Vanwege familieomstandigheden waren we de afgelopen week onverwacht in Nederland. Het was goed om onze families weer te zien, al was het vanwege een droevige gebeurtenis. We hebben veel met elkaar gepraat, en gelukkig ook gelachen. Ons bezoek was kort en ik hoop dat jullie begrijpen dat er geen gelegenheid was om aan te kondigen dat we er waren, of om veel mensen te bezoeken. Maar: met de kerst komen we weer naar Nederland. Dan hopen we veel van jullie weer te zien. We denken nog na over hoe we het dit jaar gaan organiseren, maar hou alvast een gaatje in de agenda's, als je ons weer eens wilt zien. We verheugen ons er al op.
Het weer tijdens ons bezoek was prachtig! Het leek wel California. Hoewel, het leek voor ons nog wel veel warmer omdat het erg vochtig was en drukkend. Maar we hebben elke dag lekker buiten kunnen zitten. Er was gelukkig ook tijd voor een kleine "winkel-sessie" in Gouda met mijn moeder, lekker net als vroeger de Kleiweg af lopen. Op de terugreis, op Schiphol, hebben we een paar flinke blokken oude en belegen kaas, Droste chocolade, en Bounty-repen ingeslagen, en samen met de Goudse stroopwafels zullen die er voor zorgen dat we Nederland niet al te veel zullen missen de komende tijd.
Tuesday, July 19, 2005
Wednesday, July 06, 2005
De "Fourth Of July"
Afgelopen maandag hadden we een feestdag: het was Independence Day (The Fourth of July). Weer zo'n dag dat je in je agenda kijkt en onverwacht een dagje vrij blijkt te hebben. Ik ben nog niet Amerikaans genoeg om dat aan te zien komen.
Onze overburen A. en E. (beide in de 70, en de "opa en oma" van de buurt) vroegen of we zin hadden om naar het vuurwerk te gaan kijken. Amerikanen steken bijna geen vuurwerk af met oud-en-nieuw, maar juist midden in de zomer, op de vierde juli. Bijna elke grote stad heeft een mooi vuurwerk georganiseerd. Het is illegaal om als particulier vuurwerk te kopen of af te steken. Ik vind dat wel een goed idee. Het voorkomt een hoop afgerukte handen, weggeslingerde ogen, afgebrande huizen, en troep op de straat, terwijl je er een professioneel georganiseerd vuurwerk voor terugkrijgt. Moesten ze ook in NL doen.
A. en E. gingen elk jaar naar het vuurwerk kijken bij het Shoreline Amphitheatre, een groot openluchttheater voor concerten en shows in Mountain View. In het theater wordt op de 4th een (duur) concert gegeven, en het vuurwerk wordt op het eind, kennelijk op de maat van de muziek, afgestoken. Maar je kunt er ook gewoon heen om alleen naar het vuurwerk te kijken, gratis en voor niets. Op zijn Amerikaans: je neemt wijn, stokbrood, en kaas mee, en gaat lekker op het gras zitten wachten.
Onze buren wisten precies waar het vuurwerk zou worden afgestoken: aan de achterkant van Shoreline op de golfbaan. Op aanwijzing van A. (tegenspraak werd niet geduld) parkeerden we de auto op een leeg parkeerterrein op ca. een half uur lopen van de golfbaan af. Het was een flinke wandeling, A. met zijn karretje met picnic spullen achter zich aan slepend, en Gerard met een rugzak vol met onze "goodies". Uiteindelijk, moe en koud, kwamen we aan bij de golfbaan, waar al flink wat anderen verzameld waren. Maar het parkeerterrein daar was nog half leeg! Waarom waren we daar niet direct heen gereden? A. legde het nog eens haarfijn aan ons uit: als we straks teruggaan staan al die mensen in de file om weer naar huis te gaan. Wij lopen lekker een half uurtje terug en rijden dan zo weg (Ja, tegen die tijd is de file ook wel opgelost). E. rolde met haar ogen, zij was na 50 jaar huwelijk wel aan zijn ideeen gewend.
Om te tijd te doden had A. zijn laptop meegenomen. Ja ja, dik in de 70 maar nog wel up to date, hoor. Hij liet ons zijn 800 dia's zien die hij op zijn recente trip naar Europa had gemaakt met zijn digitale camera. Ondanks hun leeftijd is dit echtpaar nog heel actief. Ze hebben dit voorjaar een lange trip naar Europa gemaakt, op bezoek bij veel oude vrienden en bekenden. Dat doen ze bijna elk jaar! E. en A. hebben in het verleden veel Europese studenten in huis gehad, en daar zijn ze nog steeds mee bevriend. Ze kennen dus in bijna elk land wel een paar mensen en bezoeken die regelmatig. Dit jaar waren ze in Duitsland en Polen geweest. A. liet trots de vele foto's zien van al hun vrienden ("dit is de dochter van P.; dit is de schoonvader van K., en die is getrouwd en heeft nu 6 kinderen, hier staan we met L. en M. en dit is hun tweeling....."). Achthonderdfotoslang. Maar we hadden toch niets beters te doen dan de foto's te bekijken en stokbrood met brie te eten, en te wachten tot het donker werd.
Om ons heen zaten veel andere mensen, allemaal te wachten op het grote moment. Naast ons zat een grote groep "jongelui" van een jaar of 20 te wachten. Ze dronken veel wijn en bier, en waren een beetje luidruchtig, maar niet vervelend. Dat zou in Nederland toch wel anders zijn. Hier gaat dat gewoon goed. En toen er twee jongens onder het gele lint wilden kruipen om hun weggerolde football te pakken, kwam er een bewaakster aanrennen. Dat mag niet jongens, ik pak hem wel even. En de jongens bleven braaf wachten. Ik ben daar toch elke keer weer verbaasd over, hoe netjes men hier luistert naar aanwijzingen van mensen-in-uniform.
Eindelijk, rond 10 uur, begon het vuurwerk. Toen bleek pas wat een goede plek we hadden. Het vuurwerk ontplofte pal boven ons hoofd, en het was een prachtig gezicht. Allerlei kleuren (vooral veel rood, wit, en blauw, de kleuren van de Amerikaanse vlag) en maten, en allemaal vlak achter elkaar. Je wist gewoon niet waar je moest kijken!
Er was niet zoveel knalvuurwerk, het ging vooral om het mooie plaatje. Er was zelfs vuurwerk in de vorm van een hart, een ster, en een smiley! Geweldig knap hoor, hoe ze dat maken. Hier heb ik wat foto's op Internet gevonden van hoe dat er uitzag.
Enigzins verkleumd begonnen we aan onze lange wandeling terug naar de auto. En het moet gezegd: we konden zo wegrijden "vooraan in de file". Happy 4th!
Onze overburen A. en E. (beide in de 70, en de "opa en oma" van de buurt) vroegen of we zin hadden om naar het vuurwerk te gaan kijken. Amerikanen steken bijna geen vuurwerk af met oud-en-nieuw, maar juist midden in de zomer, op de vierde juli. Bijna elke grote stad heeft een mooi vuurwerk georganiseerd. Het is illegaal om als particulier vuurwerk te kopen of af te steken. Ik vind dat wel een goed idee. Het voorkomt een hoop afgerukte handen, weggeslingerde ogen, afgebrande huizen, en troep op de straat, terwijl je er een professioneel georganiseerd vuurwerk voor terugkrijgt. Moesten ze ook in NL doen.
A. en E. gingen elk jaar naar het vuurwerk kijken bij het Shoreline Amphitheatre, een groot openluchttheater voor concerten en shows in Mountain View. In het theater wordt op de 4th een (duur) concert gegeven, en het vuurwerk wordt op het eind, kennelijk op de maat van de muziek, afgestoken. Maar je kunt er ook gewoon heen om alleen naar het vuurwerk te kijken, gratis en voor niets. Op zijn Amerikaans: je neemt wijn, stokbrood, en kaas mee, en gaat lekker op het gras zitten wachten.
Onze buren wisten precies waar het vuurwerk zou worden afgestoken: aan de achterkant van Shoreline op de golfbaan. Op aanwijzing van A. (tegenspraak werd niet geduld) parkeerden we de auto op een leeg parkeerterrein op ca. een half uur lopen van de golfbaan af. Het was een flinke wandeling, A. met zijn karretje met picnic spullen achter zich aan slepend, en Gerard met een rugzak vol met onze "goodies". Uiteindelijk, moe en koud, kwamen we aan bij de golfbaan, waar al flink wat anderen verzameld waren. Maar het parkeerterrein daar was nog half leeg! Waarom waren we daar niet direct heen gereden? A. legde het nog eens haarfijn aan ons uit: als we straks teruggaan staan al die mensen in de file om weer naar huis te gaan. Wij lopen lekker een half uurtje terug en rijden dan zo weg (Ja, tegen die tijd is de file ook wel opgelost). E. rolde met haar ogen, zij was na 50 jaar huwelijk wel aan zijn ideeen gewend.
