Keuken

De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met een kitchen make-over. Ons huis is een Eichler home, en het heeft nog de originele keuken uit 1959.

Toen we ons huis kochten in 2001, riep ik gelijk "that kitchen has to go". De houten schuifdeurtjes, het gekke witte formica werkblad met die gouden spikkeltjes, de uitschuiftafel, de oude vaatwasser en oven, ik vond het maar niets. Ik toog gelijk naar de Ikea voor de nieuwste keukenfolder, en maakte afspraken met keukenspecialisten bij de Home Depot en Expo.




Intussen raakten we steeds meer gewend aan onze oude keuken. De vaatwasser hebben we wel vervangen door een roestvrijstalen moderne Bosch, maar de uitschuiftafel heeft precies de goede hoogte om er een vol krat boodschappen op neer te kwakken, de schuifdeurtjes nemen weinig ruimte in en zijn heel veilig bij een aardbeving, en de kastjes zijn groot genoeg voor de daagse spullen.

We gingen de keuken steeds meer waarderen. Heel veel Eichlers die te koop staan hebben een country kitchen (Amerikanen zijn dol op hout) zoals bijvoorbeeld op deze foto (zelfde floorplan als ons huis), maar ik vind dat niet zo bij de moderne stijl van ons huis passen:



We besloten om de keuken niet te slopen, maar alleen opnieuw te schilderen. De bovenste laag latex verf was door de vorige bewoners op de oude olieverf gespoten zonder goede primer, dus de verf liet heel makkelijk los. Na 7 jaar was onze keuken niet meer wit, maar wit-met-blauwgroene spikkeltjes. Ik wilde graag alle verf verwijderen, het hout schuren, en zwart-bruin beitsen, net zoals ik dat ik de badkamer had gedaan.

Zo gezegd, zo gedaan. Het kostte alleen een stuk of 10 weekenden! Het werd een reis terug in de tijd, want met elke afbijt-ronde kwam er weer een oudere laag te voorschijn. Eerst werd de keuken blauw-groen......



.....daarna bruin, daarna creme, daarna geel, tot dat de originele bruin-met-witte spikkelverflaag bereikt was.




Daarna bouwde ik een tent van plastic zodat ik alles tot op het hout kon schuren. Alles moest uit de kastjes, mondkap op, oordoppen in, en schuren maar.



Maar na al dat harde werk kwam dan eindelijk de leukste klus: het zwart beitsen van de buitenrand en het wit verven van de binnenkant van de kastjes. Bij Tap Plastics in Mountain View hebben we nieuwe schuifdeurtjes laten maken van half doorzichtig acryl.

Nieuwe handgreepjes, een roestvrij-stalen handdoekenrekje en een beugel om al mijn keukengerei op te hangen vormden de finishing touch. En tada (tromroffel): hier is dan onze nieuwe keuken:





De keukendeurtjes zijn iets doorzichtiger dan ik had bedacht, dus het oogt misschien een beetje rommelig op de foto, maar ik ben heel tevreden over deze klus. De keuken is klaar voor de 21ste eeuw!

KatEnKwaad

Het asiel had ons geadviseerd om Oifa, ons nieuwe katje, eerst een hele week in een aparte kamer te houden, voordat ze aan onze resident kat Frodo geintroduceerd mocht worden.

Elies is eigenwijs dus Elies deed het anders. Ik hield Oifa twee dagen op onze slaapkamer. We speelden heel veel met haar, gaven haar haar vertrouwde eten en kattebakvulling en ze mocht tussen ons in slapen. Nou ja, veel geslapen hebben we niet. Leuk zo'n harig katje, dat 8 uur lang op je gezicht ligt te spinnen.





Intussen werd Frodo eenzamer en eenzamer. Alle aandacht ging uit naar dat nieuwe mormeltje, dat hij natuurlijk allang voorbij had zien komen in haar draagmandje. ZIJN draagmandje. Op ZIJN dekentje. Spelend met ZIJN speelgoed. Grrrrrr.

