Trouwfeest part 1

Harry en Ingrid zijn getrouwd!

Gerards broer had vorig jaar op romantische wijze zijn vriendin ten huwelijk gevraagd: hij kwam aanrijden op een paard, stapte af, hond Axel bracht een ring, Harry ging op zijn knie zitten, en popped the question. Ingrid kon uiteraard alleen maar "ja" zeggen! En 16 mei 2008 was dan eindelijk de grote dag. Weer een goede reden voor ons om naar Nederland te vliegen!

Het was twee weken prachtig weer geweest in Nederland, en alles was prachtig groen en lush toen we op Schiphol aankwamen. Na een nachtje slapen in Gouda bij mijn ouders reden we naar Harry en Ingrid in Nijverdal. Normaliter slapen we bij hen thuis, maar dat leek ons deze keer een beetje raar. Daarom sliepen we twee nachten in Hotel de Uitkijk in Hellendoorn. Gerard en ik waren die dag (15 mei) zelf 10 jaar getrouwd, dus we hadden ons eigen feestje! We hebben samen een heerlijk aspergemenu gegeten, buiten op het terras. Het was inmiddels helaas gaan regenen en onweren (het kan niet lang goed gaan in Nederland), maar we zaten lekker droog onder een afdak met verwarmingselement, en konden genieten van een prachtig onweer.

De volgende dag, de trouwdag, kwam de regen nog steeds met bakken uit de hemel. De bruidegom arriveerde in de stromende regen, maar wel geheel in stijl: in een witte stretched limo.

Ingrid kwam in haar prachtige jurk de trap af en kreeg van Harry haar bruidsboeket.





We aten allemaal een broodje en de Irma, de fotografe maakte een mooie foto met een spiegel. Ik heb snel ook een foto gemaakt.





Na de broodjes ging het bruidspaar met de fotografe in de limo om de officiele foto's te maken. En ik mocht mee! Dat was erg leuk, want ik had nog nooit in zo'n lange auto gezeten. Er stond champagne en bier klaar en zelfs een schaaltje borrelnootjes!





Het regende nog steeds, maar de chauffeur wist toch een paar mooie plekjes te vinden voor de fotoshoot. En fotografe Irma had erg leuke ideeen voor mooie poses, dus het werden prachtige shots.





Het bruidspaar ging ook nog op een balkon boven een restaurant staan. Beneden stond een groep fietsers (in kletsnatte regenpakken) en Harry en Ingrid werden door de hele club toegezongen als waren ze Alex en Maxima.




Tegen de tijd dat we naar het stadhuis reden werd het zowaar droog! Na wat parkeerperikelen bij het Nijverdalse gemeentehuis (heeft onze huurauto wel een parkeerschijf?) konden we allemaal een erehaag maken om het bruidspaar naar binnen te verwelkomen.




De dienst was in een soort "grot", waar ruim plek was voor alle vrienden en familie.




De ambtenaar van de burgelijke stand is een goede vriendin van Ingrid, en ze gaf met haar leuke toespraak de dienst een heel persoonlijke sfeer.




De ringen pasten gelukkig ook (op de pink). Harry had de oude trouwring van zijn overleden moeder laten vermaken, en draagt die nu als teken van zijn nieuwe liefde!



Gerard en ik waren getuigen, samen met Ingrids moeder, en dus moesten we de bruidsakte tekenen. Wat een eer om dat te mogen doen! Ziet Gerard er niet mooi uit?




Daarna mochten we allemaal op de trappen van het gemeentehuis poseren voor de statiefoto's.






En daarna reden we met zijn allen richting het huis van Ingrids ouders, waar het feest kon beginnen!

De Zaak

Welkom op De Zaak. Op veler verzoek neem ik u graag mee op een kleine rondleiding in het nieuwe onderkomen van Xicato. Het bedrijf zit sinds drie weken aan Stevens Creek Boulevard in San Jose, een drukke straat met heel veel auto-dealerships en een heel veelbelovend LED StartUp bedrijf.





Voordat je nu denkt: nou, die zijn ook snel groot geworden, moet ik toch even erbij vertellen dat Xicato (nog?) niet het hele gebouw huurt, maar slechts een ruimte op de eerste etage. Die heet hier in de VS de second floor, wat vast tot grappige vergissingen gaat leiden.

De bedrijfsnaam staat met mooie letters op het bord voor de deur, samen met de namen van de andere bedrijven die hier ruimtes huren. De Xicato naam springt er echt uit, omdat ze hun eigen font mochten gebruiken.



Als je binnenkomt, word je niet begroet door een standaard secretaresse, maar door een lime-groene bank. Kom je al in de StartUp stemmming?