Om te tijd te doden had A. zijn laptop meegenomen. Ja ja, dik in de 70 maar nog wel up to date, hoor. Hij liet ons zijn 800 dia's zien die hij op zijn recente trip naar Europa had gemaakt met zijn digitale camera. Ondanks hun leeftijd is dit echtpaar nog heel actief. Ze hebben dit voorjaar een lange trip naar Europa gemaakt, op bezoek bij veel oude vrienden en bekenden. Dat doen ze bijna elk jaar! E. en A. hebben in het verleden veel Europese studenten in huis gehad, en daar zijn ze nog steeds mee bevriend. Ze kennen dus in bijna elk land wel een paar mensen en bezoeken die regelmatig. Dit jaar waren ze in Duitsland en Polen geweest. A. liet trots de vele foto's zien van al hun vrienden ("dit is de dochter van P.; dit is de schoonvader van K., en die is getrouwd en heeft nu 6 kinderen, hier staan we met L. en M. en dit is hun tweeling....."). Achthonderdfotoslang. Maar we hadden toch niets beters te doen dan de foto's te bekijken en stokbrood met brie te eten, en te wachten tot het donker werd.
Om ons heen zaten veel andere mensen, allemaal te wachten op het grote moment. Naast ons zat een grote groep "jongelui" van een jaar of 20 te wachten. Ze dronken veel wijn en bier, en waren een beetje luidruchtig, maar niet vervelend. Dat zou in Nederland toch wel anders zijn. Hier gaat dat gewoon goed. En toen er twee jongens onder het gele lint wilden kruipen om hun weggerolde football te pakken, kwam er een bewaakster aanrennen. Dat mag niet jongens, ik pak hem wel even. En de jongens bleven braaf wachten. Ik ben daar toch elke keer weer verbaasd over, hoe netjes men hier luistert naar aanwijzingen van mensen-in-uniform.
Eindelijk, rond 10 uur, begon het vuurwerk. Toen bleek pas wat een goede plek we hadden. Het vuurwerk ontplofte pal boven ons hoofd, en het was een prachtig gezicht. Allerlei kleuren (vooral veel rood, wit, en blauw, de kleuren van de Amerikaanse vlag) en maten, en allemaal vlak achter elkaar. Je wist gewoon niet waar je moest kijken!
Er was niet zoveel knalvuurwerk, het ging vooral om het mooie plaatje. Er was zelfs vuurwerk in de vorm van een hart, een ster, en een smiley! Geweldig knap hoor, hoe ze dat maken. Hier heb ik wat foto's op Internet gevonden van hoe dat er uitzag.
Enigzins verkleumd begonnen we aan onze lange wandeling terug naar de auto. En het moet gezegd: we konden zo wegrijden "vooraan in de file". Happy 4th!
Wednesday, June 29, 2005
De Dubbele Spatie
Er schiet me nog iets aardigs te binnen. Toen we ons artikel aan het schrijven waren, viel het me op dat mijn collega P. altijd twee spaties na de punt aan het einde van de zin typte. Die ik dan vervolgens weer weghaalde, want een manuscript moet aan allerlei regels voldoen, en 1 daarvan is een maximum character count. Dus elke spatie telt, dacht ik. Maar P. bleef het doen, en opeens viel me op dat hij niet de enige was. Op een keer vroeg ik hem ernaar. Hij zei dat dat zo hoorde: een single space tussen twee woorden, of na een komma, en een double space aan het einde van een zin. Ik had daar nog nooit van gehoord. Are you kiddin'? Maar toen ik het aan andere Amerikanen vroeg, bleek dat de meerderheid dat inderdaad zo geleerd had. En na een tijdje zag ik er het voordeel wel van in: afhankelijk van het lettertype kan het inderdaad een stuk duidelijker staan. Op Internet bleek de wereld verdeeld in twee kampen, de doublespacers en de singles. Dus voor deze gelegenheid heb ik in dit stukje ge-double-spaced (lastiger dan je denkt omdat HTML in principe maar 1 spatie laat zien, hoeveel je er ook intypt; maar er is een commando om dat te omzeilen).
De Publicatie
Het is alweer een beetje oud nieuws maar toch de moeite waard om te vertellen: ik ben tweede auteur van een wetenschappelijke publicatie die een paar weken geleden is verschenen in Science! De wetenschappers onder jullie zullen snappen waarom ik hier heel erg blij mee ben. Voor de niet-wetenschappers zal ik uitleggen wat dat inhoudt.
De resultaten van onderzoek worden pas echt waardevol als je ze publiceert in een wetenschappelijk tijdschrift, zodat andere onderzoekers ervan kennis kunnen nemen. Het schrijven van een artikel is lastiger dan je misschien zou denken. Je moet in een beperkt aantal woorden precies omschrijven wat je gedaan hebt, wat de resultaten zijn, en bediscussieren waarom het nieuw en belangrijk is. Gelukkig werk je er meestal met een groep mensen aan, en kun je elkaar helpen om alles precies te formuleren. Daarna stuur je het manuscript op naar een geschikt tijdschrift. Er zijn vele journals, elk met zijn eigen specialisatie en lezersgroep. Sommige tijdschriften zijn gespecialiseerd in een bepaald vakgebied, bv. kindergeneeskunde of microbiologie, of nog gespecialeerder (bv. kinder-gastroenterologie). De waarde van elk tijdschrift wordt vaak afgemeten aan de hand van de Science Citation Index, een soort score voor hoe vaak een artikel uit dat tijdschrift wordt geciteerd door een andere publicatie, de impact factor. Sommige journals hebben een index van bv. 1 (laag), andere hebben 20 (hoog). Iedereen wil natuurlijk graag in een “hoog” aangeschreven tijdschrift publiceren, dus die journals krijgen een hoop aanmeldingen, en ze moeten dus zeer streng zijn in hun selectie procedure. Die selectie heet peer review en het komt erop neer dat je manuscript wordt doorgestuurd naar anonieme reviewers, die er commentaar op kunnen leveren. Zij moeten de fouten er uit halen, kijken of er genoeg informatie in staat (vergelijking met andere publicaties, voldoende experimentele details, goede controle experimenten, etc), en beoordelen of het geschikt is voor het desbetreffende tijdschrift. Hoe hoger het tijdschrift in de Science Citation Index scoort, hoe strenger deze selectie in het algemeen is.
Science Magazine wordt, net als het Britse Nature, beschouwd als een heel goed tijdschrift. Het is heel breed en accepteert publicaties uit allerlei vakgebieden (natuurkunde, biologie, scheikunde, sterrenkunde etc). Het is dus geweldig dat ons artikel geaccepteerd is!
Ik ben “slechts” tweede auteur, mijn collega Paul is eerste. Hij heeft verreweg het meeste werk gedaan aan het opschrijven van de resultaten, maar we hebben samen de experimenten en analyse gedaan. Waar gaat het allemaal over? Doel van ons project was te onderzoeken welke bacteriën er in de darmen van gezonde mensen “wonen”. Je hebt 10 x meer bacteriën binnen in je lijf dan je eigen lichaamscellen. Een beetje eng idee maar dit zijn “goede” bacteriën, die je helpen bij de spijsvertering, en je beschermen tegen ziekteverwekkers. Er was door andere mensen in het verleden ook gekeken naar de samenstelling van de darmflora, maar dat was met kweekmethoden. Ons onderzoek is gedaan door te kijken naar het DNA van de bacteriën, zodat we ook bacteriën die moeilijk te kweken zijn, konden analyseren. Het doen van de experimenten was niet eens zoveel werk, maar we hebben allebei maanden achter de computer gezeten om de data te analyseren! Niet alleen moesten we alle DNA sequenties met elkaar vergelijken, we moesten ook nieuwe programma’s leren, en statistiek toepassen. Dat valt niet mee voor Eliesje, die zich niet zoveel meer van statistiek kon herinneren. Wat is een Chi-square toets in hemelsnaam? En principal component analysis…. Oei.
Uiteindelijk hebben we de hulp van de afdeling statistiek van Stanford ingeroepen, en met hun hulp konden we bewijzen dat de drie patienten die we hebben geanalyseerd alledrie heel verschillende bacteriën in hun darmen hebben, maar dat binnen 1 persoon de samenstelling van de flora heel constant is.