Om erger leed te voorkomen besloot ik na twee dagen dat Oifa, inmiddels heel erg toe aan een nieuwe uitdaging, naar buiten mocht. Parmantig liep ze op Frodo af. Hallo, ik ben Oifa. Wie ben jij? Grrrrrrr, zei Frodo en zwiepte met zijn staart. Oifa sprong op dat bewegende harige lange ding af. SSSSSSssssssh, zei Frodo, laat me met rust. Jij indringertje. IK woon hier. Grrrrrrr.



Nou, dat was dus geen liefde op het eerste gezicht. Wat nu? Verzin een list. Als echte katte-psychologen zorgden we ervoor dat we heel veel met Frodo speelden, hem altijd als eerste begroetten, en hem als eerste te eten gaven. Genietend van al die aandacht begon hij geleidelijk aan te ontdooien. Dat kleine mormeltje was eigenlijk best schattig.

En na een paar dagen konden ze al samen eten zonder ruzie. En er kan inmiddels ook al af en toe een likje af. Is het niet lief om die twee zo te zien? Grote Frodo en kleine Frodo......




Oifa geniet intussen van alle aandacht, en doet alles wat Frodo niet mag. Op tafel springen, de krant verfrommelen, bovenin de hordeur klimmen. En bijten dat ze kan! Heel fijn als je ligt te slapen, zo'n set scherpe tandjes in je neus.

Oifa

De dinsdag na ons bezoek aan het asiel mocht ik terugkomen voor een tweede gesprek. Heel, heel misschien mocht ik dan eindelijk Oifa meenemen. Dagdromend van kleine kattenlijfjes toog ik voorzien van kattenmand met schoon dekentje naar het asiel.



Gelukkig had ik deze keer een heel aardig, Brits meisje, waar ik gezellig mee kon kletsen. Ik kreeg een enorme stapel papieren te zien, met de vermoedelijke geboortedatum van Oifa, haar gewicht, vaccinaties en algemene conditie, haar ID chip, het merk kattevoeding en kattebakvulling (en een gratis zak van allebei!), algemene informatie over het houden van katten, een video hoe je je nieuwe kat moet voorstellen aan een oude kat, en nog meer formulieren om in te vullen. Ik moest tekenen dat ik Oifa altijd binnen zou houden, goed voor haar zou zorgen, en haar niet voor "mousing" of experimenten zou gebruiken. Daarna kreeg ik uitgebreid advies dat ik het nieuwe katje eerst een week in een aparte kamer moest houden, de safe room. Na die week moest ik eerst met haar naar de dierenarts voor een keuring, en daarna mocht ik pas het katje introduceren bij de nieuwe kat. Ja ja, like that is going to happen.

Al met al duurde dit weer een uur. Zou ik dan eindelijk Oifa meekrijgen? En ja hoor, ik kreeg het groene licht! Ik moest nog eerst $100 betalen (een redelijk bedrag want ze is al gesteriliseerd en gedeeltelijk gevaccineerd), maar daarna ging het meisje haar dan eindelijk ophalen. Het katje was nog net zo lief als vorige week. Ze werd in ons kattenkrat gezet, terwijl een andere medewerker mij toefluisterde: You got the best kitten of them all. Mmmm, zouden ze dat tegen iedereen zeggen?

Tijdens de rit naar huis was Oifa een beetje bang. Ze zat te piepen: wat gaat er nu weer met me gebeuren? It's OK, Oifa, you're going home!.

Animal Shelter

Frodo was de laatste tijd wel heel erg eenzaam nu hij geen Lina meer had om te pesten, dus togen we twee weken geleden op zondagmiddag naar het asiel om een nieuw katje uit te zoeken.

Op diverse online websites had ik gelezen hoe bommetje vol de asiels in de USA zitten. Nu het zo slecht gaat met de economie dumpen heel veel gezinnen met geldzorgen hun honden en katten bij de animal shelters.

