Trouwfeest Part 2

Het feest kon beginnen! Harry en Ingrid waren nu officieel getrouwd, en het was hoog tijd om dat te vieren. In plaats van de traditionele partyboerderij had het bruidspaar gekozen voor een grote tent, achter in het weiland bij Ingrids ouders thuis.



Het thema van het feest was "Hollywood". Vanuit de VS hadden we wat leuke attributen meegenomen om de tent mee aan te kleden: straatnaambordjes "Sunset Blvd", "Rodeo Drive" en uiteraard "Hollywood Blvd", filmklap-hekjes, en sterren van de Walk of Fame.

We verwelkomden het kersverse stel in de feesttent met een paar pakken Uncle Ben's.




De gasten werden verwelkomd door de chauffeur, die de stretched limo had verruild voor een Segway, een gyroscopisch tweewielertje.



Na het feliciteren van het bruidspaar nam iedereen plaats aan de tafels voor koffie-met-cake.








Pieter van Coolen Catering, Harry's buurman op het bedrijvenpark in Nijverdal, had een geweldig warm en koud buffet klaargemaakt.





Een vriendin van Ingrid hield een grappig toespraakje, en ondergetekende zong een lied ('t eerste couplet was een beetje vals door de zenuwen, maar dat trok gelukkig weer bij).




De avondgasten kwamen inmiddels ook binnen. Iedereen kreeg een glas met champagne voor het uitbrengen van een toost. En achter de coulissen werden geheime videowensen opgenomen voor het bruidspaar, waar de klaphekjes ook nog goed te pas kwamen!




Maar wat gebeurde er toch achter het zwarte gordijn? Ineens gingen de lichten uit en klonk er muziek van Ennio Morricone. Het doek viel, en daar stond een geheel in het zwart geklede cowboy-met-hoed, met in zijn armen zijn cow-bruid. Naast hem stond, in een gespetter van vuurpijlen, een bruidstaart van vier verdiepingen. Met een zwier zette de cowboy het geschaakte meisje op de grond en trok zijn halsdoek af. Het was (surprise!) Harry, die de taart zelf gemaakt had.




En daarna konden we allemaal lekker dansen, met op de achtergrond de foto's van een onvergetelijke dag.

Rest me nog een heel groot compliment te geven aan Carla, een geweldige ceremoniemeester! Bedankt voor een vlekkeloos verlopen dag!

Trouwfeest part 1

Harry en Ingrid zijn getrouwd!

Gerards broer had vorig jaar op romantische wijze zijn vriendin ten huwelijk gevraagd: hij kwam aanrijden op een paard, stapte af, hond Axel bracht een ring, Harry ging op zijn knie zitten, en popped the question. Ingrid kon uiteraard alleen maar "ja" zeggen! En 16 mei 2008 was dan eindelijk de grote dag. Weer een goede reden voor ons om naar Nederland te vliegen!

Het was twee weken prachtig weer geweest in Nederland, en alles was prachtig groen en lush toen we op Schiphol aankwamen. Na een nachtje slapen in Gouda bij mijn ouders reden we naar Harry en Ingrid in Nijverdal. Normaliter slapen we bij hen thuis, maar dat leek ons deze keer een beetje raar. Daarom sliepen we twee nachten in Hotel de Uitkijk in Hellendoorn. Gerard en ik waren die dag (15 mei) zelf 10 jaar getrouwd, dus we hadden ons eigen feestje! We hebben samen een heerlijk aspergemenu gegeten, buiten op het terras. Het was inmiddels helaas gaan regenen en onweren (het kan niet lang goed gaan in Nederland), maar we zaten lekker droog onder een afdak met verwarmingselement, en konden genieten van een prachtig onweer.

De volgende dag, de trouwdag, kwam de regen nog steeds met bakken uit de hemel. De bruidegom arriveerde in de stromende regen, maar wel geheel in stijl: in een witte stretched limo.

