Sunday, July 27, 2008

Yosemite

Nog even een inhaalblog:

Begin juni zijn we op bezoek geweest bij Herman en Joke in Pine Mountain Lake, vlakbij Yosemite. Vorig jaar augustus waren we daar ook geweest samen met Gon en Bob (Herman is een oom van Bob). Dit keer gingen we samen met Serge, een ex-collega van Gerard. Na drie uur rijden arriveerden we bij het mooie huis van Herman en Joke. Ze hadden de Nederlandse vlag voor ons uitgehangen!





Na een lekkere welkomst-borrel liepen we even naar het vliegveld. We hoefden alleen maar de straat over te steken, want het huis van H&J ligt pal naast de startbaan. Herman had vroeger een eigen vliegtuigje en ging vaak vliegen. Er wonen veel piloten hier, en Herman kan zelfs aan het geluid van het vliegtuig herkennen wie er achter de knuppel zit. "O, dat is John van nummer zes", en "Daar gaat Greg van hierachter". Het vliegveld is lekker klein, en je kunt gewoon over de runway lopen (even naar links en rechts kijken uiteraard).





De volgende ochtend kregen we een heerlijk ontbijt buiten op het terras, met lekkere bacon en gebakken eitjes! Dat was een stevige bodem, voor een hele dag naar Yosemite.



Serge was nog nooit in Yosemite geweest, en voor ons was het ook alweer een tijdje geleden. Het National Park is vooral bekend om zijn U-vormige, door gletsjers uitgeslepen vallei, met steile rotsformaties en watervallen. Die zijn in mei en juni op zijn mooist, dus we hadden het goed getimed!

Allereerst reden we naar de Bridalveil Falls, waar je via een korte wandeling vlakbij kunt komen. Heel dichtbij lukt niet, want je wordt helemaal natgespetterd, en de rotsen zijn erg glad, maar wat een geweld!





Yosemite was erg druk, op deze zaterdagmorgen, maar op het vechten om een parkeerplekje na viel er toch veel te genieten. Prachtige plaatjes met de groene grasvelden, de kolkende rivier, de donkergroene bomen, de staalgrijze rotsen, en een schitterend blauwe lucht.





Onze volgende waterval was de Vernal Falls. Dit bleek een iets pittiger wandeling, flink omhoog. Omdat mijn enkel nog steeds niet helemaal meewerkte, moesten we genoegen nemen met een blik vanuit de verte.





Tijd voor de lunch! We besloten maar gelijk naar het beste restaurant te gaan van de hele Valley: dat van de Ahwahnee. De kamers in dit hotel kosten 400 dollar per nacht, je moet twee jaar van te voren reserveren, dus duidelijk the place to be. De lobby alleen al is een feestje, met grote chandeliers, pluche banken, een houten vloer, en een open haard van twee meter hoog.





We hadden geluk, we kregen een tafel vlakbij de Queen's Table, de tafel met het mooiste uitzicht van het restaurant, pal naar Yosemite Falls. En met zo'n uitzicht smaakte het eten prima!




De lunch liepen we er weer af met een tochtje naar de Yosemite Falls, de hoogste watervallen van Noord-Amerika, 739 hoog. De waterval bestaat uit twee delen, de Upper Falls en de -you guessed!- Lower Falls. Het korte pad naar de voet van de watervallen is recentelijk opgeknapt, en er staat zelfs een "voelmodel" van de waterval zodat ook blinden zich een voorstelling kunnen maken. De waterval was zo krachtig dat je zelfs op een flinke afstand van de voet helemaal nat wordt. Maar dat was niet erg op zo'n zonnige dag!





Toen we terug liepen naar de auto hadden we nog dit prachtige uitzicht op Half Dome, de vreemdvormig weggeslepen rotsformatie.



En dit is helemaal een ansichtkaart: het uitzicht vanaf de Tunnelview parkeerplaats. Net niet echt. Maar toch lekker wel!



Als laatste bezienswaardigheid van de dag kozen we Glacier Point. Dat was een flink eind rijden omhoog, helemaal naar de top van de vallei. Het uitzichtspunt ligt op 2200 m hoogte, en je kijkt 1000 m recht omlaag Yosemite Valley in. Daar zaten we vanmiddag te lunchen, een kilometer lager!