Stanford heeft over onze publicatie een persbericht uitgebracht, waar je nog meer over ons onderzoek kunt lezen (in het Engels; met een hele enge foto van Paul). Ook de Mercury News heeft er een artikeltje aan gewijd (sorry, deze link doet het niet direct, je moet eerst registreren).
Ik kan je hier niet ons hele artikel laten zien, want Science wil natuurlijk graag dat je daar voor betaalt. Copyright en zo. Maar hier is een stukje van de eerste pagina (hoop dat dat wel mag).
En ik kan je ook het Science issue van 10 juni 2005 laten zien, waar onze publicatie in staat. We zijn in de special “Women’s Health” terechtgekomen, vreemd genoeg (weer zo'n rare foto). We hadden eigenlijk in de Darm-special moeten staan in maart, maar door vertraging in het peer review proces hebben we dat helaas niet gehaald. Maar we mopperen niet, hoor. Laat de champagne kurken maar knallen!
De resultaten van onderzoek worden pas echt waardevol als je ze publiceert in een wetenschappelijk tijdschrift, zodat andere onderzoekers ervan kennis kunnen nemen. Het schrijven van een artikel is lastiger dan je misschien zou denken. Je moet in een beperkt aantal woorden precies omschrijven wat je gedaan hebt, wat de resultaten zijn, en bediscussieren waarom het nieuw en belangrijk is. Gelukkig werk je er meestal met een groep mensen aan, en kun je elkaar helpen om alles precies te formuleren. Daarna stuur je het manuscript op naar een geschikt tijdschrift. Er zijn vele journals, elk met zijn eigen specialisatie en lezersgroep. Sommige tijdschriften zijn gespecialiseerd in een bepaald vakgebied, bv. kindergeneeskunde of microbiologie, of nog gespecialeerder (bv. kinder-gastroenterologie). De waarde van elk tijdschrift wordt vaak afgemeten aan de hand van de Science Citation Index, een soort score voor hoe vaak een artikel uit dat tijdschrift wordt geciteerd door een andere publicatie, de impact factor. Sommige journals hebben een index van bv. 1 (laag), andere hebben 20 (hoog). Iedereen wil natuurlijk graag in een “hoog” aangeschreven tijdschrift publiceren, dus die journals krijgen een hoop aanmeldingen, en ze moeten dus zeer streng zijn in hun selectie procedure. Die selectie heet peer review en het komt erop neer dat je manuscript wordt doorgestuurd naar anonieme reviewers, die er commentaar op kunnen leveren. Zij moeten de fouten er uit halen, kijken of er genoeg informatie in staat (vergelijking met andere publicaties, voldoende experimentele details, goede controle experimenten, etc), en beoordelen of het geschikt is voor het desbetreffende tijdschrift. Hoe hoger het tijdschrift in de Science Citation Index scoort, hoe strenger deze selectie in het algemeen is.
Science Magazine wordt, net als het Britse Nature, beschouwd als een heel goed tijdschrift. Het is heel breed en accepteert publicaties uit allerlei vakgebieden (natuurkunde, biologie, scheikunde, sterrenkunde etc). Het is dus geweldig dat ons artikel geaccepteerd is!
Ik ben “slechts” tweede auteur, mijn collega Paul is eerste. Hij heeft verreweg het meeste werk gedaan aan het opschrijven van de resultaten, maar we hebben samen de experimenten en analyse gedaan. Waar gaat het allemaal over? Doel van ons project was te onderzoeken welke bacteriën er in de darmen van gezonde mensen “wonen”. Je hebt 10 x meer bacteriën binnen in je lijf dan je eigen lichaamscellen. Een beetje eng idee maar dit zijn “goede” bacteriën, die je helpen bij de spijsvertering, en je beschermen tegen ziekteverwekkers. Er was door andere mensen in het verleden ook gekeken naar de samenstelling van de darmflora, maar dat was met kweekmethoden. Ons onderzoek is gedaan door te kijken naar het DNA van de bacteriën, zodat we ook bacteriën die moeilijk te kweken zijn, konden analyseren. Het doen van de experimenten was niet eens zoveel werk, maar we hebben allebei maanden achter de computer gezeten om de data te analyseren! Niet alleen moesten we alle DNA sequenties met elkaar vergelijken, we moesten ook nieuwe programma’s leren, en statistiek toepassen. Dat valt niet mee voor Eliesje, die zich niet zoveel meer van statistiek kon herinneren. Wat is een Chi-square toets in hemelsnaam? En principal component analysis…. Oei.
Uiteindelijk hebben we de hulp van de afdeling statistiek van Stanford ingeroepen, en met hun hulp konden we bewijzen dat de drie patienten die we hebben geanalyseerd alledrie heel verschillende bacteriën in hun darmen hebben, maar dat binnen 1 persoon de samenstelling van de flora heel constant is.
Stanford heeft over onze publicatie een persbericht uitgebracht, waar je nog meer over ons onderzoek kunt lezen (in het Engels; met een hele enge foto van Paul). Ook de Mercury News heeft er een artikeltje aan gewijd (sorry, deze link doet het niet direct, je moet eerst registreren).
Ik kan je hier niet ons hele artikel laten zien, want Science wil natuurlijk graag dat je daar voor betaalt. Copyright en zo. Maar hier is een stukje van de eerste pagina (hoop dat dat wel mag).
En ik kan je ook het Science issue van 10 juni 2005 laten zien, waar onze publicatie in staat. We zijn in de special “Women’s Health” terechtgekomen, vreemd genoeg (weer zo'n rare foto). We hadden eigenlijk in de Darm-special moeten staan in maart, maar door vertraging in het peer review proces hebben we dat helaas niet gehaald. Maar we mopperen niet, hoor. Laat de champagne kurken maar knallen!
Tuesday, June 28, 2005
De Spin
O jee, een spin. Dat zal je altijd zien. Gerard, mijn dappere spinnenvanger, is vanochtend vertrokken naar Japan, op zakenreis. En natuurlijk, altijd als hij net weg is, zit er een spin op het plafond. Het is best een joekel (vind ik dan). En zo op het witte plafond lijkt hij best groot. De katten zitten er ook naar te kijken maar ze kunnen er niet bij. Jammer, want anders hadden zij hem kunnen vangen.
Ik heb net onze nieuwe digi-camera gepakt, de Canon EOS, met de telelens, om een foto te maken. Ik zoom in, en Ai-ai-ai, ik gil het uit: wat is-ie groot, zo door de telelens...... brrrr. In werkelijkheid is hij maar 3 cm hoor, maar ja, ik heb het niet zo op spinnen.
Hellup, hij beweegt....
Ik heb net onze nieuwe digi-camera gepakt, de Canon EOS, met de telelens, om een foto te maken. Ik zoom in, en Ai-ai-ai, ik gil het uit: wat is-ie groot, zo door de telelens...... brrrr. In werkelijkheid is hij maar 3 cm hoor, maar ja, ik heb het niet zo op spinnen.
Hellup, hij beweegt....
De Shell Ginger
Zijn jullie mijn tuinverhalen al zat? Mag ik er nog eentje doen? Vast niet de laatste hoor, maar we zijn dan ook zo druk bezig in de tuin, dat ik eigenlijk niets anders te vertellen heb. Mijn website lijkt haast wel een internet versie van “Eigen Huis en Tuin” (bestaat dat programma nog steeds?).
Ons huis is gebouwd rond een atrium, een binnenplaats. In de betonnen vloer zijn uitsparingen voor planten. Een van die plantvakken, voor de raam van onze studeerkamer, stond al een tijdje leeg. Ik had er drie jaar geleden Calla-lelies (Canna) in gezet, maar ons beest Frodo (de kat die denkt dat hij een hond is, of is het andersom?) liep telkens de tere stengels omver. Hieronder op de foto zie je het plantvak waar ik het over heb. Een beetje lastig te zien in de zon, maar het is het vak vlak voor het raam, met die keien. De keien en kiezels liggen daar zodat de katten de plantenvakken niet als kattenbak gaan gebruiken (door schade en schande wordt men wijs).
Ik was dus op zoek naar een nieuwe plant, die aan de volgende eisen moest voldoen:
Het viel nog niet mee om een geschikte plant te vinden. Na veel Internet zoekacties (waar zouden we zijn zonder Google?) kwam ik uit op de Shell Ginger (Alpinia zerumbet variegata). Een tropische plant met stevige stengels, roze bloemen, niet te hoog of te breed, en hij was te koop bij de Summerwinds Nursery hier vlakbij. Want een geschikte plant op Internet uitzoeken is nog geen eens zo moeilijk, maar of je hem dan ergens kunt kopen is nummer twee. Maar het plaatselijke tuincentrumpje had hem hoor, en zelfs een volwassen, groot exemplaar, zodat ik niet vijf jaar hoef te wachten tot-ie mooi is. Helemaal gelukkig kwam ik met mijn plant thuis.