Ingrid kwam in haar prachtige jurk de trap af en kreeg van Harry haar bruidsboeket.





We aten allemaal een broodje en de Irma, de fotografe maakte een mooie foto met een spiegel. Ik heb snel ook een foto gemaakt.





Na de broodjes ging het bruidspaar met de fotografe in de limo om de officiele foto's te maken. En ik mocht mee! Dat was erg leuk, want ik had nog nooit in zo'n lange auto gezeten. Er stond champagne en bier klaar en zelfs een schaaltje borrelnootjes!





Het regende nog steeds, maar de chauffeur wist toch een paar mooie plekjes te vinden voor de fotoshoot. En fotografe Irma had erg leuke ideeen voor mooie poses, dus het werden prachtige shots.





Het bruidspaar ging ook nog op een balkon boven een restaurant staan. Beneden stond een groep fietsers (in kletsnatte regenpakken) en Harry en Ingrid werden door de hele club toegezongen als waren ze Alex en Maxima.




Tegen de tijd dat we naar het stadhuis reden werd het zowaar droog! Na wat parkeerperikelen bij het Nijverdalse gemeentehuis (heeft onze huurauto wel een parkeerschijf?) konden we allemaal een erehaag maken om het bruidspaar naar binnen te verwelkomen.




De dienst was in een soort "grot", waar ruim plek was voor alle vrienden en familie.




De ambtenaar van de burgelijke stand is een goede vriendin van Ingrid, en ze gaf met haar leuke toespraak de dienst een heel persoonlijke sfeer.




De ringen pasten gelukkig ook (op de pink). Harry had de oude trouwring van zijn overleden moeder laten vermaken, en draagt die nu als teken van zijn nieuwe liefde!



Gerard en ik waren getuigen, samen met Ingrids moeder, en dus moesten we de bruidsakte tekenen. Wat een eer om dat te mogen doen! Ziet Gerard er niet mooi uit?




Daarna mochten we allemaal op de trappen van het gemeentehuis poseren voor de statiefoto's.






En daarna reden we met zijn allen richting het huis van Ingrids ouders, waar het feest kon beginnen!

De Zaak

Welkom op De Zaak. Op veler verzoek neem ik u graag mee op een kleine rondleiding in het nieuwe onderkomen van Xicato. Het bedrijf zit sinds drie weken aan Stevens Creek Boulevard in San Jose, een drukke straat met heel veel auto-dealerships en een heel veelbelovend LED StartUp bedrijf.





Voordat je nu denkt: nou, die zijn ook snel groot geworden, moet ik toch even erbij vertellen dat Xicato (nog?) niet het hele gebouw huurt, maar slechts een ruimte op de eerste etage. Die heet hier in de VS de second floor, wat vast tot grappige vergissingen gaat leiden.

De bedrijfsnaam staat met mooie letters op het bord voor de deur, samen met de namen van de andere bedrijven die hier ruimtes huren. De Xicato naam springt er echt uit, omdat ze hun eigen font mochten gebruiken.



Als je binnenkomt, word je niet begroet door een standaard secretaresse, maar door een lime-groene bank. Kom je al in de StartUp stemmming?



De gloedje nieuwe cubicles (drie dagen oud) bieden plaats aan groepjes van 3-4 mensen. Gezelliger dan de standaard 1 persoonshokjes. En de mooiste plek is voor de CTO! De meeste plekken zijn nog leeg, maar Xicato is hard op zoek naar nieuwe werknemers.





Achterin de ruimte is er een conferentiekamer en een keukentje. Er staat een Nespresso machine, een afwasmachine, en een koelkast gevuld met jus voor de CTO, en bier voor alle anderen.





En dan is er natuurlijk het Heilige Der Heiligen: de Donkere Kamer. Zoals het een echte dark room betaamt, gebeuren hier hele spannende dingen. Helaas mag ik er niet te veel over verklappen, want de concurrentie leest misschien wel mee. Maar de muren en vloer zijn zwart. Er staan vreemde machines, waaronder een grote blauwe bal. Zij die het weten kunnen, noemen het de Integrating Sphere. Maar voor ons dreuzels is het gewoon een blauwe globe waarop iemand vergeten heeft de continenten te plakken.