Joke en Herman hadden geduldig op ons gewacht, al kwamen we veel te laat thuis voor het avondeten! We voelden ons een beetje schuldig, want ze hadden weer heerlijk voor ons gekookt.

De volgende dag namen we onze gastheer en -vrouw mee uit eten naar the Ahwahnee. Alweer? Jawel, want op zondag is daar de beroemde brunch, waar mensen van heinde en ver op af komen. We moesten een poosje wachten op een tafel voor vijf, maar het was soooooo good. Bakken vol garnalen, oesters, zalm, koude voorgerechten, warme buffetgerechten.... en dan de toetjes..... mmmm. Een heerlijk einde van een gezellig weekend. Bedankt, Joke en Herman voor de gastvrijheid! Het was geweldig.




Saturday, July 19, 2008

Bosbranden

Ik loop alweer een beetje achter, maar toch nog even een korte blog over de recente bosbranden in California. Elk jaar zijn er hier wel branden, maar die zijn meestal in het zuiden (bij Los Angeles), en later in het seizoen.

Dit jaar begonnen de branden al in mei, na een heel droog voorjaar. En ze kwamen wel heel dichtbij, toen in mei een grote bosbrand uitbrak iets ten noorden van Santa Cruz. De Summit Fire (elke brand krijgt hier een naam, net zoals bij hurricanes) verzwolg 4200 acres en bijna 100 huizen. We zagen geen vlammen, maar de Bay Area was een aantal dagen gehuld onder een dikke deken van rook.

De Summit Fire was nog niet bedwongen toen er op 20 juni door een rare, droge onweersbui, meer dan 2000 branden uitbraken verspreid over heel California. Een aantal daarvan kon snel worden geblust, maar sommige branden waren zo groot dat het weken duurde om ze te bedwingen.

Hier zie je hoe California er vanuit de lucht uitzag (de rode stipjes geven aan waar de branden waren):



Vandaag (19 juli) waren er nog steeds bijna 40 branden gaande. Arme brandweermannen (m/v)!

Monday, June 30, 2008

Trouwfeest Part 2

Het feest kon beginnen! Harry en Ingrid waren nu officieel getrouwd, en het was hoog tijd om dat te vieren. In plaats van de traditionele partyboerderij had het bruidspaar gekozen voor een grote tent, achter in het weiland bij Ingrids ouders thuis.



Het thema van het feest was "Hollywood". Vanuit de VS hadden we wat leuke attributen meegenomen om de tent mee aan te kleden: straatnaambordjes "Sunset Blvd", "Rodeo Drive" en uiteraard "Hollywood Blvd", filmklap-hekjes, en sterren van de Walk of Fame.

We verwelkomden het kersverse stel in de feesttent met een paar pakken Uncle Ben's.




De gasten werden verwelkomd door de chauffeur, die de stretched limo had verruild voor een Segway, een gyroscopisch tweewielertje.



Na het feliciteren van het bruidspaar nam iedereen plaats aan de tafels voor koffie-met-cake.








Pieter van Coolen Catering, Harry's buurman op het bedrijvenpark in Nijverdal, had een geweldig warm en koud buffet klaargemaakt.





Een vriendin van Ingrid hield een grappig toespraakje, en ondergetekende zong een lied ('t eerste couplet was een beetje vals door de zenuwen, maar dat trok gelukkig weer bij).




De avondgasten kwamen inmiddels ook binnen. Iedereen kreeg een glas met champagne voor het uitbrengen van een toost. En achter de coulissen werden geheime videowensen opgenomen voor het bruidspaar, waar de klaphekjes ook nog goed te pas kwamen!




Maar wat gebeurde er toch achter het zwarte gordijn? Ineens gingen de lichten uit en klonk er muziek van Ennio Morricone. Het doek viel, en daar stond een geheel in het zwart geklede cowboy-met-hoed, met in zijn armen zijn cow-bruid. Naast hem stond, in een gespetter van vuurpijlen, een bruidstaart van vier verdiepingen. Met een zwier zette de cowboy het geschaakte meisje op de grond en trok zijn halsdoek af. Het was (surprise!) Harry, die de taart zelf gemaakt had.




En daarna konden we allemaal lekker dansen, met op de achtergrond de foto's van een onvergetelijke dag.

Rest me nog een heel groot compliment te geven aan Carla, een geweldige ceremoniemeester! Bedankt voor een vlekkeloos verlopen dag!