De gloedje nieuwe cubicles (drie dagen oud) bieden plaats aan groepjes van 3-4 mensen. Gezelliger dan de standaard 1 persoonshokjes. En de mooiste plek is voor de CTO! De meeste plekken zijn nog leeg, maar Xicato is hard op zoek naar nieuwe werknemers.





Achterin de ruimte is er een conferentiekamer en een keukentje. Er staat een Nespresso machine, een afwasmachine, en een koelkast gevuld met jus voor de CTO, en bier voor alle anderen.





En dan is er natuurlijk het Heilige Der Heiligen: de Donkere Kamer. Zoals het een echte dark room betaamt, gebeuren hier hele spannende dingen. Helaas mag ik er niet te veel over verklappen, want de concurrentie leest misschien wel mee. Maar de muren en vloer zijn zwart. Er staan vreemde machines, waaronder een grote blauwe bal. Zij die het weten kunnen, noemen het de Integrating Sphere. Maar voor ons dreuzels is het gewoon een blauwe globe waarop iemand vergeten heeft de continenten te plakken.

Sommige objecten komen me trouwens vaag bekend voor. Zag ik die niet ooit eens op een microbiologie lab op Stanford?

That's all folks. If I'll show you more, I'd have to kill you.

Exit Xicato

Een historisch moment: Xicato is uit ons huis vertrokken, naar een echt kantoor. Ons huis is weer van ons! Yeah. Terug van een kort bezoek aan mijn petekind en diens ouders in Duitsland kwam ik in een leeg huis aan. Nou ja, echt leeg was het natuurlijk niet, maar zo voelde het wel.

Bijna een jaar lang heeft het bedrijf hier bij ons in huis gezeten. In die tijd groeide het van 2 werknemers naar 3, en uiteindelijk naar 7. Eerst zaten de drie founders in Gerards studeerkamer (aka "The HeadQuarters"), maar toen er ook twee engineers waren aangenomen moest ook de logeerkamer eraan geloven, die vanaf toen "Research and Development" heette. In de loop van de tijd werden de twee kamers steeds voller met bureaus, printers, monitors, snoeren, servers, en onderdelen. De garage ("The Labs") stond ook tsjokvol met werkbanken, dozen, en apparatuur.




Ook de rest van het huis werd langzamerhand overgenomen door het bedrijf. De zithoek en eettafel werden voor diverse vergaderingen en solicitaties gebruikt. De gastenbadkamer was natuurlijk ook in vol gebruik. Onze koelkast stond vol met lunchpakketjes en bier, en af en toe vond ik zelfs een onderdeel in de vriezer. En elke ochtend zes autos voor de deur.

Alleen onze eigen slaapkamer was nog echt van ons, maar Gerard en ik maakten al grappen dat we waarschijnlijk op een ochtend wakker zouden worden met een LED-onderdeel tussen ons in - of misschien zelfs de CEO.

Omdat sommige mannen al rond half acht begonnen, moesten we opletten dat we niet in onze blote kont door het huis liepen (niet dat we dat nou zo vaak doen, hoor). En Gerard werkte elke avond als laatste door, want het is natuurlijk een beetje vreemd om met een bord eten voor de TV te gaan hangen als er nog kerels door je huis lopen.

Kortom, het was leuk voor een tijdje, maar ik keek wel steeds meer uit naar de verhuizing. Na veel onderhandelen was er dan eindelijk een kantoor gevonden, maar dat moest nog eerst worden opgeknapt (muurtjes verplaatst, nieuw tapijt, nieuw verfje). Ik telde echt de laatste weken af. En eindelijk, na mijn korte trip naar Duitsland, kwam ik thuis in een "leeg" huis.

Massage

Op aanraden van mijn broer en schoonzus ben ik vorige week naar hun massage-mevrouw gegaan voor een behandeling van mijn voet. De eerste weken moest ik er niet aan denken dat er ook maar iemand aan mijn voet zou zitten, maar eindelijk was ik zo ver.

Dit was mijn eerste echte massage, en ik vond het best spannend om er heen te gaan. Het deed best zeer, vooral mijn enkel en mijn onderbeen, want de spieren daar waren in de afgelopen weken natuurlijk heel vreemd gebruikt. De mevrouw had gelukkig veel ervaring met dit soort blessures. Af en toe voelde het alsof mijn voet af zou breken, maar geleidelijk begonnen alle botjes weer op hun goede plaats te vallen.

De mevrouw maakte ook gebruik van gladde vulkanische stenen, die opgewarmd werden in een waterbad. Dat luistert heel nauw, want je wilt natuurlijk niet dat je klanten brandwonden krijgen. De stenen voelden heel erg heet, maar na een paar seconden wordt het aangenamer. Na een paar minuten zijn je spieren warm en ontspannen, en worden de stenen gebruikt om je spieren te masseren.