Natuurlijk was het weer een hoop werk: kiezels weghalen, gat uitgraven, zak compost door de slechte grond mengen, sprinkler buis verleggen, grond nog eens doormengen, plant op juiste hoogte neerzetten, grond aanstampen, worteldoek neerleggen, kiezels en keien neerleggen, en sprinklerkopjes plaatsen.
Dit is het mooie resultaat. Meet Miss Shell Ginger! Bevallig strekt ze haar grappig gestreepte bladeren uit, en geeft met haar grote groene blad het atrium de gewenste tropische sfeer. Het leuke is dat de plant gelijk er uit zag alsof-ie er al jaren staat.
Ons huis is gebouwd rond een atrium, een binnenplaats. In de betonnen vloer zijn uitsparingen voor planten. Een van die plantvakken, voor de raam van onze studeerkamer, stond al een tijdje leeg. Ik had er drie jaar geleden Calla-lelies (Canna) in gezet, maar ons beest Frodo (de kat die denkt dat hij een hond is, of is het andersom?) liep telkens de tere stengels omver. Hieronder op de foto zie je het plantvak waar ik het over heb. Een beetje lastig te zien in de zon, maar het is het vak vlak voor het raam, met die keien. De keien en kiezels liggen daar zodat de katten de plantenvakken niet als kattenbak gaan gebruiken (door schade en schande wordt men wijs).
Ik was dus op zoek naar een nieuwe plant, die aan de volgende eisen moest voldoen:
- tropische uitstraling (bv. groot blad)
- Frodo-proof (stevige stengels, niet giftig voor katten)
- moet tegen zon en schaduw kunnen (twee uur per dag felle zon, rest van de dag schaduw)
- maximaal 150 cm hoog (komt voor een raam te staan)
- niet te breed uitgroeiend
- te koop bij een tuincentrum bij ons in de buurt
Het viel nog niet mee om een geschikte plant te vinden. Na veel Internet zoekacties (waar zouden we zijn zonder Google?) kwam ik uit op de Shell Ginger (Alpinia zerumbet variegata). Een tropische plant met stevige stengels, roze bloemen, niet te hoog of te breed, en hij was te koop bij de Summerwinds Nursery hier vlakbij. Want een geschikte plant op Internet uitzoeken is nog geen eens zo moeilijk, maar of je hem dan ergens kunt kopen is nummer twee. Maar het plaatselijke tuincentrumpje had hem hoor, en zelfs een volwassen, groot exemplaar, zodat ik niet vijf jaar hoef te wachten tot-ie mooi is. Helemaal gelukkig kwam ik met mijn plant thuis.
Natuurlijk was het weer een hoop werk: kiezels weghalen, gat uitgraven, zak compost door de slechte grond mengen, sprinkler buis verleggen, grond nog eens doormengen, plant op juiste hoogte neerzetten, grond aanstampen, worteldoek neerleggen, kiezels en keien neerleggen, en sprinklerkopjes plaatsen.
Dit is het mooie resultaat. Meet Miss Shell Ginger! Bevallig strekt ze haar grappig gestreepte bladeren uit, en geeft met haar grote groene blad het atrium de gewenste tropische sfeer. Het leuke is dat de plant gelijk er uit zag alsof-ie er al jaren staat.
De Nieuwe Schutting
Afgelopen donderdag en vrijdag is onze nieuwe schutting (fence) geplaatst. Ik schreef al eerder hoe we er voor schobberdebonk bij zaten, met de omgevallen schutting. De schuttingman was al een paar weken geleden geweest voor een offerte, maar het duurde even voordat we de handtekeningen van twee buren (achter en rechts; de schutting links was al een paar maanden geleden vervangen) hadden, en natuurlijk moesten we daarna wachten totdat de fence guys aan de slag konden. Hier is nog een plaatje van de oude, omgevallen schutting, met op de achtergrond het bruine huis van de achterburen:
Het was me nogal een klus: de achterschutting was 65 feet lang (ca. 20 meter) en de rechterzijschutting 75 feet (ca. 25 meter). Bovendien wilden we twee nieuwe deuren aan de voorkant van het huis, en stonden er wat bomen in de weg, lang geleden door de vorige bewoners te dicht op de erfscheiding geplant, en nu grote stammen. Er moesten dus wat boxes gebouwd worden om de bomen heen. Maar drie mannen hebben het project in anderhalve dag voor elkaar gekregen.
Zoals vaak hier in de Bay Area worden dit soort klussen door Mexicanen uitgevoerd. Wat Nederland in de jaren 70 voor Marokkanen en Turken was, is de VS voor Mexicanen: het land waar ze hopen op een beter bestaan. Maar de VS is een hard land, en er is niet veel geld te verdienen voor mensen zonder diploma’s of voor hen die geen of slecht Engels spreken. Veel Mexicanen eindigen dan ook in de laag betaalde banen zoals schoonmaakhulp, tuinier, of klusjesman. Er is zelfs een groot illegaal cirquit. Als je op zaterdagmorgen naar de Home Depot (soort grote Gamma) rijdt, zie je op het parkeerterrein heel veel mannen “rondhangen”. Ze staan in groepjes tegen bomen geleund, of zitten op de grond naast hun pickup truck. Eerst wisten we niet wat ze daar deden, maar iemand heeft het ons uitgelegd: je kunt ze huren voor een karwei. Een soort klusjes-prostituees dus. Ik weet eerlijk gezegd niet of deze mensen een werkvergunning hebben, maar helemaal legaal lijkt het me niet. Rest me nog te zeggen dat de economie in de Bay Area voor een groot deel afhankelijk is van deze mensen, die het werk doen waar anderen hun neus voor ophalen. Maar ik dwaal af. Terug naar onze tuin.
Het is prachtig geworden! We hebben weer een schutting, en geen inkijk meer van onze achter- en zijburen. Ons huis met zijn grote raampartij aan de achterkant is heerlijk, maar niet als je geen schutting hebt. Heerlijk, we kunnen weer in ons blootje door het huis rennen (als we dat zouden willen natuurlijk).
Het ziet er wel heel anders uit dan voorheen. Geen groene “muur” van klimop, maar kaal hout. Het pressure-treated hout is nog een beetje rozigrood, maar zal over een paar weken verkleuren naar een normale houtkleur.
Dit weekend heb ik direct plantenrekken opgehangen zodat er klimplanten tegenaan kunnen groeien. Dat was natuurlijk weer lastig, want de klimrekken hier zijn uitermate truttig. Uiteindelijk besloten we te gaan voor metalen rekken, eigenlijk bedoeld voor het gieten van gewapend beton, en waarschijnlijk niet beschermd tegen roest, maar het meest moderne wat we konden vinden. En, slechts 4 dollar per stuk! Ik heb er al een stuk of 8 opgehangen, en daarna klimplanten neergezet: Clematis, Hardenbergia, Bougainvillea, etc.. Hopelijk hebben we straks weer een groen uitzicht.
Tenslotte heb ik ook een nectarine-boompje gekocht. Jajajaja, we wonen in California, dus dat moeten we wel uitbuiten. Heerlijk, over een paar jaar sappige nectarines-uit-eigen-tuin. Helaas is het nog maar een klein ukkie van een boompje, dus het zal wel even duren voordat er vruchten aan komen. Via Internet leerde ik dat een nectarine gewoon een gemuteerde perzik is. Aan een perzikboom groeien soms spontaan “kale” perziken, zonder haar op de schil, en dat zijn nectarines. Het omgekeerde schijnt ook te gebeuren: spontane harige perziken aan een nectarine boom. Mmmm, misschien wat voor de haarindustrie…? Zou het niet heerlijk zijn voor een kale man als hij ineens spontaan weer haar kreeg?
Het was me nogal een klus: de achterschutting was 65 feet lang (ca. 20 meter) en de rechterzijschutting 75 feet (ca. 25 meter). Bovendien wilden we twee nieuwe deuren aan de voorkant van het huis, en stonden er wat bomen in de weg, lang geleden door de vorige bewoners te dicht op de erfscheiding geplant, en nu grote stammen. Er moesten dus wat boxes gebouwd worden om de bomen heen. Maar drie mannen hebben het project in anderhalve dag voor elkaar gekregen.