Je zou dus denken dat een asiel heel erg blij is dat iemand een poesje wil meenemen. Je zou verwachten dat we met open armen bij het asiel zouden worden ontvangen. Je zou aannemen dat ze de poesjes met gulle handen uitdeelden bij de ingang.


Maar nee, dat ging toch wel wat anders. Gerard en ik arriveerden met broer en nichtje vol verwachting bij een asiel in Santa Clara. Daar vroegen ze of ik een afspraak had. Eh….nee. Nou, dan moest ik dit formulier invullen. Ook de achterkant graag.

Dat formulier begon al goed met de volgende vraag: Is uw huishouden een a. Bibliotheek b. Kermis c. Er tussenin? Daarna volgden vragen zoals: Huurt uw of bezit u uw huis? Heeft u een vaste dierenarts en wat is diens naam en adres? Hoeveel huisdieren heeft u in uw leven gehad, hoe oud zijn ze geworden en waaraan zijn ze overleden? Mogen uw katten naar buiten?

Na het invullen van het formulier werden de vragen nagekeken, en gelukkig was ik geslaagd voor het Examen Goede Kattenmoeder (als ik ja had gezegd op de laatste vraag was ik gelijk naar buiten geschopt). We mochten door naar de volgende ronde: Toegang Tot Het Kattenparadijs. Hier zaten de katten in kleine, schone kamertjes met veel speeltjes, speeltorens, mandjes en een nette kattenbak. De kittens zaten per nestje op een aparte kamer, en de volwassen katten zaten bij elkaar op grotere kamers. Alles zag er keurig uit. Op de deur van elk kamertje hing de naam van elke kat met een foto en een korte beschrijving per dier.

We smolten al gelijk voor een klein tijgertje, Oifa, een gestreept katje met witte pootjes, dat tegen de deur opstond met een scheef kopje: neem jij me mee? De keus was dus eigenlijk al binnen 30 seconden gemaakt. Oifa leek een heel speels katje. Ze zat heel lief te spelen met haar zusjes, wiens namen ook allemaal met een O begonnen, maar die allemaal wit/oranje gevlekt waren. Ze allemaal op elkaar, behalve Oifa, die kennelijk van de melkboer was.

Na heel lang wachten met groeiend schuldgevoel voor alle andere katten die ik ook wel een nieuw huis had willen geven, kwam er eindelijk een mevrouw van het asiel om ons te helpen. Ja sorry dat u moest wachten, maar u had dan ook geen afspraak gemaakt. Stom, dat we daar niet aan hadden gedacht....

We moesten eerst onze handen desinfecteren, en plaatsnemen in de Get Acquainted Room (maximaal twee personen). Pas daarna werd Oifa uit haar hok gehaald. Ze liep gelijk parmantig op ons af, speelde gezellig met een veertje, liet zich gewillig oppakken, en zette haar superharde spin aan. De deal was wat ons betreft dus al gesloten, maar voor de beleefdheid lieten we nog een ander kitten aanrukken, Maddox. Maddox zag eruit als Lina, Blauwe Rus-achtig, met een klein wit vlekje op de borst. Hij was prachtig om te zien maar schuw en wilde niet spelen. Sorry Maddox, je wordt het niet.

OK, zeiden we tegen de Asiel Mevrouw, we nemen Oifa. OK, zei de mevrouw, dan gaan we een afspraak maken. Afspraak? Ja, dinsdagmiddag om vier uur kunt u terecht. Dan moet u ook nog de volgende papieren meenemen:
- Identiteitsbewijs
- Hypotheek afschrift
- Gas/water/licht rekening
- Onroerend goed belasting-rekening
Voor een asielkat????

Verbijsterd en teleurgesteld reden we met zijn allen naar huis. Mijn 5-jarige nichtje was heel verdrietig. De kattenmand was akelig leeg. Maar Oifa had al een plaatsje in ons hart.