De massage duurde bijna twee uur, en alles kwam aan de beurt, rug, schouders, armen, nek. Heerlijk. Die avond liep ik weer een stuk beter.

Schildpadtaart

Gelukkig zijn er ook positieve ervaringen op mijn werk. Op mijn verjaardag eind januari had mijn collega Clara een hele mooie schildpad-taart gemaakt. Het was een zog. Guinness cake, een taart gemaakt met echt Guinness bier. De knobbels op zijn schild had Clara gemaakt door de bovenkant van kleine muffins af te snijden, en de ogen waren gemaakt van rozijntjes. Is het geen schatje?

Herstel

Enkel update: week 7
Kleur voet: rood
Schoenmaat: normaal

Het is vandaag 7 weken geleden dat ik mijn voet verstuikt heb, en bijna 4 weken nadat ik de tweede keer door mijn enkel ging. Het herstel gaat een stuk langzamer dan de eerste keer. Maar sinds een week kan ik weer zonder krukken lopen! Heerlijk!

Het waren toch wel moeilijke weken, hoor. Het moeilijkste was het parkeren bij mijn werk. Er zijn vier handicapped spots bij ons gebouw. Toen ik net mijn gehandicapt-parkeerkaart had gekregen, reed ik vol goede moed naar mijn werk. Eindelijk kon ik voor de deur parkeren! Maar toen ik rond 9 uur arriveerde waren tot mijn verbazing alle plekken al bezet. De volgende dag vertrok ik iets eerder, maar ze waren weer alle vier vol. Dus vertrok ik nog iets eerder, maar - you guessed. Zelfs om kwart over 7 zijn de plekken al bezet. Ik ben teveel avondmens om uit te zoeken hoe vroeg deze vier gehandicapto's al op hun werk zitten. Gelukkig zijn er rond half acht meestal nog wel een paar andere plekjes beschikbaar.

Verder heb ik ook geleerd dat Amerikanen best aardig zijn, zolang je maar gezond en succesvol bent. Maar als je hulp nodig hebt dan kijken ze opeens de andere kant op. Ja, mijn collega's hielden telkens de deur voor me open (en dat kon ik nog heel goed zelf hoor). Maar niemand bood hulp aan bij al die andere dingen waar ik wel wat hulp mee had kunnen gebruiken, zoals printjes ophalen bij de netwerk printer, het opzoeken van wat samples in een far away freezer of het versturen van een fax. Zelfs als ik op mijn krukken de vuilnisbakken op de gang ging zetten (de schoonmakers mogen ze alleen legen als ze op de gang staan), de bak voor me uit duwend met een kruk, dan was men opeens heel erg druk met andere zaken. En niemand vroeg me hoe ik eigenlijk naar mijn werk kwam. Ik heb heel wat keertjes op krukken naar de verste parkeerplaats moeten lopen. Er is een trap die ik dan af/op moest, en dat was heel erg lastig. Een van de eerste keren viel ik zelfs van de trap, en lag ik huilend van pijn met mijn krukken onderaan de trap. Er liepen zeker drie mensen voorbij die me totaal negeerden. Uitendelijk hielp een lieve 80-jarige man me overeind. Welcome to America.

Een paar jaar geleden hadden we een postdoc op het lab die haar knieband gescheurd had met skieen. We hebben haar toen allemaal om beurten van thuis opgehaald en weer naar huis gebracht. We haalden haar printjes op, hielpen haar met de lunch, en we hebben haar nooit de vuilnisbakken buiten laten zetten! Dus het was nu wel een beetje wrang om dit zelf mee te maken.

Als je op krukken loopt krijg je ook erg "leuke" opmerkingen van onbekenden. Het is vast wel aardig bedoeld, maar 't klinkt toch een beetje vreemd. Een kleine collectie:

• "Oh my god, what happened?"
  
• "I bet it happened when you were skiing"
  
• "I always hate to see people on crutches"
  
• "Auch, that's gotta hurt"
  
• "Can't you go any faster?"

Maar gelukkig waren alle andere mensen hier heel lief voor mij. Ik weet nu weer wie mijn echte vrienden zijn! Op elk feestje kreeg ik een ere-stoel, iedereen kwam me drankjes en hapjes brengen, en ik hoefde helemaal niet mee te helpen met opruimen.

Nu ben ik dus weer een gewone tweebener en dat is erg fijn! Ik doe het nog heel voorzichtig aan (met hoge schoenen en een spalk), maar wat was het geweldig om gisteren weer een beetje in de tuin te kunnen werken. We hebben tomatenplantjes, cilantro, en basilicum gekocht. De oregano, rozemarijn, en bieslook hebben de winter allemaal overleefd, dus ons kruidentuintje is weer goed gevuld.