Zoals vaak hier in de Bay Area worden dit soort klussen door Mexicanen uitgevoerd. Wat Nederland in de jaren 70 voor Marokkanen en Turken was, is de VS voor Mexicanen: het land waar ze hopen op een beter bestaan. Maar de VS is een hard land, en er is niet veel geld te verdienen voor mensen zonder diploma’s of voor hen die geen of slecht Engels spreken. Veel Mexicanen eindigen dan ook in de laag betaalde banen zoals schoonmaakhulp, tuinier, of klusjesman. Er is zelfs een groot illegaal cirquit. Als je op zaterdagmorgen naar de Home Depot (soort grote Gamma) rijdt, zie je op het parkeerterrein heel veel mannen “rondhangen”. Ze staan in groepjes tegen bomen geleund, of zitten op de grond naast hun pickup truck. Eerst wisten we niet wat ze daar deden, maar iemand heeft het ons uitgelegd: je kunt ze huren voor een karwei. Een soort klusjes-prostituees dus. Ik weet eerlijk gezegd niet of deze mensen een werkvergunning hebben, maar helemaal legaal lijkt het me niet. Rest me nog te zeggen dat de economie in de Bay Area voor een groot deel afhankelijk is van deze mensen, die het werk doen waar anderen hun neus voor ophalen. Maar ik dwaal af. Terug naar onze tuin.
Het is prachtig geworden! We hebben weer een schutting, en geen inkijk meer van onze achter- en zijburen. Ons huis met zijn grote raampartij aan de achterkant is heerlijk, maar niet als je geen schutting hebt. Heerlijk, we kunnen weer in ons blootje door het huis rennen (als we dat zouden willen natuurlijk).
Het ziet er wel heel anders uit dan voorheen. Geen groene “muur” van klimop, maar kaal hout. Het pressure-treated hout is nog een beetje rozigrood, maar zal over een paar weken verkleuren naar een normale houtkleur.
Dit weekend heb ik direct plantenrekken opgehangen zodat er klimplanten tegenaan kunnen groeien. Dat was natuurlijk weer lastig, want de klimrekken hier zijn uitermate truttig. Uiteindelijk besloten we te gaan voor metalen rekken, eigenlijk bedoeld voor het gieten van gewapend beton, en waarschijnlijk niet beschermd tegen roest, maar het meest moderne wat we konden vinden. En, slechts 4 dollar per stuk! Ik heb er al een stuk of 8 opgehangen, en daarna klimplanten neergezet: Clematis, Hardenbergia, Bougainvillea, etc.. Hopelijk hebben we straks weer een groen uitzicht.
Tenslotte heb ik ook een nectarine-boompje gekocht. Jajajaja, we wonen in California, dus dat moeten we wel uitbuiten. Heerlijk, over een paar jaar sappige nectarines-uit-eigen-tuin. Helaas is het nog maar een klein ukkie van een boompje, dus het zal wel even duren voordat er vruchten aan komen. Via Internet leerde ik dat een nectarine gewoon een gemuteerde perzik is. Aan een perzikboom groeien soms spontaan “kale” perziken, zonder haar op de schil, en dat zijn nectarines. Het omgekeerde schijnt ook te gebeuren: spontane harige perziken aan een nectarine boom. Mmmm, misschien wat voor de haarindustrie…? Zou het niet heerlijk zijn voor een kale man als hij ineens spontaan weer haar kreeg?
De Schuur
Dit weekend hebben we de grote schuur weggehaald.
Toen we het huis kochten, hebben we van de vorige eigenaars twee metalen tuinschuurtjes “ge-orven”. Een klein schuurtje links opzij van het huis, en een grotere schuur rechts van het huis. Het kleine schuurtje was handig, met planken aan 1 kant, net genoeg voor plantenpotten, mest, en gereedschap. Maar de grote schuur was ons een beetje een doorn in het oog. Hij was best groot, 8 x 10 feet (2.5 bij 3.5 meter), en hoog genoeg om in te staan. Maar de deur was erg laag, en ik stootte elke keer mijn kop als ik weer naar buiten ging. Bovendien stond het huisje aan de “brede” zijkant van ons huis, de kant waar we nog iets moois van wilden maken, en het nam erg veel ruimte in beslag. Het schuurtje stond vol met metalen open kasten, vele potten verf, vogelzaad, oude bakken voor glas- en oud papier-recycling, een hangmappenkast, bonzai-bakjes en orchideeen-aarde. Allemaal troep van de vorige bewoners. De verfpotten waren – letterlijk – een bonte verzameling van vele verfbeurten. Op zich een prima idee van de oude bewoners om dit achter te laten. Alles was netjes gelabeld: “eaves overhang 1989” “inside interior walls 1991”, maar als je huis inmiddels in een andere kleur is overgeschilderd in 1997 heb je daar natuurlijk niet zoveel aan. We hadden wel eens een pot opengemaakt, toen we iets wilden bijwerken, maar de verf was in twee lagen uitgelopen, en we kregen het niet meer gemengd. Tenslotte werd het schuurtje bewoond door een kolonie griezelspinnen die net een nieuwe generatie aan het kweken waren. In alle hoeken hingen de wattenbolletjes van nieuwe babyspinnen-nesten te wachten op de zomer, en ik durfde niet meer naar binnen te gaan zonder petje op en een ragebol in mijn hand. Kortom, we hadden eigenlijk niets aan het schuurtje.
Zaterdagmorgen begonnen Gerard en ik vol goede moed het schuurtje uit te ruimen. Het was die dag toevallig ook de maandelijkse “hazardous material” inzameling van de gemeente Sunnyvale, dus besloot ik eerst de verfpotten te sorteren. Nou, dat waren me toch een hoop potten! Ik heb alles achterin de auto geladen, en naar het inzamelingspunt gebracht. Dat ruimde lekker op. Daarna alle kasten uit de schuur gehaald, maar liefst 9 stuks, de ladenkast niet meegerekend.
Inmiddels had ik al weer drie keer mijn kop tegen de deur geknald, waardoor mijn werklust steeds groter werd. Weg met die %#$&* schuur! Maar het bleek natuurlijk weer meer werk dan we hadden gedacht. De helft van de schroeven zat muurvast geroest, zodat Gerard uiteindelijk besloot om de hulp in te roepen van De Haakse Slijper. Een helse machine, die zonder mededogen, onder het uitstoten van grommende klanken en regens van vonken, met vaste hand bestuurd door Gerards sterke arm, het schuurtje uiteindelijk deed veranderen in een smeulende berg metaalplaten.
Dat was een heel ander gezicht. We hadden er ineens een flink stuk tuin bij, en begonnen plannen te maken voor dit nieuw veroverde stuk grondbezit. Mmmm, waar zullen we het zwembad plaatsen?
Toen we het huis kochten, hebben we van de vorige eigenaars twee metalen tuinschuurtjes “ge-orven”. Een klein schuurtje links opzij van het huis, en een grotere schuur rechts van het huis. Het kleine schuurtje was handig, met planken aan 1 kant, net genoeg voor plantenpotten, mest, en gereedschap. Maar de grote schuur was ons een beetje een doorn in het oog. Hij was best groot, 8 x 10 feet (2.5 bij 3.5 meter), en hoog genoeg om in te staan. Maar de deur was erg laag, en ik stootte elke keer mijn kop als ik weer naar buiten ging. Bovendien stond het huisje aan de “brede” zijkant van ons huis, de kant waar we nog iets moois van wilden maken, en het nam erg veel ruimte in beslag. Het schuurtje stond vol met metalen open kasten, vele potten verf, vogelzaad, oude bakken voor glas- en oud papier-recycling, een hangmappenkast, bonzai-bakjes en orchideeen-aarde. Allemaal troep van de vorige bewoners. De verfpotten waren – letterlijk – een bonte verzameling van vele verfbeurten. Op zich een prima idee van de oude bewoners om dit achter te laten. Alles was netjes gelabeld: “eaves overhang 1989” “inside interior walls 1991”, maar als je huis inmiddels in een andere kleur is overgeschilderd in 1997 heb je daar natuurlijk niet zoveel aan. We hadden wel eens een pot opengemaakt, toen we iets wilden bijwerken, maar de verf was in twee lagen uitgelopen, en we kregen het niet meer gemengd. Tenslotte werd het schuurtje bewoond door een kolonie griezelspinnen die net een nieuwe generatie aan het kweken waren. In alle hoeken hingen de wattenbolletjes van nieuwe babyspinnen-nesten te wachten op de zomer, en ik durfde niet meer naar binnen te gaan zonder petje op en een ragebol in mijn hand. Kortom, we hadden eigenlijk niets aan het schuurtje.
Zaterdagmorgen begonnen Gerard en ik vol goede moed het schuurtje uit te ruimen. Het was die dag toevallig ook de maandelijkse “hazardous material” inzameling van de gemeente Sunnyvale, dus besloot ik eerst de verfpotten te sorteren. Nou, dat waren me toch een hoop potten! Ik heb alles achterin de auto geladen, en naar het inzamelingspunt gebracht. Dat ruimde lekker op. Daarna alle kasten uit de schuur gehaald, maar liefst 9 stuks, de ladenkast niet meegerekend.