Matless

Stanford University heeft een email lijst voor postdocs. Mensen sturen een email naar de groep als ze op zoek zijn naar een bepaald instrument, reagens, cellijn, plasmiden, of als ze een kamer zoeken of iets willen verkopen. Stanford is een dynamische wereld waar mensen voortdurend komen en gaan, dus er is een levendige handel in tweede-, derde, en zesdehands meubels en fietsen.
Vandaag kwam er een onbedoeld grappige email langs (letterlijk gekopieerd!):

Hi, everyone
I'm going back to Japan next Monday so selling following stuff.
1. IKEA kid's bed and matless (very pretty and good condition) - 2 sets $40 each
2. IKEA sultan matless and foot (bad condition but very good price) - $5
3. Sofa and Sofa bed (bad condition but very good price) - $10
4. king size bed (good condition and expensive originally) - $50
5. Drum set with muting pads and a pair of sticks (tomtoms are not good condition, my 6-year-old son uses it) - $99!
6. IKEA kids table and chair (very very dirty) - $1

Erg glappig. Vooral dat het drumstel (dlumster?) het duurste item is. Vely good plice.

Warm

Je weet pas dat het echt heet is, als je je huis binnenstapt, denkt "Wat is het lekker koel hier" en dan op de indoor thermometer ziet dat het 31 graden C is.

Dinsdag Spindag

Op dinsdag komen mijn trouwe werksters ons huis schoonmaken.

Gerard lacht me altijd uit, want maandagavond ruim ik alles op voordat de werksters komen. Hij vindt het maar raar dat ik dan zorg dat alle vaat en was opgeruimd is, dat het bed schoon en rechtgetrokken is, en dat alle stoelen en kussentjes goed liggen. Maar ik redeneer dat het dan makkelijker schoon te maken is. Ach, de eeuwige discussie tussen Mars en Venus....

Het is altijd heerlijk thuiskomen op dinsdagavond, als alles glimt en blinkt.

Maar er is 1 nadeel. Elke dinsdagavond (en soms op woensdag) zit er een spin op het plafond. Vorige week waren er twee spinnen. Vandaag zaten er drie. Moet ik dus de stofzuiger pakken, terwijl alles net gezogen is.

Ik vraag me af of de werksters elke keer een paar spinnen loslaten? Misschien is het tijd voor een salarisverhoging.

The Faint

Gisteren ben ik naar een pop-concert van The Faint geweest. In San Francisco. Helemaal in mijn eentje. Dat was wel even spannend, want ik kan me niet herinneren dat ik ooit alleen naar een film of concert ben geweest! Maar ik kreeg niemand geinteresseerd om naar dit concert te gaan.

The Faint is dan ook een beetje extreem. Het is electronische muziek maar met een vreemde, donkere twist. Hier is een link naar hun Agenda Suicide video (niet voor the faint of heart - pun intended). Hun teksten zijn wat hier in de VS disturbing heet.


The Faint trad samen met Ladytron op, een Britse electroclash band. Hun muziek is wat toegankelijker. Hier is de muziekvideo van Sugar.


Niemand wilde met me mee, dus reed ik in mijn eentje naar San Francisco. Nou ja, samen met TomTom uiteraard, zodat ik zonder problemen in de avondspits door de stad kon rijden. Tommie reed me netjes de parkeergarage bij Japan Town binnen. Daar haalde ik goede herinneringen op aan ons bezoek aan Japan, onder het genot van een Unagi Donburi (rijstschotel met paling).

Het concert was in The Fillmore, waar ik al eens eerder was geweest. Het is een open ruimte zonder stoelen, en ik bemachtigde een plekje dichtbij het podium. En daar bleef ik 4 uur staan. Om me heen danste en stampte en golfde en duwde het publiek, maar ik hield mijn mooie plekje. Slechts een paar rijen voor me, en dicht genoeg bij het podium om de fluimen, rondspattend zweet en guy-liner van de muzikanten te kunnen zien.

