Labor Day Weekend

Het dak was af, de werkweek voorbij, en het weekend duurde drie dagen. Tijd dus voor een bezoekje aan onze vrienden Joke en Herman in Pine Mountain Lake, vlakbij Yosemite. Dit keer gingen we samen met Serge, een ex-collega van Gerard, en John, een Nederlandse postdoc die deze zomer bij ons op Stanford te gast was.

Vanwege een bosbrand was een deel van Yosemite National park afgesloten. We konden vanaf Highway 120 niet richting de Valley rijden. Dus kozen we voor een trip naar het noorden van Yosemite Park, naar Hetch Hetchy.



Het Hetch Hetchy Reservoir is een stuwmeer dat de San Francisco Bay Area van drinkwater voorziet. Het smeltwater van de omringende bergen wordt in het stuwmeer opgeslagen en via een lange reeks buizen (269 km!) naar onze huizen geleid.

Onze teleurstelling over de afsluiting van Highway 120 sloeg snel over in enthousiasme toen we zagen hoe mooi de Hetch Hetchy vallei was. Het was een prachtige dag voor een hike, en we kozen voor een wandeling van 8 km (5 miles) langs het meer richting Wapama Falls.

Eerst liepen we over de 95 meter hoge O'Shaughnessy Dam.





Vanaf de dam hadden we al gelijk een prachtig uitzicht over het stuwmeer. De lucht was blauw met een paar wolkjes, het water donkerblauw, de rotsen grijs, en de bomen groen.



Ondanks dit fraaie plaatje is er nog steeds veel controverse over dit stuwmeer. In 1903, toen de eerste plannen voor de dam werden gemaakt, waren er al veel protesten. Hetch Hetchy was toen nog een prachtige vallei die door de komst van de dam onder water werd gezet. Nog steeds wil de Sierra Club de dam weghalen. Maar de San Francisco Bay Area is veel te afhankelijk van deze betrouwbare bron van drinkwater en electriciteit, dus staat de dam er nog steeds.

Omdat dit water gebruikt voor als drinkwater, is het streng verboden in het meer te zwemmen of te varen. Vreemd genoeg mag je er wel in vissen.




Langs het pad zagen we bizar gekrulde manzanita struiken met hun rode bast.




Het was september, dus van de waterval was niet veel meer over. In het voorjaar schijn je hier helemaal kletsnat te worden, maar nu was er nauwelijks een stroompje te zien. Maar aan de voet van de waterval was er een mooi klein groen poeltje. Een perfecte plaats voor een mueslireep en een flesje water, voordat we dezelfde weg weer terugwandelden.



's Avonds werden we hartelijk ontvangen door Joke en Herman. Herman leidde ons rond over het vliegveld van Pine Mountain Lake. Er waren net een paar vliegtuigjes rondjes aan het vliegen en touch&go landingen aan het maken, en er stond ook een helicopter, dus er was genoeg te zien.





Joke had intussen een heerlijk diner gemaakt. Wat is het toch altijd gezellig hier. Alle zorgen van werk en dak-reparatie vielen van ons af. Proost!



De volgende ochtend maakten we met zijn allen een boottocht over het Pine Mountain Lake. Met Herman en John als kapiteins genoten we van Joke's egg sandwiches en Bloody Mary's.





De middag vloog voorbij met een bezoekje aan het leuke dorpje Groveland. De Iron Door Saloon is volgens de eigenaars de oudste saloon van California. Natuurlijk. Alle fooien (dollar biljetten) worden hier aan het plafond gehangen en gaan 1x per jaar naar een goed doel.




Die avond werd de BBQ aangestoken voor een lekker grill fest. Herman en Joke, bedankt voor jullie warme gastvrijheid.



Op onze terugweg naar huis maakte we een stop bij het Don Pedro Reservoir, nog zo'n stuwmeer aan de voet van de Sierra Nevada bergen. Dit meer wordt gebruikt voor de landbouw, en dus mag je hier in zwemmen en varen. Weer zo'n mooi uitzicht.




Daarna reed de Volvo heel toevallig langs de Gnekow winery. Goh, dat is toevallig. Zullen we dan maar even naar binnen gaan? Ze bleken daar heel royaal te schenken, dus John en Elies moesten na afloop naar buiten gerold worden. We konden nog net tussen de dozen aangeschafte wijn op de achterbank. Hik.

Dak Af

Ik ben nog nooit zo vaak op ons dak geweest als in de afgelopen dagen.