Inmiddels had ik al weer drie keer mijn kop tegen de deur geknald, waardoor mijn werklust steeds groter werd. Weg met die %#$&* schuur! Maar het bleek natuurlijk weer meer werk dan we hadden gedacht. De helft van de schroeven zat muurvast geroest, zodat Gerard uiteindelijk besloot om de hulp in te roepen van De Haakse Slijper. Een helse machine, die zonder mededogen, onder het uitstoten van grommende klanken en regens van vonken, met vaste hand bestuurd door Gerards sterke arm, het schuurtje uiteindelijk deed veranderen in een smeulende berg metaalplaten.
Dat was een heel ander gezicht. We hadden er ineens een flink stuk tuin bij, en begonnen plannen te maken voor dit nieuw veroverde stuk grondbezit. Mmmm, waar zullen we het zwembad plaatsen?
De Snelle Verbinding
We zijn weer online hoor! De monteur van Comcast kwam netjes op zondag en vertelde dat er inderdaad problemen in Sunnyvale waren geweest. Onze modem moest gereset worden, maar toen werkte alles weer als een zonnetje. Heeeeeeeeeerlijk snelllllllll. Gerard en ik gingen gelijk allebei achter te computer zitten om even de surfschade in te halen. Deze internet junkies zijn weer helemaal gelukkig.
Friday, June 24, 2005
De Trage Verbinding
The last week (starting around June 15) we have some serious Internet connection problems. We have Comcast High Speed Internet. I am posting this in English so that other people (who might have similar problems) might read this.
OK, nu weer in het Nederlands. Sinds een week of zo hebben we een vreselijk trage Internet verbinding. Verbindingen van 1 kb per seconde, of helemaal niet. Af en toe hebben we even 5 min een goede verbinding, maar halverwege valt het ineens weer terug naar 0. En dat terwijl we Comcast High Speed Internet hebben! Ik heb al gebeld maar het is niet duidelijk wat er aan de hand is. Het lijkt niet aan onze modem of computers te liggen, maar de Comcast meneer zag wel dat er iets niet goed was. Zondag komt er een monteur. Op zondag? Ja, kennelijk namen ze mijn klacht wel heel serieus.
Het uploaden van plaatjes voor mijn blog is een ramp. Ik ben al uren bezig om een nieuwe aflevering over onze tuinklusjes te maken, maar elke keer als ik een plaatje probeer op te laden, crasht alles. Vandaar maar even deze kale aflevering.
Ik ben er wel achter gekomen dat ik Internet-verslaafde ben. Het is helemaal niet leuk als je even iets wilt opzoeken, en het duurt 10 minuten voordat de pagina geladen is. En ik wil heeeel vaak iets opzoeken op een gemiddelde avond. Wat een frustraties voor deze Internet - junkie!
Saturday, June 11, 2005
De Block Party
We komen zojuist terug van een onverwachte Block Party (straatfeest). Rond een uur of vijf zei Gerard, die in de studeerkamer zat, opeens: Moet je nu eens komen kijken.... In de cul-de-sac, het doodlopende straatje waar we op uitkijken, waren stoelen en tafels op straat neergezet. We zagen diverse buren rondlopen, hun kinderen renden rond, er stond eten op de tafels, en er speelde muziek. Hee, waren wij niet uitgenodigd? Hadden we iets gemist? We gingen in onze brievenbus kijken (in de garage), en zowaar, opgevouwen, half achter de brievenbus, lag een uitnodiging. Hoe lang lag die er al?.... Oeps..... Het bleek te gaan om een welkomst-feest voor nieuwe buren S. en N., die een straatje verderop waren komen wonen.
Het bleek ook een potluck party te zijn, een feest waar iedereen wat te eten/drinken meebrengt. Dat zijn altijd wel leuke feesten, want je krijgt een soort buffet van allerlei smaken en gerechten. En de organisatoren of gastheren/vrouwen hoeven niet veel voor te bereiden.
Maar wat moesten we nu doen? Het feest was al begonnen, en we hadden "niets in huis". Wat nu? Gelukkig bedacht ik me dat ik nu mooi pesto kon maken. Een poosje terug had ik basilicum (basil) geplant in het nieuwe kruidentuintje links achter in de tuin, en de plantjes waren al best groot. Gauw wat recepten vanaf het web geplukt, en gelukkig had ik de andere ingredienten (pijnboompitten, knoflook en parmezaanse kaas) ook in huis. De avond ervoor hadden Gerard en ik ook al een kleine food processor gekocht. Die hadden we nog niet, maar we hadden bedacht dat we die wel moesten kopen, als ik met al die kruiden ook wat lekkers wilde maken. Kortom, alle omstandigheden waren gunstig, en Elies kon haar eerste pesto gaan maken.
En het was heel gemakkelijk. En het werd me toch lekker! Terwijl ik me snel verkleedde voor het feestje, pakte Gerard een grote platte schaal, zette het bakje pesto in het midden, drapeerde er toostjes omheen (over van een potluck bij ons thuis), en deed een blaadje basilicum op de pesto. Nou, dat zag er professioneel uit. Fles wijn mee genomen, en het feest kon beginnen. Alsof we het helemaal voorbereid hadden.
Het feest was ook gezellig. Veel buren gesproken, maar de meeste hadden we nog nooit ontmoet. Hier in de VS noem je alle mensen bij jou in de buurt trouwens een neighbor, ze hoeven niet per se direct naast je te wonen. We hebben gezellig met deze en gene gesproken. Ons Engels wordt steeds beter, en we worden ook al erg goed in de Amerikaanse, positieve manier van praten. "O really? How wonderful! That is sooooo nice of you! Thank you sooooo much. I just loooooooove this salad." Maar na een paar uur begint me dat wel een beetje op te breken. Ik kan het nog niet een hele avond volhouden, hoor. Het voelt nog steeds erg gemaakt.
De nieuwe mensen (S. en N.) bleken precies hetzelfde floor plan als wij te hebben. Alle huizen hier in de buurt zijn Eichlers, gebouwd rond 1960 door bouwer Joe Eichler (spreek uit als "Aiklur"), en hoewel de huizen erg op elkaar lijken, hebben ze allemaal net een wat andere bouw (meer informatie over Eichlers kun je vinden op de Eichler-network pagina). S. en N. wilden graag ons huis zien, dus we hebben ze een kleine rondleiding gegeven. Daarna namen ze ons mee naar hun nieuwe huis. Het was erg grappig om in je eigen huis te zijn, maar dan anders. Hun huis heeft nog veel in de originele staat, met veel houten panelen, terwijl ons huis helemaal wit is geverfd van binnen. Dat maakt toch wel een groot verschil. Verder hadden ze twee muren vol met spiegels, en veel ruiten met glas in lood, aangebracht door de vorige eigenaars, en niet echt onze smaak. Ze hadden wel precies hetzelfde bankstel als wij!
De avond eindigde met een vertoning van Shrek 2 op een groot scherm door onze overbuurman. Alle kinderen buiten op de plastic tuinstoeltjes, en de volwassenen op de rij er achter. En geen zorgen dat de buren de politie opbellen om te klagen over buren gerucht!
Het bleek ook een potluck party te zijn, een feest waar iedereen wat te eten/drinken meebrengt. Dat zijn altijd wel leuke feesten, want je krijgt een soort buffet van allerlei smaken en gerechten. En de organisatoren of gastheren/vrouwen hoeven niet veel voor te bereiden.
Maar wat moesten we nu doen? Het feest was al begonnen, en we hadden "niets in huis". Wat nu? Gelukkig bedacht ik me dat ik nu mooi pesto kon maken. Een poosje terug had ik basilicum (basil) geplant in het nieuwe kruidentuintje links achter in de tuin, en de plantjes waren al best groot. Gauw wat recepten vanaf het web geplukt, en gelukkig had ik de andere ingredienten (pijnboompitten, knoflook en parmezaanse kaas) ook in huis. De avond ervoor hadden Gerard en ik ook al een kleine food processor gekocht. Die hadden we nog niet, maar we hadden bedacht dat we die wel moesten kopen, als ik met al die kruiden ook wat lekkers wilde maken. Kortom, alle omstandigheden waren gunstig, en Elies kon haar eerste pesto gaan maken.
En het was heel gemakkelijk. En het werd me toch lekker! Terwijl ik me snel verkleedde voor het feestje, pakte Gerard een grote platte schaal, zette het bakje pesto in het midden, drapeerde er toostjes omheen (over van een potluck bij ons thuis), en deed een blaadje basilicum op de pesto. Nou, dat zag er professioneel uit. Fles wijn mee genomen, en het feest kon beginnen. Alsof we het helemaal voorbereid hadden.