Het publiek (minus me) was jong en alternatief. Veel mutsjes, hoeden, hoodies en zwart leer. Zelfs een mohawk (hanekam), een prachtig omhoogstaand, paarsblauw exemplaar op een voor de rest kaal en glimmend hoofd. Ik wist niet dat ze nog bestonden.

Ladytron maakt lekkere dansmuziek, maar de dames waren een beetje statisch. Hier is een muziekvideo van een concert een paar dagen geleden in Los Angeles. Ze hadden precies hetzelfde aan als gisteren in San Francisco! Ik stond ook bijna op zelfde plek, iets meer in het midden. Maar het geeft een goed beeld van hoe het concert gisteren was.

Daarna kwam The Faint, en het publiek ging uit zijn dak, helemaal in de mosh pit, waar ik stond. Hier is een video van een concert van The Faint, ook een paar dagen geleden in Los Angeles . De zanger draagt zelfs hetzelfde jasje. Je kunt hier goed zien dat je in de pit van alle kanten geduwd en geschopt wordt. Gelukkig had ik stevige schoenen aan, want er is heel wat keren een stevige kerel op mijn tenen geland.

Maar wat was het gaaf. Het was alle blauwe plekken waard.

Lina

Lina is dood. Ons lieve grijze katje, dat 15 jaar bij ons was, is er niet meer.

Twee jaar geleden voelde ik een bultje op haar buik. Het was kanker, en ze werd geopereerd. Het kwam terug, en ze werd weer geopereerd, ruim een jaar geleden. Daarna heeft ze nog een heel goed jaar gehad, met veel uurtjes in de zon, volle Friskies buikjes, en spin-sessies op Gerards Buik.




Vier weken geleden kroop Lina achter ons bed, en besloot daar te gaan wonen. Nadat ik haar met wat eten had gelokt, ontdekte ik opeens twee dikke bulten in haar nek. Dan weet je gelijk dat het geen goed nieuws is. De dierenarts was het me eens, en de uitslag van een biopt bevestigde ons vermoeden: de kanker was terug.

We kregen de optie voor bestraling en chemotherapie, maar de dokter had er zelf ook niet veel vertrouwen in. Dus kozen we voor prednison, dat de ontstekingen zou doen minderen. Het zou haar niet genezen, maar hopelijk voor veel minder pijn zorgen.

En inderdaad, de prednison deed wonderen. Tenminste, als je eenmaal doorhebt hoe je een grumpy oude kattendame twee maal daags een pil door de strot moet duwen zonder daar zelf schade bij op te lopen. De zwellingen in Lina's nek verdwenen bijna helemaal en ze begon heel veel te eten en te drinken. Maar ze bleef heel stil en wilde in vreemde hoekjes kruipen. Elke paar dagen koos ze een nieuw plekje uit. Naast de bank, op de keukenkast, op de wasmachine, en uiteindelijk in de schuifkast. En Elies maar elke keer haar mandje, dekentje, etensbakje en kattenbak meeverhuizen.



Maandagavond ging het opeens heel slecht met haar. Ze had overal bultjes onder haar vacht, wilde niet meer eten, en ze begon heel snel te ademen. Ik heb de halve nacht naast haar gezeten, maar ze wilde niet meer aangeraakt worden en kroop steeds verder naar achteren.

Dus besloot ik gisteren dat het tijd was voor haar laaste bezoek aan de dierenarts. Ik moest haar achterlaten en een half uur wachten, zodat ze haar konden verdoven en het euthanasie-infuus konden geven. Dat was een eenzaam half uur. Gerard zit op dit moment in Europa, en wat mis je dan je maatje om je verdriet mee te delen.

Ik kreeg Lina, discreet gewikkeld in een gigantische witte handdoek die haar hele draagmandje opvulde, mee naar huis. Het allermoeilijkste moment was om dat dode, slappe katje uit de draagmand te peuteren. Ik legde haar netjes op de grond, zodat Frodo haar nog een keer kon zien en afscheid nemen.