Elke avond, als we thuiskwamen, klommen Gerard en ik het dak op om te kijken wat de mannen die dag hadden gedaan. Dit is zo ongeveer het verloop van ons Dak Project:

Dag 1: het oude grind en al het asfalt papier weggehaald. De oude 1 inch dikke isolatielaag blijft gewoon liggen. Badkamer ventilatoren en electrische leidingen geinstalleerd. Open roof inspectie door de gemeente. En door Elies.





Dag 2: Nieuwe 3-inch dikke isolatie platen geinstalleerd. Grotere downspouts uitgefreesd. Ventilatoren afgemaakt.



Dag 3: Asfalt papier, tar laag, en nog een fiberglass laag geinstalleerd.



Dag 4: Nieuw grind erop, reparatie van houtrot, nieuwe planken en metalen strippen op de kopse kanten geinstalleerd, in de grondverf gezet, en schoongemaakt.



Op vrijdagavond om 6 uur was alles klaar. Gerard en ik klommen op ons dak om te genieten van een prachtig vlak wit grind. Daarna vertrokken we met Serge en John naar Pine Mountain Lake voor een kleine Labor Day Vacation!

Dak

Deze week krijgen we een nieuw dak. Elke ochtend om 7 uur staan de mannen al op de stoep. Nou ja, op het dak dus. We krijgen een dikke isolatielaag en een nieuwe laag tar and gravel, nieuwe downspouts, en alle verrotte planken worden vervangen. En als we dan toch bezig zijn, dan ook maar twee nieuwe badkamer ventilators, een nieuwe motor voor de keukenafzuiging, en nieuwe "hubs" en aansluitingen voor kabel en internet. Het project gaat 4 dagen duren.

Het is een herrie van jewelste. Het klinkt alsof de mannen op het dak staan te springen, en je bent bang dat er elk moment een man op je schoot valt. Maar tot nu toe schiet het werk goed op. Gisteren is de oude laag tar and gravel er afgehaald. Het werd gewoon met een kruiwagen over de rand van het dak in een vrachtwagen gekieperd. Vanochtend stond de asphalt machine al te ronken en te roken. Zal de buurt wel fijn vinden, ha ha ha.

We hebben het plafond helemaal afgeplakt met plastic want we hadden gehoord dat het nogal stoffig kon worden. Maar de oude dunne isolatielaag blijft gewoon liggen, dus het valt wel mee met het stof. In plaats van 1 inch isolatie krijgen we nu een 4 inch (10 cm) dikke laag, dus hopelijk wordt het minder warm in huis in de zomer (en warmer in de winter!).

Vanochtend konden we al gelijk de nieuwe ventilator in onze badkamer testen. Wat is-ie stil! Je kunt hem nauwelijks horen, maar hij doet het veel beter dan het jaren-60 monster dat we eerst hadden. Joepie!

Boom

Naast ons huis stond een oude boom. Hoe oud, dat weet niemand. Misschien was hij 50 jaar geleden geplant door de eerste bewoners van ons huis, misschien was hij nog wel ouder en heeft hij het huis gebouwd zien worden.

De boom bood onderdak aan eekhoorns en vogels en gaf schaduw.

Helaas stond de boom precies naast onze schoorsteen. Elk jaar vertelde onze schoorsteenveger dat het een fire hazard was, en regelmatig lieten we de boom flink terugsnoeien. Maar de boom groeide net zo hard weer terug.

Met pijn in ons hart besloten we dat de boom weg moest. Ik kreeg zonder problemen een vergunning van de City of Sunnyvale, want de woorden fire hazard deden wonderen nu half California zo'n beetje in de brand staat.




Afgelopen donderdag kwamen de Mannen met de Kettingzaag. Toen ik thuiskwam lag de boom in blokken van 20 cm dik in de zijtuin. Vanaf nu zal de boom opgestookt worden in de open haard waar hij al 50 jaar boven hing. We hebben genoeg hout voor de komende 200 jaar.

Keuken

De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met een kitchen make-over. Ons huis is een Eichler home, en het heeft nog de originele keuken uit 1959.

Toen we ons huis kochten in 2001, riep ik gelijk "that kitchen has to go". De houten schuifdeurtjes, het gekke witte formica werkblad met die gouden spikkeltjes, de uitschuiftafel, de oude vaatwasser en oven, ik vond het maar niets. Ik toog gelijk naar de Ikea voor de nieuwste keukenfolder, en maakte afspraken met keukenspecialisten bij de Home Depot en Expo.