Het feest was ook gezellig. Veel buren gesproken, maar de meeste hadden we nog nooit ontmoet. Hier in de VS noem je alle mensen bij jou in de buurt trouwens een neighbor, ze hoeven niet per se direct naast je te wonen. We hebben gezellig met deze en gene gesproken. Ons Engels wordt steeds beter, en we worden ook al erg goed in de Amerikaanse, positieve manier van praten. "O really? How wonderful! That is sooooo nice of you! Thank you sooooo much. I just loooooooove this salad." Maar na een paar uur begint me dat wel een beetje op te breken. Ik kan het nog niet een hele avond volhouden, hoor. Het voelt nog steeds erg gemaakt.
De nieuwe mensen (S. en N.) bleken precies hetzelfde floor plan als wij te hebben. Alle huizen hier in de buurt zijn Eichlers, gebouwd rond 1960 door bouwer Joe Eichler (spreek uit als "Aiklur"), en hoewel de huizen erg op elkaar lijken, hebben ze allemaal net een wat andere bouw (meer informatie over Eichlers kun je vinden op de Eichler-network pagina). S. en N. wilden graag ons huis zien, dus we hebben ze een kleine rondleiding gegeven. Daarna namen ze ons mee naar hun nieuwe huis. Het was erg grappig om in je eigen huis te zijn, maar dan anders. Hun huis heeft nog veel in de originele staat, met veel houten panelen, terwijl ons huis helemaal wit is geverfd van binnen. Dat maakt toch wel een groot verschil. Verder hadden ze twee muren vol met spiegels, en veel ruiten met glas in lood, aangebracht door de vorige eigenaars, en niet echt onze smaak. Ze hadden wel precies hetzelfde bankstel als wij!De avond eindigde met een vertoning van Shrek 2 op een groot scherm door onze overbuurman. Alle kinderen buiten op de plastic tuinstoeltjes, en de volwassenen op de rij er achter. En geen zorgen dat de buren de politie opbellen om te klagen over buren gerucht!
De Schutting
Het is nu toch echt tijd om de schutting te vervangen: vorige week is de helft van de achterschutting ingestort!
Een paar maanden geleden is de linker zijschutting vervangen, en we wisten dat de achter- en rechterzijkant ook slecht waren. Maar het was allemaal mooi begroeid met klimop, een geweldige groene muur, zonde om weg te halen. Toch moesten we er eens aan geloven, en we hadden met onze achter- en zijburen besloten om het dit jaar te laten doen. Onze achterbuurman had zoveel jungle in dat stuk van zijn tuin dat hij geen eens in de buurt van het hek kon komen! Drie weken geleden heeft hij alle struiken en klimop opeens laten weghalen, en het was ineens erg kaal.
Inmiddels heb ik ook alle klimop aan mijn kant weggehaald (met hulp van onze gast Huub - bedankt!), een flinke klus. Het weghalen is nog niet eens zoveel werk, maar het wegwerken. De gemeente Sunnyvale accepteert geen klimop als groenafval ("no ivy"), waarschijnlijk omdat het altijd weer uitloopt, dus we moesten alles in vuilniszakken doen. We hadden 20 extra vuilniszakken afgelopen woensdag aan de straat staan! We voelden ons net de familie Flodder. Maar gelukkig is alles netjes meegenomen.
Maar ja, de klimop was hetgene dat de schutting nu juist bij elkaar hield. Een windvlaag vorige week was genoeg om de hele boel te doen instorten. Dit is het trieste resultaat.
We hebben ineens een hele grote achtertuin, dat wel. Maar weinig privacy meer. Gelukkig is dit niet de achtertuin van onze achterburen, maar de zijtuin. Bovendien zitten de achterburen bijna nooit in hun tuin. Dat is typisch Amerikaans. Wel in California wonen, maar altijd binnenzitten. Nou, wij niet hoor, wij zitten lekker (onder de parasol) de hele zaterdag en zondag op ons terras.
Een paar maanden geleden is de linker zijschutting vervangen, en we wisten dat de achter- en rechterzijkant ook slecht waren. Maar het was allemaal mooi begroeid met klimop, een geweldige groene muur, zonde om weg te halen. Toch moesten we er eens aan geloven, en we hadden met onze achter- en zijburen besloten om het dit jaar te laten doen. Onze achterbuurman had zoveel jungle in dat stuk van zijn tuin dat hij geen eens in de buurt van het hek kon komen! Drie weken geleden heeft hij alle struiken en klimop opeens laten weghalen, en het was ineens erg kaal.
Inmiddels heb ik ook alle klimop aan mijn kant weggehaald (met hulp van onze gast Huub - bedankt!), een flinke klus. Het weghalen is nog niet eens zoveel werk, maar het wegwerken. De gemeente Sunnyvale accepteert geen klimop als groenafval ("no ivy"), waarschijnlijk omdat het altijd weer uitloopt, dus we moesten alles in vuilniszakken doen. We hadden 20 extra vuilniszakken afgelopen woensdag aan de straat staan! We voelden ons net de familie Flodder. Maar gelukkig is alles netjes meegenomen.
Maar ja, de klimop was hetgene dat de schutting nu juist bij elkaar hield. Een windvlaag vorige week was genoeg om de hele boel te doen instorten. Dit is het trieste resultaat.
We hebben ineens een hele grote achtertuin, dat wel. Maar weinig privacy meer. Gelukkig is dit niet de achtertuin van onze achterburen, maar de zijtuin. Bovendien zitten de achterburen bijna nooit in hun tuin. Dat is typisch Amerikaans. Wel in California wonen, maar altijd binnenzitten. Nou, wij niet hoor, wij zitten lekker (onder de parasol) de hele zaterdag en zondag op ons terras.
Sunday, May 29, 2005
Martin en Nanny - deel 3
Half mei kwamen onze gasten Martin en Nanny, Remon en Jelmar weer naar Sunnyvale. Ze hadden bijna twee weken lang rondgetoerd door de "South-West", en hadden veel gezien: Grand Canyon, Monument Valley, Sequoia National Park, Brice Canyon, Zion, Las Vegas, Death Valley en Yosemite.
Ze zouden nog 1 dagje bij ons zijn voordat ze weer naar NL zouden vliegen. We besloten om een wandeling te maken, want de volgende dag zouden ze immers weer 12 uur in het vliegtuig zitten! Maar eerst een ontbijt, buiten in de zon. Daarna met zijn allen in hun huurauto, een minivan, waar we allemaal (6 personen) in konden!
We hadden onze favoriete wandeling in Russian Ridge uitgekozen, en dat bleek goed gegokt, want het was een grote bloemenzee! Nog nooit had ik zoveel bloemen bij elkaar gezien. Prachtig hoor. We zagen ook nog een paar hagedissen (zie laatste foto).
Ze zouden nog 1 dagje bij ons zijn voordat ze weer naar NL zouden vliegen. We besloten om een wandeling te maken, want de volgende dag zouden ze immers weer 12 uur in het vliegtuig zitten! Maar eerst een ontbijt, buiten in de zon. Daarna met zijn allen in hun huurauto, een minivan, waar we allemaal (6 personen) in konden!
We hadden onze favoriete wandeling in Russian Ridge uitgekozen, en dat bleek goed gegokt, want het was een grote bloemenzee! Nog nooit had ik zoveel bloemen bij elkaar gezien. Prachtig hoor. We zagen ook nog een paar hagedissen (zie laatste foto).
Friday, May 27, 2005
Martin en Nanny - deel 2
Natuurlijk mocht een bezoek aan The City, San Francisco, niet ontbreken voor onze gasten. Zoals altijd begonnen we de tour met een uitzicht vanaf Twin Peaks, van waar de stad letterlijk aan je voeten ligt. We hadden weer geluk; het was prachtig weer.
Daarna reden we door naar de Golden Gate Bridge, de beroemde oranjerode brug. Altijd leuk om overheen te wandelen, al is het hier altijd erg druk, en raast het verkeer langs je heen. Maar het uitzicht op de stad, vanaf een heel andere hoek dan bij Twin Peaks, is geweldig, en Alcatraz zie je ook goed liggen. Beneden lagen de surfers te wachten op de volgende golf, en we zagen zelfs een helicopter onder de brug doorvliegen.