Sommige objecten komen me trouwens vaag bekend voor. Zag ik die niet ooit eens op een microbiologie lab op Stanford?

That's all folks. If I'll show you more, I'd have to kill you.

Exit Xicato

Een historisch moment: Xicato is uit ons huis vertrokken, naar een echt kantoor. Ons huis is weer van ons! Yeah. Terug van een kort bezoek aan mijn petekind en diens ouders in Duitsland kwam ik in een leeg huis aan. Nou ja, echt leeg was het natuurlijk niet, maar zo voelde het wel.

Bijna een jaar lang heeft het bedrijf hier bij ons in huis gezeten. In die tijd groeide het van 2 werknemers naar 3, en uiteindelijk naar 7. Eerst zaten de drie founders in Gerards studeerkamer (aka "The HeadQuarters"), maar toen er ook twee engineers waren aangenomen moest ook de logeerkamer eraan geloven, die vanaf toen "Research and Development" heette. In de loop van de tijd werden de twee kamers steeds voller met bureaus, printers, monitors, snoeren, servers, en onderdelen. De garage ("The Labs") stond ook tsjokvol met werkbanken, dozen, en apparatuur.




Ook de rest van het huis werd langzamerhand overgenomen door het bedrijf. De zithoek en eettafel werden voor diverse vergaderingen en solicitaties gebruikt. De gastenbadkamer was natuurlijk ook in vol gebruik. Onze koelkast stond vol met lunchpakketjes en bier, en af en toe vond ik zelfs een onderdeel in de vriezer. En elke ochtend zes autos voor de deur.

Alleen onze eigen slaapkamer was nog echt van ons, maar Gerard en ik maakten al grappen dat we waarschijnlijk op een ochtend wakker zouden worden met een LED-onderdeel tussen ons in - of misschien zelfs de CEO.

Omdat sommige mannen al rond half acht begonnen, moesten we opletten dat we niet in onze blote kont door het huis liepen (niet dat we dat nou zo vaak doen, hoor). En Gerard werkte elke avond als laatste door, want het is natuurlijk een beetje vreemd om met een bord eten voor de TV te gaan hangen als er nog kerels door je huis lopen.

Kortom, het was leuk voor een tijdje, maar ik keek wel steeds meer uit naar de verhuizing. Na veel onderhandelen was er dan eindelijk een kantoor gevonden, maar dat moest nog eerst worden opgeknapt (muurtjes verplaatst, nieuw tapijt, nieuw verfje). Ik telde echt de laatste weken af. En eindelijk, na mijn korte trip naar Duitsland, kwam ik thuis in een "leeg" huis.

Massage

Op aanraden van mijn broer en schoonzus ben ik vorige week naar hun massage-mevrouw gegaan voor een behandeling van mijn voet. De eerste weken moest ik er niet aan denken dat er ook maar iemand aan mijn voet zou zitten, maar eindelijk was ik zo ver.

Dit was mijn eerste echte massage, en ik vond het best spannend om er heen te gaan. Het deed best zeer, vooral mijn enkel en mijn onderbeen, want de spieren daar waren in de afgelopen weken natuurlijk heel vreemd gebruikt. De mevrouw had gelukkig veel ervaring met dit soort blessures. Af en toe voelde het alsof mijn voet af zou breken, maar geleidelijk begonnen alle botjes weer op hun goede plaats te vallen.

De mevrouw maakte ook gebruik van gladde vulkanische stenen, die opgewarmd werden in een waterbad. Dat luistert heel nauw, want je wilt natuurlijk niet dat je klanten brandwonden krijgen. De stenen voelden heel erg heet, maar na een paar seconden wordt het aangenamer. Na een paar minuten zijn je spieren warm en ontspannen, en worden de stenen gebruikt om je spieren te masseren.