Herstuikt

Enkel-update: week 3
Kleur voet: langzaam terug naar normaal
Schoenmaat: links 42, rechts 41

Het ging vorige week al een stuk beter met mijn voet. Ik kon alweer zonder krukken lopen, mijn enkel deed bijna geen pijn meer, en alles begon er weer een beetje normaal uit te zien. Kortom, Eliesje voelde zich weer bijna in staat om het afgelopen weekend de skies onder te binden, ha ha ha.

Ik deed het uiteraard voorzichtig aan, en toen ons vakantiehuisje van het afgelopen weekend (zie "Bear Valley") onderaan een steile helling bleek te liggen, maakten Gerard en mijn broer heel lief de trap en het pad voor mij sneeuwvrij.

Toen het zaterdagavond mijn beurt was om te koken voor 20 man, heb ik braaf bijna de hele tijd op een krukje gezeten, maar aan het eind van de middag begon mijn voet toch zeer te doen. Ik stootte ook nog mijn kop tegen het aanrechtblad, en sneed mijn vinger open aan een scherp blikje, maar ik zette moedig door, en maakte een stuk of 15 gerechten voor een vegetarisch buffet.

Die zondag deed ik heel voorzichtig op de piste, en ik droeg mijn hoge wandelschoenen. Het ging echt heel goed, en ik was blij dat ik van de sneeuwpret kon genieten. En toen opeens gebeurde het. Ik tilde Karina op om haar aan een vriend van ons te geven (die haar skiles ging geven) en ik voelde opeens mijn enkel heel langzaam van mijn voet wegglijden en als het ware uit de kom schieten - plop.

Daar lag ik dus te brullen op de skipiste, van pijn en van spijt dat ik niet braaf thuis op de bank was blijven zitten. Terug bij square one dus. Omdat ik mijn krukken niet naar Bear Valley had meegenomen, moest ik de rest van de tijd op handen en voeten, of hoppend op 1 been lopen....

Bear Valley

Afgelopen weekend zijn we met een paar gezinnen naar Bear Valley gegaan, voornamelijk vrienden van mijn broer en schoonzus. Het was President's Day, dus we hadden een lang weekend, en traditiegetrouw gaan we dan naar de sneeuw. Dit keer was de groep best groot (11 volwassenen en 8 kinderen) dus mijn schoonzus had twee huizen gehuurd in Arnold, op ca. 3 uur rijden van ons, in de Sierra Nevada. De plaats is niet vernoemd naar onze Governator, maar naar Bob en Bernice Arnold, die daar in 1927 een Inn openden.

Het was een behoorlijk stukje rijden, maar omdat we al op vrijdag rond het middaguur vertrokken, hadden we nagenoeg geen file. Mijn broer en zijn vrouw en hun 4-jarig dochtertje Karina reden met ons mee. De Volvo was tsjokkievol gepropt met winterjassen, snowboots, skibroeken, en etenswaren.

Er lag flink wat sneeuw rondom onze vakantiehuizen, dus we konden ons lekker uitleven met sneeuwballen-gevechten ....




...of sleetje rijden .....





En als de kids dat zat waren, dan was er natuurlijk een good old potje Risk......



... terwijl de volwassenen lekker konden hangen op de bank.




Op zondag togen we naar de slopes, wat nog een klein uurtje rijden was. Zelf gingen we niet skien (vanwege verzwikte enkel of onervarenheid) maar mijn nichtje Karina zou haar eerste skiles krijgen. Ze zag er schattig uit in haar roze skipakje!



Terwijl papa onderaan de bunny slope stond, hield ik haar bovenaan de helling vast en gaf haar een klein zetje...



In het begin ging Karina natuurlijk veel onderuit....



... maar na een paar keer had ze de slag te pakken!




Het was een fun day at the slopes! Als mijn enkel beter is, ga ik zeker weer eens ski-les nemen.



Die avond lagen we allemaal uitgeteld op de bank. Volgend jaar gaan we weer!

Soeperbowl

Afgelopen zondag was het weer Superbowl Sunday, dag van DE football wedstrijd van het jaar. Heel Amerika zit dan voor de buis met in de linkerhand een flesje bier en in de rechterhand een kippenpoot, want sport is leuk, maar je moet er wel bij kunnen eten.

Wij hadden - inmiddels een traditie aan het worden - voor onze Nederlandse vrienden een Superbowl feestje georganiseerd. Dit jaar speelden de New York Giants tegen de New England Patriots. Om het ook leuk te maken voor de niet-sportliefhebbers hadden we Quarterbets (kwartjes-weddenschapjes) verzonnen zoals:

• Hoe lang gaat het volkslied duren?
  