Frodo kwam aangerend, snuffelde 1 seconde aan het slappe lijfje, en besloot dat het tijd was voor een hapje eten. Kijk, zo neemt een kat afscheid van zijn huisgenoot. Een mens doet dat anders. Zij huilt.

Sonoma

De dag voor het vertrek van mijn ouders zijn we richting het noorden gereden, naar de wijngaarden. Uiteraard moest er een fotostop bij de Golden Gate brug gemaakt worden. Mijn vader kan er maar geen genoeg van krijgen. En het blijft een plaatje!



Onze volgende stop was Sausalito, een pittoresk plaatsje "aan de overkant". Hier liggen de beroemde houseboats, een bonte verzameling van drijvende wrakken en paleisjes, met een al even bonte verzameling eigenaars.......




...en brievenbussen.



Na de lunch waren we klaar voor de wijnproeverij! We reden naar Sonoma Valley. Het was prachtig weer, en we reden langs grote en kleine wijngaarden en olijfbomen.



We kwamen uit bij de BR Cohn Winery, waar we ooit eens eerder waren. Bruce Cohn heeft zijn geld verdiend als manager van de Doobie Brothers. Die hebben volgens mij maar paar hits gehad (Listen To The Music, What A Fool Believes), maar BR heeft er toch een leuke wijnbrouwerij van kunnen kopen. Het geld blijft overigens ook binnenstromen, want het proeven kostte $10 per persoon, en de flessen wijn kostten tussen de $20 en $40.




Licht in het hoofd met gelukkig Gerard als de Bob reden we naar Glen Ellen. Daar moest Mam Ellen uiteraard op de foto!



En verder ging het weer door de wijngaarden, tot we bij de Benziger Winery uitkwamen. Ook die kwam ons bekend voor; we nemen kennelijk altijd dezelfde route! De tram-tour was helaas al vertrokken, dus keken we gewoon een beetje rond.




Papa kocht nog een mooie capsulesnijder voor mij. Dat is een ding om het plastic van de wijnfles af te halen.



Daarna reed Gerard ons weer terug richting het zuiden. En ja, daar kwam de Golden Gate brug weer in zicht, dus stopten we weer, nu aan de Marin kan. Het waaide heeeeeeeel erg hard, maar de brug was fantastisch, zo in de ondergaande zon.





En net zoals de zon onder ging over The City, zo kwam er ook een einde van het bezoek van mijn ouders. We pinkten een traantje weg, en zwaaiden ze uit op SFO.

Mount Hamilton

De eerste week van hun bezoek hadden mijn ouders bij mijn broer gelogeerd. Na onze gezamenlijke trip naar Carmel "verhuisden" ze naar onze logeerkamer.

De tweede week hebben we vooral veel geshopt, want de koffers moesten natuurlijk volgestopt worden met cadeautjes en kleren voor de Nederlandse kleinkinderen. Het is altijd leuk om in een ander land te shoppen! Dus gingen we veel naar de Target (soort Hema), de Sears en de Macy's. Maar we hebben ook een paar keer gezwommen in de Fairbrae club vlakbij ons huis.

Gerard kon ook nog hier en daar nog een dagje vrij nemen. We besloten om naar Mount Hamilton te gaan. Het is misschien niet echt een berg maar met 1329 meter is-ie hoog genoeg om in de winter wat sneeuw op te vangen. Bovenop staat een sterrenwacht, de Lick Observatory, en de witte gebouwen kun je vanuit bijna de hele Bay Area zien liggen.

De sterrenwacht is altijd verder weg dan je denkt, en de rit naar de top van de berg duurt een ruim uur. Elke keer denk je dat je er bijna bent, maar dan is er toch nog weer een heuvel waar je over moet. Het is een mooie rit, met prachtige uitzichten, haarspeldbochten, en een paar moedige fietsers. Onderweg zagen we een paar wilde kalkoenen. Helaas kregen we er geen te pakken voor het avondeten.