De massage duurde bijna twee uur, en alles kwam aan de beurt, rug, schouders, armen, nek. Heerlijk. Die avond liep ik weer een stuk beter.

Schildpadtaart

Gelukkig zijn er ook positieve ervaringen op mijn werk. Op mijn verjaardag eind januari had mijn collega Clara een hele mooie schildpad-taart gemaakt. Het was een zog. Guinness cake, een taart gemaakt met echt Guinness bier. De knobbels op zijn schild had Clara gemaakt door de bovenkant van kleine muffins af te snijden, en de ogen waren gemaakt van rozijntjes. Is het geen schatje?

Herstel

Enkel update: week 7
Kleur voet: rood
Schoenmaat: normaal

Het is vandaag 7 weken geleden dat ik mijn voet verstuikt heb, en bijna 4 weken nadat ik de tweede keer door mijn enkel ging. Het herstel gaat een stuk langzamer dan de eerste keer. Maar sinds een week kan ik weer zonder krukken lopen! Heerlijk!

Het waren toch wel moeilijke weken, hoor. Het moeilijkste was het parkeren bij mijn werk. Er zijn vier handicapped spots bij ons gebouw. Toen ik net mijn gehandicapt-parkeerkaart had gekregen, reed ik vol goede moed naar mijn werk. Eindelijk kon ik voor de deur parkeren! Maar toen ik rond 9 uur arriveerde waren tot mijn verbazing alle plekken al bezet. De volgende dag vertrok ik iets eerder, maar ze waren weer alle vier vol. Dus vertrok ik nog iets eerder, maar - you guessed. Zelfs om kwart over 7 zijn de plekken al bezet. Ik ben teveel avondmens om uit te zoeken hoe vroeg deze vier gehandicapto's al op hun werk zitten. Gelukkig zijn er rond half acht meestal nog wel een paar andere plekjes beschikbaar.

Verder heb ik ook geleerd dat Amerikanen best aardig zijn, zolang je maar gezond en succesvol bent. Maar als je hulp nodig hebt dan kijken ze opeens de andere kant op. Ja, mijn collega's hielden telkens de deur voor me open (en dat kon ik nog heel goed zelf hoor). Maar niemand bood hulp aan bij al die andere dingen waar ik wel wat hulp mee had kunnen gebruiken, zoals printjes ophalen bij de netwerk printer, het opzoeken van wat samples in een far away freezer of het versturen van een fax. Zelfs als ik op mijn krukken de vuilnisbakken op de gang ging zetten (de schoonmakers mogen ze alleen legen als ze op de gang staan), de bak voor me uit duwend met een kruk, dan was men opeens heel erg druk met andere zaken. En niemand vroeg me hoe ik eigenlijk naar mijn werk kwam. Ik heb heel wat keertjes op krukken naar de verste parkeerplaats moeten lopen. Er is een trap die ik dan af/op moest, en dat was heel erg lastig. Een van de eerste keren viel ik zelfs van de trap, en lag ik huilend van pijn met mijn krukken onderaan de trap. Er liepen zeker drie mensen voorbij die me totaal negeerden. Uitendelijk hielp een lieve 80-jarige man me overeind. Welcome to America.

Een paar jaar geleden hadden we een postdoc op het lab die haar knieband gescheurd had met skieen. We hebben haar toen allemaal om beurten van thuis opgehaald en weer naar huis gebracht. We haalden haar printjes op, hielpen haar met de lunch, en we hebben haar nooit de vuilnisbakken buiten laten zetten! Dus het was nu wel een beetje wrang om dit zelf mee te maken.

Als je op krukken loopt krijg je ook erg "leuke" opmerkingen van onbekenden. Het is vast wel aardig bedoeld, maar 't klinkt toch een beetje vreemd. Een kleine collectie:

• "Oh my god, what happened?"
  
• "I bet it happened when you were skiing"
  
• "I always hate to see people on crutches"
  
• "Auch, that's gotta hurt"
  
• "Can't you go any faster?"