• Wat zijn de laatste getallen van de eindstand?
  
• Wat wordt de openingssong van Tom Petty and the Heartbreakers in de halftime show?

We hadden ook bingokaarten gemaakt voor de commercials (ah - een autoreklame - BINGO!), dus er was ook voor de sportshaters genoeg te genieten.

Omdat ik net een week daarvoor mijn enkel had gekneusd mocht ik helaas niet helpen met klaarzetten en opruimen. Wat jammer nou toch! Lieve Gerard heeft gelukkig heel geduldig naar mijn aanwijzingen en commando's geluisterd, en alles klaargezet.

We hadden een huis vol mensen, en het werd reuze gezellig.



Dit jaar hoefden we ons niet meer te schamen voor ons kleine TV-tje waar we met 20 man naar moesten kijken. Voor het eerst vertoonden we de wedstrijd op onze superasociale grote Sony Bravia 46-inch TV, in HD. Wow.



Ik had me zelfs een beetje in de spelregels verdiept, en dat hielp. Als een volleerde Amerikaanse zat ik te juichen als het 2 down, 1 yard was. Go Giants! En het hielp want tegen alle verwachtingen in werd het een spannende wedstrijd, en wonnen de Giants.



Voor de kinderen hadden we weer onze traditionele "Kidz Lounge" gemaakt. Dit jaar was het in de R&D office van Xicato, want Gerard's start-up company zit nog steeds bij ons thuis. Maar vandaag was het een ruimte voor de kinderen met DVD's en spelletjes.



Vorig jaar hadden we een sate-saus wedstrijd georganiseerd (die ik zelf had gewonnen!), dus dit jaar had ik een erwtensoep cook out bedacht. Gerard had van een collega een recept gekregen, en had de hele zaterdag staan de kokkerellen. Er waren maar twee inzendingen voor de erwtensoep proeverij, maar Gerard's soep won! De eer van Huize Harbers is dus weer gered.



En terwijl Elies met haar pootje omhoog de hele middag op haar stoel zat, hielp iedereen lief met opruimen. Hartstikke bedankt allemaal, voor een gezellige middag!

Nog even wat feitjes: deze Superbowl 2008 wedstrijd heeft de hoogste kijkcijfers gehaald sinds de finale-uitzending van de serie MASH in 1983, namelijk 97.5 miljoen kijkers. En 30 seconden reklametijd kostte 2.7 miljoen dollars.

Disabled

Enkel-update: Week 2.
Kleur voet: rood, paars, zwart, groen (multicolor)
Schoenmaat: links groter dan 43 (past niet in Gerard's schoen), rechts 40.5
Pijn in bovenarmen > pijn in enkel.

Het is alweer anderhalve week geleden dat ik mijn enkel verzwikt heb, en het gaat langzamerhand al iets beter. Maar het lopen met krukken gaat nog niet veel beter dan in het begin.

Omdat het mijn linkervoet betreft, kan ik nog steeds autorijden in mijn automaatje, dus ik ga gewoon werken. Maar het is bijna onmogelijk om dichtbij te parkeren op de campus van de Veterans Affairs (VA) Hospital, waar ik werk. Veel mensen in ons gebouw beginnen al om half 8, en dat is precies de tijd dat bij mij de wekker afgaat. De twee parkeerterreinen zijn rond negen uur al helemaal vol, en normaal moet ik dus een redelijk eindje lopen. Maar dat gaat nu dus even niet!

Ik kreeg de tip dat ik een "temporary disabled parking placard" kon krijgen bij de Department of Motorvehicles (DMV), mits ik een doktersverklaring had. Dan mag ik bij de invalidenparkeerplaatsen voor de deur parkeren.

Dus ik gisteren naar de dokter, in het Kaiser Permanente ziekenhuis. Ik had al een online formulier ingevuld en uitgeprint. Omdat ik natuurlijk nog niet op de invalidenplekken mocht staan, moest ik het hele parkeerterrein af-hobbelen en arriveerde ik met trillende armen en uitgeput bij de dokter. Tot mijn verbazing wilde zij mijn DMV verklaring niet ondertekenen. Ze stuurde me door naar de afdeling Podiatry (spreek uit Poo-dai-a-trie, met klemtoon op de tweede lettergreep). De voetenafdeling bleek - heel handig - aan de andere kant van het ziekenhuis te zitten. Dat ging Elies dus niet meer redden, maar gelukkig was er een aardige vrijwilligster die me in een rolstoel zette en me door de gangen duwde.