Het gevangenis-eiland Alcatraz was ons volgende doel. Het eiland is vanaf ca. 1850 een militaire basis en gevangenis geweest, en werd rond 1935 een civiele gevangenis, voor de allerzwaarste criminelen. Het was "onmogelijk" om te ontsnappen, want het ijskoude water en de haaien zouden dodelijk zijn. Maar natuurlijk zijn er vele pogingen geweest, en mogelijk met succes! De film "Escape from Alcatraz" heeft dit als onderwerp. In 1963 werd de gevangenis gesloten omdat het te duur werd om te onderhouden. Het beton begon af te brokkelen, de tralies gingen roesten, en er was geen geld voor reparaties. Nadat de gevangenis dicht ging werd het eiland aan zijn lot overgelaten, tot er in 1969 een groep Indianen het eiland bezetten, om aandacht te vragen voor het feit dat zij geen land en toekomst hadden. Ze hadden uiteindelijk succes, en kregen reservaten toewezen. Nu is het eiland een National Monument, en kun je met de boot een bezoek brengen aan "The Rock". Meer over de geschiedenis van het eiland op AlcatrazHistory.com.
Met de boot gingen we naar het eiland toe. Onze bezoekers gingen met de koptelefoon de rondleiding doen, maar Gerard en ik hadden dat al begin dit jaar gedaan, dus voor ons was het leuker om over het eiland heen te lopen. De vroegere bewakers van het eiland hadden hier tuinen, en er zijn nog steeds veel mooie planten te zien. Bovendien zitten hier veel vogels. Meeuwen en aalscholvers zaten te broeden, en we zagen zelfs een "Black Crowned Night Heron", een soort reiger (laatste foto van dit rijtje). En je hebt ook vanaf hier weer een mooi uitzicht op San Francisco.
Eenmaal weer terug op vaste wal, gingen we eerst een smoothie drinken. Daarna met de Cable Car naar het Cable Car Museum. Dit is niet alleen een erg leuk museum, het is ook de plaats waar de kabels voor de cable cars worden aangedreven.
Daarna reden we door naar de Golden Gate Bridge, de beroemde oranjerode brug. Altijd leuk om overheen te wandelen, al is het hier altijd erg druk, en raast het verkeer langs je heen. Maar het uitzicht op de stad, vanaf een heel andere hoek dan bij Twin Peaks, is geweldig, en Alcatraz zie je ook goed liggen. Beneden lagen de surfers te wachten op de volgende golf, en we zagen zelfs een helicopter onder de brug doorvliegen.
Het gevangenis-eiland Alcatraz was ons volgende doel. Het eiland is vanaf ca. 1850 een militaire basis en gevangenis geweest, en werd rond 1935 een civiele gevangenis, voor de allerzwaarste criminelen. Het was "onmogelijk" om te ontsnappen, want het ijskoude water en de haaien zouden dodelijk zijn. Maar natuurlijk zijn er vele pogingen geweest, en mogelijk met succes! De film "Escape from Alcatraz" heeft dit als onderwerp. In 1963 werd de gevangenis gesloten omdat het te duur werd om te onderhouden. Het beton begon af te brokkelen, de tralies gingen roesten, en er was geen geld voor reparaties. Nadat de gevangenis dicht ging werd het eiland aan zijn lot overgelaten, tot er in 1969 een groep Indianen het eiland bezetten, om aandacht te vragen voor het feit dat zij geen land en toekomst hadden. Ze hadden uiteindelijk succes, en kregen reservaten toewezen. Nu is het eiland een National Monument, en kun je met de boot een bezoek brengen aan "The Rock". Meer over de geschiedenis van het eiland op AlcatrazHistory.com.
Met de boot gingen we naar het eiland toe. Onze bezoekers gingen met de koptelefoon de rondleiding doen, maar Gerard en ik hadden dat al begin dit jaar gedaan, dus voor ons was het leuker om over het eiland heen te lopen. De vroegere bewakers van het eiland hadden hier tuinen, en er zijn nog steeds veel mooie planten te zien. Bovendien zitten hier veel vogels. Meeuwen en aalscholvers zaten te broeden, en we zagen zelfs een "Black Crowned Night Heron", een soort reiger (laatste foto van dit rijtje). En je hebt ook vanaf hier weer een mooi uitzicht op San Francisco.
Eenmaal weer terug op vaste wal, gingen we eerst een smoothie drinken. Daarna met de Cable Car naar het Cable Car Museum. Dit is niet alleen een erg leuk museum, het is ook de plaats waar de kabels voor de cable cars worden aangedreven.
Thursday, May 26, 2005
Martin en Nanny - deel 1
Eind april kregen we weer bezoek van Nederlandse vrienden: Martin en Nanny, en hun zonen Remon en Jelmar. Ik ging ze ophalen op het vliegveld. Het is zo grappig als je staat te wachten in San Francisco op de KL605 uit Amsterdam, want dat is natuurlijk het vliegtuig waarmee de meeste Nederlanders hier in de Bay Area aankomen. Dus daar sta je dan in de aankomsthal op SFO, en dan hoor je opeens weer overal Nederlands om je heen van al die Hollanders die hun vrienden staan op te wachten. Er wonen toch best wel veel Nederlanders hier, en dit is zo'n plek waar ze in grote aantallen bij elkaar komen: om 2 uur 's middags op het International Airport. Nu was het extra druk, want het was het begin van de voorjaarsvakantie, en veel gezinnen kwamen die dag aan. We hadden elkaar in geen drie jaar gezien, dus dat was even zoeken op het vliegveld, maar toen herkenden we elkaar toch!
Martin en Nanny zouden een rondreis door "the Southwest" gaan maken, maar de eerste dagen bleven ze bij ons. Ze hadden veel leuke cadeaus voor ons meegenomen: tijdschriften (je weet niet half hoe leuk het is om weer eens een Libelle of Elsevier te lezen), kaas, een CD, en een mooie schaal met vijf kaarsen in vrolijke kleuren. We zijn weer helemaal hip, hoor!
De volgende dag, zaterdag, zijn we naar Monterey gegaan. Dit kustplaatsje ligt op ca. anderhalf uur rijden van ons, en is vooral beroemd om het Monterey Bay Aquarium. Een leuk museum met zeeotters, een "kelpforest", een soort grote bak water met allerlei vissen erin, kwallen die ronddrijven op muziek, haaien, je kunt roggen aaien, met water spelen, kortom een museum voor jong en oud. Op een groot balkon buiten staan verrekijkers, waarmee je over de baai uitkijkt. Er lag een boei, waar een heleboel zeeleeuwen op lagen, dus er was genoeg te zien!
We hebben buiten op een terras gelunched, met op de achtergrond een stel feestende Amerikanen (veel rook, veel muziek en veel drank - en dat om 1 uur 's middags!). Maar zoals altijd hier: goede bediening en lekker eten. Daarna reden we door naar Point Lobos State Reserve, een natuurreservaat iets verder naar het zuiden, langs de kust. De kust is hier lekker ruig, met hoge kliffen, inhammen, en kleine eilandjes waartegen de golven aanbeuken. We hebben een mooie wandeling gemaakt, waarbij we zeeleeuwen, pelikanen, albatrossen, zeeotters en een eekhoorn hebben gezien.
Martin en Nanny zouden een rondreis door "the Southwest" gaan maken, maar de eerste dagen bleven ze bij ons. Ze hadden veel leuke cadeaus voor ons meegenomen: tijdschriften (je weet niet half hoe leuk het is om weer eens een Libelle of Elsevier te lezen), kaas, een CD, en een mooie schaal met vijf kaarsen in vrolijke kleuren. We zijn weer helemaal hip, hoor!
De volgende dag, zaterdag, zijn we naar Monterey gegaan. Dit kustplaatsje ligt op ca. anderhalf uur rijden van ons, en is vooral beroemd om het Monterey Bay Aquarium. Een leuk museum met zeeotters, een "kelpforest", een soort grote bak water met allerlei vissen erin, kwallen die ronddrijven op muziek, haaien, je kunt roggen aaien, met water spelen, kortom een museum voor jong en oud. Op een groot balkon buiten staan verrekijkers, waarmee je over de baai uitkijkt. Er lag een boei, waar een heleboel zeeleeuwen op lagen, dus er was genoeg te zien!
We hebben buiten op een terras gelunched, met op de achtergrond een stel feestende Amerikanen (veel rook, veel muziek en veel drank - en dat om 1 uur 's middags!). Maar zoals altijd hier: goede bediening en lekker eten. Daarna reden we door naar Point Lobos State Reserve, een natuurreservaat iets verder naar het zuiden, langs de kust. De kust is hier lekker ruig, met hoge kliffen, inhammen, en kleine eilandjes waartegen de golven aanbeuken. We hebben een mooie wandeling gemaakt, waarbij we zeeleeuwen, pelikanen, albatrossen, zeeotters en een eekhoorn hebben gezien.
