Marfa, David en oom Leen naar Carmel

Sinds kort zijn Gerard en ik lid van een zwem- en tennisclub hier vlakbij. Tjonge, wat klinkt dat sjiek, niet? De Fairbrae club zit op letterlijk 2 min lopen van ons huis. Er is een zwembad waar we elke dag van 6-22 uur mogen zwemmen. Het water is verwarmd, dus ook in de winter kun je heerlijk baantjes trekken, en in de zomer zijn er in het weekend barbecues en feesten.

Terwijl ik die maandag ging werken, ging Gerard met onze gasten lekker zwemmen in de club. Hier zie je oom Leen aan het baantjes trekken.



De avond gingen we heerlijk uit eten bij Xanh, een nieuw en heel lekker Vietnamees restaurant in Mountain View. Een van onze grote favorieten!



Dinsdag nam ik weer vrij om met onze gasten naar Carmel te gaan. Het is ca. anderhalf uur rijden naar dit leuke plaatsje, en het was heerlijk om de zee weer eens te zien.




Er lagen grote slierten zeewier (kelp) op het strand. De kleuren van de zee, de lucht en het strand waren prachtig. Wat een geweldige dag!





De straatjes van Carmel zijn erg leuk, met kleine galerietjes, leuke huisjes, en veel bloembakken. Een van de huisjes is de Cottage Of Sweets, waar ze zelfs drop verkopen. Het is een schattig winkeltje. We dronken koffie op een terrasje op een piepklein pleintje.





We reden een stukje van de beroemde Highway One, de bochtige kustweg langs de Pacific Ocean.




Het aanleggen van Highway One, van 1919 tot 1937, is een waar kunststukje geweest. Er zijn een paar mooie fotogenieke bruggen gebouwd, waaronder de Rocky Creek Bridge uit 1932.




Na dit autoritje gingen we wandelen in Point Lobos, een prachtig state park waar we maar niet genoeg van krijgen. Zee, rotsen, zeevogels, zeeotters, en natuurlijk altijd een hongerig eekhoorntje.





We hadden verrekijkers meegenomen en zagen zeeotters, pelikanen, zeeleeuwen, en aalscholvers.






Met zo'n prachtige omgeving blijf ik foto's maken. Gelukkig maar dat we een digitaal fototoestel hebben, want anders had ik heel wat fotorolletjes moeten kopen!





Na de strandwandeling gingen we het bos in. Eerst kruiste er een eekhoorntje ons pad, toen een hert, en daarna genoten we van de lace lychen, de hangende mossige draden in de bomen.





Na een kleine klim hadden we weer zo'n fantastisch doorkijkje op de baai van Carmel.





Tenslotte kwamen we bij de Whaler's hut, met walvisbotten en een kookpot. Oom Leen kon de verleiding niet weerstaan....

Marfa, David en oom Leen in San Francisco

De tweede week van juni kregen we weer bezoek uit Nederland. Dit keer kwamen Marfa, een (ex-)collega van mij uit Nieuwegein, met haar zoon David en oom Leen. Marfa had een conferentie in San Jose, maar ze wilde eerst nog een rondreis maken door de Southwest.

Uiteraard nam ik (Gerard bleef thuis werken) ze de eerste dag mee naar San Francisco. We deden min of meer hetzelfde rondje als met Frans en Willy (zie twee posts geleden) want het blijft toch een fantastische stad. Hier zien jullie Marfa en Oom Leen op Twin Peaks. Het was wel een beetje winderig, maar het uitzicht was weer erg fraai.




Onze tweede stop was de Victoriaanse huizen aan Alamo Square. Oom Leen en David poseren hier voor de zog. painted ladies.



En dan natuurlijk de Golden Gate brug. De Tom Tom bracht ons kris kras door de stad naar de geheime, gratis parkeerplaats.



Terwijl we over de brug liepen en al bij de eerste pijler waren aangekomen, kwam er een stoet dames in roze kleren voorbij gelopen. Kennelijk was het een vredesdemonstratie, of iets tegen Bush of zo. Het was niet helemaal duidelijk. De 10 dames werden begeleid door minstens 20 politieagenten , wat een vreemde combinatie en verhouding was. Daarna wilde oom Leen heel graag weten wat er achter het deurtje in de pijler zat!




Weer veilig op de vaste wal hebben we broodjes gekocht en heerlijk gepicknick'd met uitzicht op de brug.