Eindelijk waren we boven. Ondanks een dunne laag smog was het uitzicht over San Jose en Silicon Valley prachtig.




Binnen was er ook genoeg te zien. We kregen een kleine rondleiding in de grote koepel, waar een gigantische refractor telescoop staat opgesteld. De "Great Lick" stamt uit 1888, maar hij wordt nog steeds af en toe gebruikt.



Op Mount Hamilton staan nog meer witte koepels, elk met een andere telescoop erin. De meest bekeken andere telescoop is de 120 inch Shane reflector telescoop. Niet zo oud als de Great Lick (1959) en niet zo lang, maar met een 120 inch spiegel, die met de uiterste precisie is gegoten.




Via de onvolprezen TomTom namen we een steile weg omlaag, die ons in record tempo weer op zeeniveau bracht. Tommie bracht ons feilloos naar de dichtstbijzijnde ijstent. Dank je wel.



Die avond gingen we lekker uit eten bij La Foret, een zeer goed Frans restaurant aan de rand van San Jose. Mmmm.

Carmel

Halverwege het bezoek van mijn ouders aan California zijn we met z'n allen (Pa en ma, broer Arjan, schoonzus Renu, nichtje Karina, Gerard en ik) een weekendje naar Carmel geweest.

In twee auto's reden we eerst naar de Mystery Spot, vlakbij Santa Cruz. Dit is een hele vreemde plek, waar door een onbekend natuurverschijnsel (een ruimteschip? magneetverstoring?) de zwaartekracht heel eigenaardig afbuigt. Recht wordt scheef, lang wordt kort, en balletjes rollen omhoog.


Voor 5 dollar per persoon kun je je toch lekker laten foppen. Een leuke aanrader voor jong en oud. Mijn vader werd er erg duizelig van, maar Renu bleek een ware kampioen in het scheefstaan.




Het leuke van een TomTom is dat je ergens midden in de bossen bij Santa Cruz kunt vragen: waar is de dichtstbijzijnde sandwich-tent, en hij brengt je zo naar de Quizno's Subs. De twee auto's (Volvo en BMW) werden broederlijk naast elkaar gezet, en de familie Bik kon in de zon van een broodje genieten.




Daarna reden we door naar Carmel, het gezellige plaatsje ten zuiden van Monterey. We logeerden in de Comfort Inn, dat ik van het Internet had geplukt. Het bleek een goede keus; ik heb er zelfs een review op Yelp overgeschreven.




We hadden drie kamers naast elkaar met wat in de VS Dutch Doors heet, deuren in twee helften. Dat leverde weer leuke plaatjes op. Zoek het hoofd van mijn nichtje Karina!




Het strand van Carmel was op loopafstand van ons hotel. Samen met broer Arjan en nicht Karina en haar roze gereedschappen werd een mooi zandkasteel gebouwd.





Na een lekker diner bij Em Le's, dat eigenlijk meer beroemd is voor het ontbijt, dronken we nog een borreltje op onze hotelkamer.



Op zaterdag togen we met zijn allen naar Point Lobos, het State Park waar ik al veel over heb geschreven, maar dat altijd weer mooi is.





We zagen zeeleeuwen, zeeotters, en zeekhoorns.




We reden vervolgens verder over de mooie Highway 1 richting het zuiden. De weg is in de jaren '30 van de vorige eeuw aangelegd. Onderweg passeerden we de Rocky Creek Bridge.




Na een lunch tussen Stellar Jay's en motormuizen reden we weer terug naar Carmel. De beruchte sea fog was intussen opgekomen, en hulde de Bixby Bridge in mysterieuze nevelen.



Op zondagochtend gingen we naar de kerk. Naar de Carmel Mission, wel te verstaan.





In de oude kloostergebouwen is klein, maar interessant museum gevestigd, waar het leven van Junipero Serra, de stichter van de missie, wordt herdacht. Zijn naam leeft voor in de Junipero Serra Freeway, de 280, waarover we aan het eind van dit leuke weekend weer terug naar huis reden.