Bij Podiatry zeiden ze dat ik een andere keer moest terugkomen voor mijn felbegeerde handtekening op de doktersverklaring. Ze zouden me wel bellen voor een afspraak. Er knapte iets in mij - ik werd van het kastje naar de muur gestuurd - en ik barstte in snikken uit. Dat bleek wonderen te doen, want een dokter vroeg wat er aan de hand was. Hij zei dat het flauwekul was dat ik moest terugkomen. Hij ondertekende mijn formulier en bekeek pas daarna mijn voet. Hij bevestigde de diagnose van sprained ankle (grade II). Hij liet me zelfs de rontgenfoto's zien die vorige week op de EHBO waren genomen. Dat ziet er trouwens fantastisch uit, een voet. Geen idee dat je daar zoveel botjes hebt.



Gewapend met de handtekening strompelde ik weer naar mijn auto, en reed naar de DMV. Hier liggen nog heel veel herinneringen aan de eerste weken dat we in de VS waren, en ons rijbewijs moesten halen. En daar, na nog meer gestrompel en gewacht, kreeg ik van een hele vriendelijk mevrouw dan eindelijk een rood plastic geval. Nu kan ik dan eindelijk bij de invalidenplekken parkeren!

Krukken

En terwijl Lina in haar lappenmandje ligt, ben ik inmiddels ook geblesseerd geraakt. Jawel, Eliesje moet op krukken lopen.

Waaaaaattttttttt???? Wat is er gebeurd, Elies?

Mijn nichtje Karina vierde haar vierde verjaardag (he, dat klinkt grappig) in een Pump-It-Up. Dat is een soort hal met allerlei opblaaskussens, opblaasglijbanen en opblaastrampolines. Na het ondertekenen van 200 waivers en het bekijken van een safety video mochten we naar binnen.



De kinderen renden allemaal door het dolle rond, en ik wilde het dus ook wel eens proberen. Ik had het nog gevraagd, en volwassenen mochten inderdaad ook de kussens induiken. Dus daar ging ik....

Neeeeeee, Elies, niet doen!!!!!

Na een paar keer heel voorzichtig de glijbaan en de obstacle course te hebben geprobeerd begon ik het wel leuk te vinden. Je kwam elke keer heerlijk in de kussens terecht, dus ik lette niet meer zo goed op. Ik klom over de eerste hindernis van de obstacle course heen, en sprong naar beneden, de kussens in. Maar ik landde een beetje scheef, en voelde mijn enkel naar binnen klappen, pats - op de harde ondergrond. Ik had kennelijk alle lucht uit het kussen geduwd. Ik voelde gelijk dat het niet goed zat.

Oh nee, Elies! En toen?

Terwijl mijn enkel binnen enkele seconden dik begon te worden, zat ik klem tussen twee gladde plastic opblaasmuren die ineens heel erg hoog leken. Help....? Gelukkig kwam mijn broer mij redden. Hij haalde er een staff member bij, en die begon alle kinderen eruit te halen. Maar wat hij er aan de uitgang uithaalde, rende er aan de ingang net zo vrolijk weer in, lekker over mij heen buitelend!


Eindelijk waren alle kinderen eruit, zodat het opblaasgeval leeg kon lopen. Dat ging verbazingwekkend snel. Ik vond het eerst sneu voor de kids, maar het was werkelijk binnen 2 minuten plat, en binnen 5 minuten weer opgepompt. Pump It Up! Eliesje hinkte intussen naar een bankje, waar medewerkers ice packs en tissues kwamen brengen. Dat ging zo razendsnel en geroutineerd dat ik vermoed dat dit niet de eerste verzwikte enkel was.

Mijn broer heeft mij heel lief naar de EHBO gebracht, waar na betaling van mijn $50 copayment rontgenfoto's werden gemaakt. En dat doet zeer hoor, als je ze been heen en weer draaien om het goed op de foto te krijgen. Het bleek gelukkig niet gebroken, maar ik moest wel een splint om, en mocht minstens 1 week niet op mijn been staan. De zuster gaf me twee krukken, en ik kreeg midden op de gang krukkenles. Nou, dat valt dus niet mee. Probeer maar eens een half uur op 1 been te staan.

Amerikaanse krukken (links op de foto) zijn trouwens anders dan de Nederlandse (rechts). In NL hebben ze een soort handvat om je onderarm heen. De Amerikaanse kruk houd je onder je oksel (verwarrend "underarm" in het Engels genoemd), en dat is niet erg comfortabel, hoor.



Inmiddels zijn we al een paar dagen verder. Mijn voet is dik en beurs, en ik kan er nog niet op staan. Ik heb een heel sterk rechterbeen gekregen, en enorme pijn in mijn bovenarmen en buikspieren. Kruk-lopen gaat nog steeds niet soepel dus. Maar aan het eind van de week hoop ik de slag te pakken te hebben.