Vervolgens reden we naar de bochtigste straat van San Francisco, Lombard Street. Eerst liepen we hem op en neer, daarna reed ik hem zelf. Het was voor mij de eerste keer (normaliter doet Gerard dit soort kunstjes), dus flink zweten op de steile helling, hoor!





Nadat we in het centrum in een parkeergarage hadden geparkeerd, wilden we met de cable car wel een ritje maken. We stonden 10 min in de rij toen ze omriepen dat er een storing was. Dus liepen we de Macy's op Union Square maar in. Bovenin het warenhuis zit de Cheesecake Factory waar hippe jongens en meisjes ons voorzagen van koffie en twee heerlijke stukken cheesecake! Vanaf het terras hadden we bovendien een prachtig uitzicht op Union Square (de tweede foto is door de letters van Macy's heengenomen).




Toen we weer beneden waren, bleek de cable car het ook weer te doen. Dus zaten we even later alle vier in de car op weg naar Fisherman's Wharf. David en Oom Leen hadden een paal te pakken gekregen, en mochten lekker hangen!





Op Fisherman's Wharf was het lekker druk met straatartiesten en muzikanten. We bleven een tijdje staan kijken naar een jongen die met verfspuiten en stukjes karton de prachtigste SciFi landschappen wist te maken. En aan het eind van Pier 39 lagen er nog genoeg zeeleeuwen voor de toeristen.




We namen de historische streetcar langs Embarcadero en reden naar de Ferry Building, op zoek naar een restaurant. Helaas bleek bijna alles al dicht, en de wachttijd bij de Slanted Door (een fancy Vietnamees restaurant) was anderhalf uur. Dus liepen we maar naar China town. Daar hadden we een heerlijk diner met uitzicht op de lichtjes van de stad.

Office Remodel

In verband met Gerards nieuwe job (hij gaat een start-up beginnen) moest ook onze studeerkamer eens grondig onderhanden genomen worden. De start-up gaat immers straks vanuit ons huis plaatsvinden, dus het oude kantoor kon echt niet meer.

Eerst moest alles uit de kamer, en dat was een hele hoop. De boekenkast leeg, twee bureaus eruit, de schildpadden weg. Wat een troep hadden we in de loop van 5 jaar in die kamer gestouwd! Alles ging in dozen naar de garage. Planken werden van de muur geschroefd, en de lampen moesten van het plafond. Dit is de kamer zoals hij er eerst uitzag:



Toen het meeste spul uit de kamer weg was, konden we beginnen met het tapijt weg te halen. Onder het tapijt bleken zeil-tegeltjes te zitten. We hadden al via de Eichler website gelezen dat deze tegeltjes waarschijnlijk asbest bevatten. Mondkappen op dus. Gelukkig wipten de tegeltjes heel gemakkelijk van de vloer af.



Daarna begon het smerigste karwei: het weghalen van de mastic, de lijm waarmee de tegeltjes op het beton waren geplakt. Vanwege de zwarte kleur en de waarschuwingen van andere Eichler bezitters namen we aan dat hier zeker asbest in zat. Mondkappen weer op, en de vloer nathouden met lijm-afbijt. Daarna alles bij elkaar dweilen en absorberen in kattegrit. Gelukkig accepteert de gemeente Sunnyvale asbest afval!




De volgende stap was het verven van de muren en plafond. Eerst natuurlijk gaatjes vullen en alles afplakken. Daarna ging Gerard met de spray-painter aan de slag. Dit is min of meer zoals Mr. Bean zijn kamer verft: alles zit onder. Het is slechts 10 min werk om plafond en muren te doen (en vervolgens een uur om het apparaat schoon te maken!).



Twee muren wilden we in een contrasterende kleur hebben: chocoladebruin. Dat heb ik maar met de roller gedaan.....



En tenslotte heeft Gerard laminaat gelegd. Het was even puzzelen, want het was voor hem de eerste keer, maar toen had hij de slag te pakken, en in een paar uur lag het erin! We hadden een mooie donkere vloer uitgekozen.




We zijn heel erg tevreden over het resultaat. Er moet nog wel het een en ander gebeuren, en de ruimte lijkt natuurlijk heerlijk leeg, maar we hebben nog steeds een garage vol boeken en andere spulletjes. Een deel daarvan moet natuurlijk weer terug!
Maar vooralsnog is het een heel andere ruimte geworden. Hier gaat het straks allemaal gebeuren. Misschien wordt deze kamer ooit nog eens net zo beroemd als de garage van Hewlett Packard!