Maar gelukkig waren alle andere mensen hier heel lief voor mij. Ik weet nu weer wie mijn echte vrienden zijn! Op elk feestje kreeg ik een ere-stoel, iedereen kwam me drankjes en hapjes brengen, en ik hoefde helemaal niet mee te helpen met opruimen.

Nu ben ik dus weer een gewone tweebener en dat is erg fijn! Ik doe het nog heel voorzichtig aan (met hoge schoenen en een spalk), maar wat was het geweldig om gisteren weer een beetje in de tuin te kunnen werken. We hebben tomatenplantjes, cilantro, en basilicum gekocht. De oregano, rozemarijn, en bieslook hebben de winter allemaal overleefd, dus ons kruidentuintje is weer goed gevuld.

Herstuikt

Enkel-update: week 3
Kleur voet: langzaam terug naar normaal
Schoenmaat: links 42, rechts 41

Het ging vorige week al een stuk beter met mijn voet. Ik kon alweer zonder krukken lopen, mijn enkel deed bijna geen pijn meer, en alles begon er weer een beetje normaal uit te zien. Kortom, Eliesje voelde zich weer bijna in staat om het afgelopen weekend de skies onder te binden, ha ha ha.

Ik deed het uiteraard voorzichtig aan, en toen ons vakantiehuisje van het afgelopen weekend (zie "Bear Valley") onderaan een steile helling bleek te liggen, maakten Gerard en mijn broer heel lief de trap en het pad voor mij sneeuwvrij.

Toen het zaterdagavond mijn beurt was om te koken voor 20 man, heb ik braaf bijna de hele tijd op een krukje gezeten, maar aan het eind van de middag begon mijn voet toch zeer te doen. Ik stootte ook nog mijn kop tegen het aanrechtblad, en sneed mijn vinger open aan een scherp blikje, maar ik zette moedig door, en maakte een stuk of 15 gerechten voor een vegetarisch buffet.

Die zondag deed ik heel voorzichtig op de piste, en ik droeg mijn hoge wandelschoenen. Het ging echt heel goed, en ik was blij dat ik van de sneeuwpret kon genieten. En toen opeens gebeurde het. Ik tilde Karina op om haar aan een vriend van ons te geven (die haar skiles ging geven) en ik voelde opeens mijn enkel heel langzaam van mijn voet wegglijden en als het ware uit de kom schieten - plop.

Daar lag ik dus te brullen op de skipiste, van pijn en van spijt dat ik niet braaf thuis op de bank was blijven zitten. Terug bij square one dus. Omdat ik mijn krukken niet naar Bear Valley had meegenomen, moest ik de rest van de tijd op handen en voeten, of hoppend op 1 been lopen....

Bear Valley

Afgelopen weekend zijn we met een paar gezinnen naar Bear Valley gegaan, voornamelijk vrienden van mijn broer en schoonzus. Het was President's Day, dus we hadden een lang weekend, en traditiegetrouw gaan we dan naar de sneeuw. Dit keer was de groep best groot (11 volwassenen en 8 kinderen) dus mijn schoonzus had twee huizen gehuurd in Arnold, op ca. 3 uur rijden van ons, in de Sierra Nevada. De plaats is niet vernoemd naar onze Governator, maar naar Bob en Bernice Arnold, die daar in 1927 een Inn openden.

Het was een behoorlijk stukje rijden, maar omdat we al op vrijdag rond het middaguur vertrokken, hadden we nagenoeg geen file. Mijn broer en zijn vrouw en hun 4-jarig dochtertje Karina reden met ons mee. De Volvo was tsjokkievol gepropt met winterjassen, snowboots, skibroeken, en etenswaren.

Er lag flink wat sneeuw rondom onze vakantiehuizen, dus we konden ons lekker uitleven met sneeuwballen-gevechten ....




...of sleetje rijden .....