Intussen raakten we steeds meer gewend aan onze oude keuken. De vaatwasser hebben we wel vervangen door een roestvrijstalen moderne Bosch, maar de uitschuiftafel heeft precies de goede hoogte om er een vol krat boodschappen op neer te kwakken, de schuifdeurtjes nemen weinig ruimte in en zijn heel veilig bij een aardbeving, en de kastjes zijn groot genoeg voor de daagse spullen.

We gingen de keuken steeds meer waarderen. Heel veel Eichlers die te koop staan hebben een country kitchen (Amerikanen zijn dol op hout) zoals bijvoorbeeld op deze foto (zelfde floorplan als ons huis), maar ik vind dat niet zo bij de moderne stijl van ons huis passen:



We besloten om de keuken niet te slopen, maar alleen opnieuw te schilderen. De bovenste laag latex verf was door de vorige bewoners op de oude olieverf gespoten zonder goede primer, dus de verf liet heel makkelijk los. Na 7 jaar was onze keuken niet meer wit, maar wit-met-blauwgroene spikkeltjes. Ik wilde graag alle verf verwijderen, het hout schuren, en zwart-bruin beitsen, net zoals ik dat ik de badkamer had gedaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Het kostte alleen een stuk of 10 weekenden! Het werd een reis terug in de tijd, want met elke afbijt-ronde kwam er weer een oudere laag te voorschijn. Eerst werd de keuken blauw-groen......



.....daarna bruin, daarna creme, daarna geel, tot dat de originele bruin-met-witte spikkelverflaag bereikt was.




Daarna bouwde ik een tent van plastic zodat ik alles tot op het hout kon schuren. Alles moest uit de kastjes, mondkap op, oordoppen in, en schuren maar.



Maar na al dat harde werk kwam dan eindelijk de leukste klus: het zwart beitsen van de buitenrand en het wit verven van de binnenkant van de kastjes. Bij Tap Plastics in Mountain View hebben we nieuwe schuifdeurtjes laten maken van half doorzichtig acryl.

Nieuwe handgreepjes, een roestvrij-stalen handdoekenrekje en een beugel om al mijn keukengerei op te hangen vormden de finishing touch. En tada (tromroffel): hier is dan onze nieuwe keuken:





De keukendeurtjes zijn iets doorzichtiger dan ik had bedacht, dus het oogt misschien een beetje rommelig op de foto, maar ik ben heel tevreden over deze klus. De keuken is klaar voor de 21ste eeuw!

KatEnKwaad

Het asiel had ons geadviseerd om Oifa, ons nieuwe katje, eerst een hele week in een aparte kamer te houden, voordat ze aan onze resident kat Frodo geintroduceerd mocht worden.

Elies is eigenwijs dus Elies deed het anders. Ik hield Oifa twee dagen op onze slaapkamer. We speelden heel veel met haar, gaven haar haar vertrouwde eten en kattebakvulling en ze mocht tussen ons in slapen. Nou ja, veel geslapen hebben we niet. Leuk zo'n harig katje, dat 8 uur lang op je gezicht ligt te spinnen.





Intussen werd Frodo eenzamer en eenzamer. Alle aandacht ging uit naar dat nieuwe mormeltje, dat hij natuurlijk allang voorbij had zien komen in haar draagmandje. ZIJN draagmandje. Op ZIJN dekentje. Spelend met ZIJN speelgoed. Grrrrrr.

Om erger leed te voorkomen besloot ik na twee dagen dat Oifa, inmiddels heel erg toe aan een nieuwe uitdaging, naar buiten mocht. Parmantig liep ze op Frodo af. Hallo, ik ben Oifa. Wie ben jij? Grrrrrrr, zei Frodo en zwiepte met zijn staart. Oifa sprong op dat bewegende harige lange ding af. SSSSSSssssssh, zei Frodo, laat me met rust. Jij indringertje. IK woon hier. Grrrrrrr.



Nou, dat was dus geen liefde op het eerste gezicht. Wat nu? Verzin een list. Als echte katte-psychologen zorgden we ervoor dat we heel veel met Frodo speelden, hem altijd als eerste begroetten, en hem als eerste te eten gaven. Genietend van al die aandacht begon hij geleidelijk aan te ontdooien. Dat kleine mormeltje was eigenlijk best schattig.

En na een paar dagen konden ze al samen eten zonder ruzie. En er kan inmiddels ook al af en toe een likje af. Is het niet lief om die twee zo te zien? Grote Frodo en kleine Frodo......