Lina in de Lappenmand

Een paar weken geleden is onze poes Lina voor de tweede keer geopereerd. Vorig jaar was er een tumortje weggehaald, in haar buik, maar er waren weer een paar kleine knobbeltjes teruggekomen. De dierenarts raadde aan om al het tepelweefsel aan die kant weg te halen, een behoorlijke operatie. Ze raadde ook aan om de kat naar de dierenoncoloog in San Francisco te sturen voor een MRI en chemokuren. Dat ging ons iets te ver - het is maar een kat. Maar de operatie klonk wel als een goed plan.

Die ochtend bracht ik een happy, gezonde kat naar de dierenarts. Die avond haalde ik een zielig slap lijfje op. Lina had een lidteken van haar voor- tot haar achterpoten, met een stuk of 30 krammen erin, en een kapje om haar kopje (een soort Zwarte Pietenkraag). Ze kon niet eens meer op haar pootjes staan en krijste van de pijn. Bovendien waren alle vier haar slagtanden getrokken, want die waren ontstoken geweest. Ik weet niet wie er harder huilde bij de dierenarts, Lina of ik.

Gelukkig knapte Lina na een paar dagen weer op. Maar een dag voordat de hechtingen eruit mochten, merkte ik dat ze aan het achterste deel van de wond had gelikt, en dat het geinfecteerd was geraakt. Het zag er lelijk uit, en de dierenarts was ook bezorgd. De wond moest uitgespoeld worden, en er moest een verbandje om. Maar hoe doe je dat bij een kat? Nou, dan doe je de kat gewoon een "sok" aan.

Toen ik haar de eerste keer terugkreeg, schoten Gerard en ik spontaan in de lach. Sorry Lina, maar het zag er wel heel erg grappig uit! Lina had een verband om haar kontje, en daaroverheen zat een soort sinasappelnetje met een paar gaatjes waar haar pootjes en staart doorheen staken.



Lina is natuurlijk zwaar beledigd door deze dierenmishandeling. Ze is ook niet erg blij met de drie soorten medicijnen die we haar twee keer per dag door de strot duwen. Maar volgens de dierenarts gaat het inmiddels al veel beter. Nog even volhouden, Lina!

Storm

Het zou de ergste storm worden in 10 jaar, hier in de Bay Area. Maar raakten wij daardoor in paniek? Nee, want wij Nederlanders zijn wel gewend aan wat wind. Nee, want hier in California noemen ze iets al snel een "storm". Een kleine buitje heet een "rain storm", een klein onweertje is een "thunder storm" en een beetje waai noemt men een "wind storm".

Gerard en ik waren net terug uit Nederland, dus we maakten ons niet zo druk. Het regende die nacht flink, maar dat is eigenlijk heel goed. De regen die hier 's winters valt (en de sneeuw die dan dus ook in de Sierra Nevada valt), vult hier de water-reservoirs weer mooi op, en daar moeten we de hele zomer mee doen. Hoe meer regen, hoe beter we de zomer weer door kunnen komen.

Toen we die vrijdagochtend wakker werden regende het nog steeds hard, en het was ook flink gaan waaien. Helemaal niks bijzonders, gewoon een stevige wind. Zeg maar een gewone Hollandse novemberdag, waarop je hijgend tegen de wind naar school moet fietsen. Maar al snel werd duidelijk dat het voor Californische begrippen wel noodweer was.

Een van Gerard's collega's kwam vertellen dat de boom van de buurman om was gewaaid. Hij was net aankomen rijden en daar lag die boom, gewoon op de weg. De boom was keurig tussen een auto en een schutting gevallen, zonder schade.



Even later, rond half 10, viel de stroom uit. Oeps, het was nu toch wel serieus aan het worden. Omdat de Xicato mannen graag een kopje koffie wilden gingen we maar in de auto naar de Peet's koffietent. Onderweg zagen we dat het toch wel erg hard waaide en regende. Overal stonden straten blank, en hingen palmbomen scheef. De regen kwam intussen met bakken uit de lucht, en we moesten met een hark de bladeren uit de put harken, want het water begon al over de oprit te lopen. We hebben hier maar 1 put voor de hele straat!

We hadden verwacht dat de stroom wel weer snel zou worden aangesloten, maar het zou uiteindelijk ruim 48 uur duren voordat we weer electriciteit hadden. Dat was dus 's avonds een blokje op de open haard (de verwarming deed het ook niet), uit eten, met een kaarsje naar de WC, en vroeg naar bed. Op dag 2 heb ik de inhoud van de vriezer maar weggegooid, behalve een "cheesecake", die we helaas moesten opeten.

Het waterbed werd ook steeds kouder, maar met een slaapzak ging het nog net.