En als de kids dat zat waren, dan was er natuurlijk een good old potje Risk......



... terwijl de volwassenen lekker konden hangen op de bank.




Op zondag togen we naar de slopes, wat nog een klein uurtje rijden was. Zelf gingen we niet skien (vanwege verzwikte enkel of onervarenheid) maar mijn nichtje Karina zou haar eerste skiles krijgen. Ze zag er schattig uit in haar roze skipakje!



Terwijl papa onderaan de bunny slope stond, hield ik haar bovenaan de helling vast en gaf haar een klein zetje...



In het begin ging Karina natuurlijk veel onderuit....



... maar na een paar keer had ze de slag te pakken!




Het was een fun day at the slopes! Als mijn enkel beter is, ga ik zeker weer eens ski-les nemen.



Die avond lagen we allemaal uitgeteld op de bank. Volgend jaar gaan we weer!

Soeperbowl

Afgelopen zondag was het weer Superbowl Sunday, dag van DE football wedstrijd van het jaar. Heel Amerika zit dan voor de buis met in de linkerhand een flesje bier en in de rechterhand een kippenpoot, want sport is leuk, maar je moet er wel bij kunnen eten.

Wij hadden - inmiddels een traditie aan het worden - voor onze Nederlandse vrienden een Superbowl feestje georganiseerd. Dit jaar speelden de New York Giants tegen de New England Patriots. Om het ook leuk te maken voor de niet-sportliefhebbers hadden we Quarterbets (kwartjes-weddenschapjes) verzonnen zoals:

• Hoe lang gaat het volkslied duren?
  
• Wat zijn de laatste getallen van de eindstand?
  
• Wat wordt de openingssong van Tom Petty and the Heartbreakers in de halftime show?

We hadden ook bingokaarten gemaakt voor de commercials (ah - een autoreklame - BINGO!), dus er was ook voor de sportshaters genoeg te genieten.

Omdat ik net een week daarvoor mijn enkel had gekneusd mocht ik helaas niet helpen met klaarzetten en opruimen. Wat jammer nou toch! Lieve Gerard heeft gelukkig heel geduldig naar mijn aanwijzingen en commando's geluisterd, en alles klaargezet.

We hadden een huis vol mensen, en het werd reuze gezellig.



Dit jaar hoefden we ons niet meer te schamen voor ons kleine TV-tje waar we met 20 man naar moesten kijken. Voor het eerst vertoonden we de wedstrijd op onze superasociale grote Sony Bravia 46-inch TV, in HD. Wow.



Ik had me zelfs een beetje in de spelregels verdiept, en dat hielp. Als een volleerde Amerikaanse zat ik te juichen als het 2 down, 1 yard was. Go Giants! En het hielp want tegen alle verwachtingen in werd het een spannende wedstrijd, en wonnen de Giants.



Voor de kinderen hadden we weer onze traditionele "Kidz Lounge" gemaakt. Dit jaar was het in de R&D office van Xicato, want Gerard's start-up company zit nog steeds bij ons thuis. Maar vandaag was het een ruimte voor de kinderen met DVD's en spelletjes.



Vorig jaar hadden we een sate-saus wedstrijd georganiseerd (die ik zelf had gewonnen!), dus dit jaar had ik een erwtensoep cook out bedacht. Gerard had van een collega een recept gekregen, en had de hele zaterdag staan de kokkerellen. Er waren maar twee inzendingen voor de erwtensoep proeverij, maar Gerard's soep won! De eer van Huize Harbers is dus weer gered.



En terwijl Elies met haar pootje omhoog de hele middag op haar stoel zat, hielp iedereen lief met opruimen. Hartstikke bedankt allemaal, voor een gezellige middag!

Nog even wat feitjes: deze Superbowl 2008 wedstrijd heeft de hoogste kijkcijfers gehaald sinds de finale-uitzending van de serie MASH in 1983, namelijk 97.5 miljoen kijkers. En 30 seconden reklametijd kostte 2.7 miljoen dollars.