Oifa geniet intussen van alle aandacht, en doet alles wat Frodo niet mag. Op tafel springen, de krant verfrommelen, bovenin de hordeur klimmen. En bijten dat ze kan! Heel fijn als je ligt te slapen, zo'n set scherpe tandjes in je neus.

Oifa

De dinsdag na ons bezoek aan het asiel mocht ik terugkomen voor een tweede gesprek. Heel, heel misschien mocht ik dan eindelijk Oifa meenemen. Dagdromend van kleine kattenlijfjes toog ik voorzien van kattenmand met schoon dekentje naar het asiel.



Gelukkig had ik deze keer een heel aardig, Brits meisje, waar ik gezellig mee kon kletsen. Ik kreeg een enorme stapel papieren te zien, met de vermoedelijke geboortedatum van Oifa, haar gewicht, vaccinaties en algemene conditie, haar ID chip, het merk kattevoeding en kattebakvulling (en een gratis zak van allebei!), algemene informatie over het houden van katten, een video hoe je je nieuwe kat moet voorstellen aan een oude kat, en nog meer formulieren om in te vullen. Ik moest tekenen dat ik Oifa altijd binnen zou houden, goed voor haar zou zorgen, en haar niet voor "mousing" of experimenten zou gebruiken. Daarna kreeg ik uitgebreid advies dat ik het nieuwe katje eerst een week in een aparte kamer moest houden, de safe room. Na die week moest ik eerst met haar naar de dierenarts voor een keuring, en daarna mocht ik pas het katje introduceren bij de nieuwe kat. Ja ja, like that is going to happen.

Al met al duurde dit weer een uur. Zou ik dan eindelijk Oifa meekrijgen? En ja hoor, ik kreeg het groene licht! Ik moest nog eerst $100 betalen (een redelijk bedrag want ze is al gesteriliseerd en gedeeltelijk gevaccineerd), maar daarna ging het meisje haar dan eindelijk ophalen. Het katje was nog net zo lief als vorige week. Ze werd in ons kattenkrat gezet, terwijl een andere medewerker mij toefluisterde: You got the best kitten of them all. Mmmm, zouden ze dat tegen iedereen zeggen?

Tijdens de rit naar huis was Oifa een beetje bang. Ze zat te piepen: wat gaat er nu weer met me gebeuren? It's OK, Oifa, you're going home!.

Animal Shelter

Frodo was de laatste tijd wel heel erg eenzaam nu hij geen Lina meer had om te pesten, dus togen we twee weken geleden op zondagmiddag naar het asiel om een nieuw katje uit te zoeken.

Op diverse online websites had ik gelezen hoe bommetje vol de asiels in de USA zitten. Nu het zo slecht gaat met de economie dumpen heel veel gezinnen met geldzorgen hun honden en katten bij de animal shelters.

Je zou dus denken dat een asiel heel erg blij is dat iemand een poesje wil meenemen. Je zou verwachten dat we met open armen bij het asiel zouden worden ontvangen. Je zou aannemen dat ze de poesjes met gulle handen uitdeelden bij de ingang.


Maar nee, dat ging toch wel wat anders. Gerard en ik arriveerden met broer en nichtje vol verwachting bij een asiel in Santa Clara. Daar vroegen ze of ik een afspraak had. Eh….nee. Nou, dan moest ik dit formulier invullen. Ook de achterkant graag.

Dat formulier begon al goed met de volgende vraag: Is uw huishouden een a. Bibliotheek b. Kermis c. Er tussenin? Daarna volgden vragen zoals: Huurt uw of bezit u uw huis? Heeft u een vaste dierenarts en wat is diens naam en adres? Hoeveel huisdieren heeft u in uw leven gehad, hoe oud zijn ze geworden en waaraan zijn ze overleden? Mogen uw katten naar buiten?

Na het invullen van het formulier werden de vragen nagekeken, en gelukkig was ik geslaagd voor het Examen Goede Kattenmoeder (als ik ja had gezegd op de laatste vraag was ik gelijk naar buiten geschopt). We mochten door naar de volgende ronde: Toegang Tot Het Kattenparadijs. Hier zaten de katten in kleine, schone kamertjes met veel speeltjes, speeltorens, mandjes en een nette kattenbak. De kittens zaten per nestje op een aparte kamer, en de volwassen katten zaten bij elkaar op grotere kamers. Alles zag er keurig uit. Op de deur van elk kamertje hing de naam van elke kat met een foto en een korte beschrijving per dier.