Zondagochtend, rond 10 uur, ging de stroom eindelijk weer aan. Toen hoorden we pas dat 1 miljoen huishoudens hier in de Bay Area zonder electriciteit hadden gezeten. We waren dus niet de enigen!

Kerst in Nederland

Net terug van twee heerlijke weken in Nederland! Enkele indrukken:

• Witte rijp en witte weilanden; we waren bijna vergeten hoe mooi Nederland in de winter kan zijn.
  
• Kroket, boerenkool, loempia, zuurkool, erwtensoep, bruin bolletje met kaas. Mmmm, dat hadden we gemist. Aantal oliebollen: 5.
  
• Koud he. Waar is me muts?
  
• Bed: lang leve het airbed. Heerlijk op geslapen. Bijna net zo lekker als ons waterbed.
  
• Gouda bij kaarslicht: verlichte Goudse glazen in de Sint Jan, de kerstboom op de markt en zijn concurrent De Sprekende Boom
  
• Zwemmen: met pap lekker baantjes getrokken
  
• Schaatsen: Het was maar de vraag wie zich aan wie vastklampte, daar op de kunstijsbaan in Gouda. Was het de bijna 42-jarige vrouw (die al 8 jaar niet geschaatst had vanwege verhuizing naar California), of 6-jarig neefje Daan (die pas voor de tweede keer in zijn leven op de ijzers stond)?
  
• Toppunt van Integratie: Een Turkse man die voor de eerste keer gaat schaatsen, schuifelend achter een blauwe stoel. Zijn eerste rondje duurt een kwartier, maar al snel gaat het beter en grijnst hij breed onder zijn snor door.
  
• Geen files: De enige twee weken per jaar in Nederland dat er geen files zijn, precies toen wij er waren. Dat is pas goede timing.
  
• TomTomGo: Bracht ons zonder problemen van Schiphol naar Gouda naar Nijverdal naar Malden naar Eindhoven naar Geldrop naar Eindhoven naar De Lutte naar Groningen naar Loenen naar Gouda en weer naar Schiphol. Bestemming bereikt!
  
• Groningen: Erg leuke stad. Prive rondleiding door Caatje (trouwe lezeres van deze blog), shoppen op de markt, kleine straatjes en leuke geveltjes, kopje thee in het Museumcafe, en een heerlijk diner in eetcafe D'Ouwe Brandweer met hilarische menu-items zoals "Vals Alarm" en "Sate Zwaailicht".
  
• Robinson: Natuurlijk hebben we onze heldin Saskia uit Expeditie Robinson bezocht! Het was tot aan de laatste aflevering spannend, hoor. Ze heeft niet gewonnen, maar voor ons is ze een echte Robinson.
  
• Nieuwe nichtjes en nieuwe huizen: we hebben twee nieuwe nichtjes in de familie mogen bewonderen, en veel nieuwe huizen van vrienden bezocht. Wat wonen jullie allemaal mooi!
  
• Vuurwerk: misschien wonen we te lang in Amerika, maar we hebben verbijsterd gekeken naar al die kleine kinderen die vuurwerk af lopen te steken zonder dat er ouders bij zijn. Zicht op Oudejaarsavond in Nijverdal: 3 meter.
  
• Theedoek-met-oog: kennelijk de nieuwste rage in Nederland. Moest er gelijk dus ook een paar kopen.
  
• Auto: Volkswagen Fox. Op Schiphol: "Wat is ie klein!". Na twee weken Nederlands: "Wat is ie groot!". Tip voor Nederlandse emigranten: BBL Car Rental. Persoonlijke service, stond keurig klaar op Schiphol, nette auto, en niet duur. Nee, ik krijg hier geen geld voor. Gewoon een goede ervaring.
  
• Extra koffer mee terug met handdoeken, ondergoed (Hema! Zeeman! Yeah!), beddegoed (Amerikaanse maten passen niet op Nederlands dekbed), kaas, gevulde koeken, stroopwafels
  
• Heenreis: krappe plek, ingeklemd tussen twee stoelen en twee mannen. Mijn linker buurman compenseerde zijn gebrek aan beleefdheid (claimde de complete vlucht de armleuning met zijn dikke arm) met een teveel aan gas (elke 10 minuten een enorm stinkende scheet). Tien uur duurt dan erg lang.
  
• Terugreis. The revenge. Vlak voor het boarden op Schiphol klinkt het "Mr and Mrs Harbers to the information desk". Gerard komt terug met een brede grijns: we zijn geupgraded naar Business Class. Het leven is goed. Champagne, fazantenborst, bonbons, 10 uur genieten.
  
• Schuldgevoel: voor alle vrienden die we dit keer niet konden bezoeken. Het spijt ons. Echt. We hadden jullie allemaal wel willen opzoeken, maar het ging niet. Volgende keer? Echt?