het strandje van Laupahoehoe. Hier kwamen bij een Tsunami in 1946 20 kinderen en vier leraren om. In totaal kwamen 160 mensen op het eiland om, maar dit plaatsje was zo zwaar getroffen dat er een monument werd opgericht. Het dorpje werd zelfs helemaal verplaatst, naar hoger gelegen grond, en alleen een parkeerplaats met het monument herinneren nog aan de huizen die hier ooit stonden.






We lazen de oude krantenknipsels over deze tragedie, met de tsunami-waarschuwing van 24 uur geleden nog vers in het hoofd. Opeens begonnen de grote gele tsunami-toeters te loeien; een oorverdovend geluid. Mensen op de kade begonnen te rennen, en sommigen sprongen in hun auto en reden met gierende banden omhoog, naar de veilige hoogten. Intussen ging een man op een tractor gewoon vrolijk door met gras maaien. Toen realiseerden we ons dat het 1 oktober, 12 uur 's middags was. Het was gewoon de maandelijkse test.

Met het haar in onze nek nog recht overeind reden we verder richting Hilo. De oostkant van het eiland krijgt veel meer regen dan de westkant, en het is hier echt tropisch en vochtig. We brachten een bezoek aan het Akaka Falls State Park, met verschillende watervallen en tropische planten.




De reisgids had een goede suggestie voor een lunch-tent met lekkere vis-hamburgers en salades. Moesten we uiteraard toch even uittesten.



Het volgende reisdoel was de Hawaii Tropical Botanical Garden. Deze tuin is in 1977 opgezet door Dan Lutkenhouse uit San Francisco, die hier op vakantie was. Hij vond het zo'n mooi plekje, dat hij het perceel kocht en er een botanische tuin van maakte. Inmiddels groeien er ruim 2000 soorten planten.



Via een houten boardwalk liepen we tussen de tropische planten naar beneden richting zee. Onderweg passeerden we allerlei mooie bloeiende en tropische planten.




Heel spectaculair was de Heliconia Trail. De bloemen van deze plant kunnen wel 7 meter lang worden.




Er waren nog heel meer prachtige planten te zien. Het was gewoon erg mooi om door deze tuin te lopen, een stukje getemde jungle vlak aan zee.





Het was een echt regenwoud, want halverwege begon het erg hard te regenen. Gelukkig hadden we allemaal een paraplu meegenomen bij de ingang - die kon je gratis meenemen.



En daarmee kwam ook een einde aan een heerlijk weekje Hawaii. Namens Harry, Ingrid, Gerard en mijzelf: Aloha!

Hawaii - deel 2: hoge bergen, diepe wateren

Toen Gerard op zijn verjaardag wakker werd, wachtte hem een aantal plezierige verrassingen: Hij werd wakker in een mooie hotelkamer in Hawaii, hij had een weekje vakantie, op zijn kussen lag een verjaardagskaart, en de kamer was versierd met vlaggetjes. Op zijn nachtkastje lag het verjaardagscadeau dat hij al een paar dagen geleden van mij had gekregen, zodat hij het in het vliegtuig kon gebruiken: een Kindle. Dat is een soort iPod voor boeken.

Even later kwamen Harry en Ingrid kwamen binnen met ballonnen, cadeaus en gezang. "Lang zal hij leven!"




Daarna volgde een stevig ontbijt in het buffetrestaurant in het hotel. Roereieren, worstjes, aardappeltjes, pannenkoeken met kokosnoot-stroop, croissantjes, yoghurt, cruesli, en fruit.

We aten onze buikjes rond, want vandaag stond er een lange autotrip op het programma. We reden naar Mauna Kea, de hoogste berg ter wereld! Nou ja, gemeten van de voet van de berg diep in de zee dan. Vanaf zeeniveau steekt de berg nog steeds een respectabele 4200 meter (14000 voet) omhoog. Op onderstaande hoogtekaart van The Big Island is het de bovenste berg. De onderste berg (breder, maar minder hoog) is Mauna Loa.



Allebei de bergen zijn vulkanen, maar Mauna Kea is niet meer actief. Althans dat hoopten we dan maar, want we waren van plan om helemaal naar de top te gaan rijden.

Na een autorit van een ruim uur kwam de berg eindelijk in zicht. Het landschap hier was droog en winderig.





Nog een uur later arriveerden we bij het Mauna Kea visitor center, op 2800 meter hoogte. Daar werd ons aanbevolen om een uurtje te acclimatiseren voordat we doorreden naar de top. We hadden besloten om met de rangers in kolonne naar boven te rijden, want de weg vanaf het visitor center was steil en onverhard, en omdat de top zo hoog is, worden veel mensen ziek. De Summit Tour zou om 13:00 uur vertrekken, maar we werden nog een extra uur vermaakt met videos en waarschuwingen. We mochten niet dronken, jonger dan 18 of zwanger zijn, niet gedoken hebben in de afgelopen 24 uur, we moesten onze benzinetank ontluchten, en alleen auto's met all wheel drive of four wheel drive mochten omhoog.

Eindelijk vertokken we dan met een stuk of 20 auto's. Lekker stoer in kolonne, jeepjes voor ons, jeepjes achter ons, en een auto met een ranger voorop en nog een ranger als hekkensluiter. Adventure! De weg was stoffig en steil, vol met "wasboord" ribbels. Maar we kwamen steeds hoger, boven de wolken uit. Het landschap was helemaal kaal, en door het rode stof leek het alsof we op Mars waren.