We smolten al gelijk voor een klein tijgertje, Oifa, een gestreept katje met witte pootjes, dat tegen de deur opstond met een scheef kopje: neem jij me mee? De keus was dus eigenlijk al binnen 30 seconden gemaakt. Oifa leek een heel speels katje. Ze zat heel lief te spelen met haar zusjes, wiens namen ook allemaal met een O begonnen, maar die allemaal wit/oranje gevlekt waren. Ze allemaal op elkaar, behalve Oifa, die kennelijk van de melkboer was.

Na heel lang wachten met groeiend schuldgevoel voor alle andere katten die ik ook wel een nieuw huis had willen geven, kwam er eindelijk een mevrouw van het asiel om ons te helpen. Ja sorry dat u moest wachten, maar u had dan ook geen afspraak gemaakt. Stom, dat we daar niet aan hadden gedacht....

We moesten eerst onze handen desinfecteren, en plaatsnemen in de Get Acquainted Room (maximaal twee personen). Pas daarna werd Oifa uit haar hok gehaald. Ze liep gelijk parmantig op ons af, speelde gezellig met een veertje, liet zich gewillig oppakken, en zette haar superharde spin aan. De deal was wat ons betreft dus al gesloten, maar voor de beleefdheid lieten we nog een ander kitten aanrukken, Maddox. Maddox zag eruit als Lina, Blauwe Rus-achtig, met een klein wit vlekje op de borst. Hij was prachtig om te zien maar schuw en wilde niet spelen. Sorry Maddox, je wordt het niet.

OK, zeiden we tegen de Asiel Mevrouw, we nemen Oifa. OK, zei de mevrouw, dan gaan we een afspraak maken. Afspraak? Ja, dinsdagmiddag om vier uur kunt u terecht. Dan moet u ook nog de volgende papieren meenemen:
- Identiteitsbewijs
- Hypotheek afschrift
- Gas/water/licht rekening
- Onroerend goed belasting-rekening
Voor een asielkat????

Verbijsterd en teleurgesteld reden we met zijn allen naar huis. Mijn 5-jarige nichtje was heel verdrietig. De kattenmand was akelig leeg. Maar Oifa had al een plaatsje in ons hart.

Matless

Stanford University heeft een email lijst voor postdocs. Mensen sturen een email naar de groep als ze op zoek zijn naar een bepaald instrument, reagens, cellijn, plasmiden, of als ze een kamer zoeken of iets willen verkopen. Stanford is een dynamische wereld waar mensen voortdurend komen en gaan, dus er is een levendige handel in tweede-, derde, en zesdehands meubels en fietsen.
Vandaag kwam er een onbedoeld grappige email langs (letterlijk gekopieerd!):

Hi, everyone
I'm going back to Japan next Monday so selling following stuff.
1. IKEA kid's bed and matless (very pretty and good condition) - 2 sets $40 each
2. IKEA sultan matless and foot (bad condition but very good price) - $5
3. Sofa and Sofa bed (bad condition but very good price) - $10
4. king size bed (good condition and expensive originally) - $50
5. Drum set with muting pads and a pair of sticks (tomtoms are not good condition, my 6-year-old son uses it) - $99!
6. IKEA kids table and chair (very very dirty) - $1

Erg glappig. Vooral dat het drumstel (dlumster?) het duurste item is. Vely good plice.

Warm

Je weet pas dat het echt heet is, als je je huis binnenstapt, denkt "Wat is het lekker koel hier" en dan op de indoor thermometer ziet dat het 31 graden C is.

Dinsdag Spindag

Op dinsdag komen mijn trouwe werksters ons huis schoonmaken.

Gerard lacht me altijd uit, want maandagavond ruim ik alles op voordat de werksters komen. Hij vindt het maar raar dat ik dan zorg dat alle vaat en was opgeruimd is, dat het bed schoon en rechtgetrokken is, en dat alle stoelen en kussentjes goed liggen. Maar ik redeneer dat het dan makkelijker schoon te maken is. Ach, de eeuwige discussie tussen Mars en Venus....

Het is altijd heerlijk thuiskomen op dinsdagavond, als alles glimt en blinkt.

Maar er is 1 nadeel. Elke dinsdagavond (en soms op woensdag) zit er een spin op het plafond. Vorige week waren er twee spinnen. Vandaag zaten er drie. Moet ik dus de stofzuiger pakken, terwijl alles net gezogen is.

Ik vraag me af of de werksters elke keer een paar spinnen loslaten? Misschien is het tijd voor een salarisverhoging.