Bovenop de top staan een stuk of 12 telescopen. Elk observatorium wordt beheerd door een ander land of groep van landen, en elke telescoop is weer uniek.




Met de rangers mochten we een kijkje nemen in het W.M. Keck Observatory. Het is een van de allergrootste optische telescopen ter wereld, en Gerard had er al veel over gehoord in de optische literatuur en tijdens conferenties. Eigenlijk zijn het er twee, twin telescopes, die net zoals een verrekijker met twee lenzen 1 beeld kunnen opleveren.





Voordat we naar binnen mochten, informeerden de rangers beleefd of iedereen OK was. De zuurstoftank en de EHBO doos stonden klaar. We waren allemaal een beetje licht in het hoofd door de hoogte maar verder ging het goed.



Binnenin mochten we een blik werpen op de gigantische constructie, die zelfs speciaal voor ons gedraaid werd, zodat we een stukje van de spiegel konden zien.




Daarna reden we met onze stoet naar een andere plek vanwaar we de zon onder konden zien gaan. Het was flink koud, maar gelukkig waren we vanaf meerdere kanten gewaarschuwd, en zat onze auto vol met warme jassen en dekens.



Het zou nog even duren voordat de zon onderging, en om de tijd te doden besloten Gerard en ik dat we nog naar de echte top van de berg zouden lopen. Dat was maar een klein kippeneindje, maar vanwege de hoogte was het toch een flinke inspanning.



Nog harder hijgend dan de twee vijftigplussers die ons tijdens de beklimming hadden ingehaald (ach ja, we zijn op zeeniveau geboren!) bereikten we de Echte Top. Er stond een Hawaiiaans altaar, een passende plek om aan de hogere machten te denken. Het uitzicht was bizar, een kaal landschap met rode vulkaankegels, en beneden ons de wolken met daaronder de bewoonde wereld van strand en palmbomen.




Nog wat We Were Here foto's en we klommen naar beneden.





Het was bijna tijd voor de zonsondergang. Het was op de parkeerplaats al aardig druk aan het worden met gekke toeristen.






Met zijn vieren genoten we van de ondergaande zon, de telescopen en het gevoel om op het topje van de wereld te zitten.





De volgende dag stond in het teken van snorkelen. Na onze lange trip van de vorige dag deden we het rustig aan. Een beetje luieren op het strand en snorkelen. Het water was erg helder, en je zag allerlei prachtige vissen langszwemmen. We hadden wegwerp-onderwater-camera's gekocht, en hoewel de foto's een beetje blauw zijn geven ze wel een beetje een beeld hoe het was.





Zo zwevend onder water raak je helemaal betoverd door de prachtige vissen en koralen. Maar wat zag ik daar? Jawel, een schildpad! Geweldig, een green turtle, helemaal voor mezelf. Hij of zij leek zich niets van de toeschouwer aan te trekken, en zwom gewoon rustig rond. Elies was even 5 minuten in turtle heaven.




Weer terug bij het strandje bleken er nog meer schildpadden te zitten. Er "graasde" er een paar aan de rotsen, gewoon tussen de snorkelende mensen in. Je zou ze bijna willen aanraken en knuffelen, maar overal stonden borden dat dat niet de bedoeling was.





's Middags gingen we naar het dorpje voor een vroeg diner aan de boulevard. Lekker vis eten in een restaurantje zonder ramen. Heb je hier op Hawaii helemaal niet nodig.



Die avond gingen we nog iets bijzonders meemaken: een nacht-snorkeltocht met Manta Rays. Dat zijn grote roggen, reuzenmanta's, die er vervaarlijk uitzien met een grote stekelstaart en open monden. Bovendien zijn ze tot 7 meter breed! Gelukkig eten ze alleen maar plankton.

We hadden een boottocht geboekt bij de Big Island Divers. In het jachthaventje keken we hoe hun boot vanaf de ramp te water werd gelaten. Gerard bleef aan de vaste wal, maar Harry, Ingrid en ik kozen het ruime sop!





Volgens duikkapitein Josh was hun boot de snelste van het eiland, en hoewel hij wel meer sterke verhalen had, leek dat toch wel waar. We zoefden langs de kust op weg naar de geheime Manta Ray plek, terwijl het snel donker werd.




Op de plek van bestemming aangekomen bleken we niet de enige groep te zijn. Er lagen al meerdere boten, die allemaal aan elkaar geknoopt werden. We kregen allemaal nog de laatste instructies, en toen was het helemaal donker.



We trokken allemaal een wetsuit aan, deden onze snorkel maskers op, en de flippers aan. Ik kreeg een onderwater lamp en was als een van de eersten in het water. Al gelijk zag ik een witte schaduw op mijn lamp afkomen: een manta ray!

Wat een prachtig gezicht, dat gigantische beest zo vlak bij je. Nee, ze waren niet gevaarlijk maar het is toch indrukwekkend als je zo'n grote vis op je af ziet komen. Hun lichaam lijkt helemaal hol, en de mond komt als een grote brievenbus op je af gezwommen. Maar dan op het laatste moment draait het dier om, en zwemt hij weg. Hij komt gewoon op het lichtschijnsel van de lamp af, in de hoop op een lekker hapje plankton.

Helaas zijn alle onderwater-foto's mislukt (te donker?), maar hier zijn wat foto's die ik op internet heb gevonden:





En als je echt een idee wilt krijgen hoe het eruit ziet, dan kun je op de website van Big Island Divers een paar filmpjes bekijken. Scroll helemaal naar beneden en daar staan ze. Zo zag het er echt uit. Geweldig.