Massage

Op aanraden van mijn broer en schoonzus ben ik vorige week naar hun massage-mevrouw gegaan voor een behandeling van mijn voet. De eerste weken moest ik er niet aan denken dat er ook maar iemand aan mijn voet zou zitten, maar eindelijk was ik zo ver.

Dit was mijn eerste echte massage, en ik vond het best spannend om er heen te gaan. Het deed best zeer, vooral mijn enkel en mijn onderbeen, want de spieren daar waren in de afgelopen weken natuurlijk heel vreemd gebruikt. De mevrouw had gelukkig veel ervaring met dit soort blessures. Af en toe voelde het alsof mijn voet af zou breken, maar geleidelijk begonnen alle botjes weer op hun goede plaats te vallen.

De mevrouw maakte ook gebruik van gladde vulkanische stenen, die opgewarmd werden in een waterbad. Dat luistert heel nauw, want je wilt natuurlijk niet dat je klanten brandwonden krijgen. De stenen voelden heel erg heet, maar na een paar seconden wordt het aangenamer. Na een paar minuten zijn je spieren warm en ontspannen, en worden de stenen gebruikt om je spieren te masseren.



De massage duurde bijna twee uur, en alles kwam aan de beurt, rug, schouders, armen, nek. Heerlijk. Die avond liep ik weer een stuk beter.

Schildpadtaart

Gelukkig zijn er ook positieve ervaringen op mijn werk. Op mijn verjaardag eind januari had mijn collega Clara een hele mooie schildpad-taart gemaakt. Het was een zog. Guinness cake, een taart gemaakt met echt Guinness bier. De knobbels op zijn schild had Clara gemaakt door de bovenkant van kleine muffins af te snijden, en de ogen waren gemaakt van rozijntjes. Is het geen schatje?

Herstel

Enkel update: week 7
Kleur voet: rood
Schoenmaat: normaal

Het is vandaag 7 weken geleden dat ik mijn voet verstuikt heb, en bijna 4 weken nadat ik de tweede keer door mijn enkel ging. Het herstel gaat een stuk langzamer dan de eerste keer. Maar sinds een week kan ik weer zonder krukken lopen! Heerlijk!

Het waren toch wel moeilijke weken, hoor. Het moeilijkste was het parkeren bij mijn werk. Er zijn vier handicapped spots bij ons gebouw. Toen ik net mijn gehandicapt-parkeerkaart had gekregen, reed ik vol goede moed naar mijn werk. Eindelijk kon ik voor de deur parkeren! Maar toen ik rond 9 uur arriveerde waren tot mijn verbazing alle plekken al bezet. De volgende dag vertrok ik iets eerder, maar ze waren weer alle vier vol. Dus vertrok ik nog iets eerder, maar - you guessed. Zelfs om kwart over 7 zijn de plekken al bezet. Ik ben teveel avondmens om uit te zoeken hoe vroeg deze vier gehandicapto's al op hun werk zitten. Gelukkig zijn er rond half acht meestal nog wel een paar andere plekjes beschikbaar.

Verder heb ik ook geleerd dat Amerikanen best aardig zijn, zolang je maar gezond en succesvol bent. Maar als je hulp nodig hebt dan kijken ze opeens de andere kant op. Ja, mijn collega's hielden telkens de deur voor me open (en dat kon ik nog heel goed zelf hoor). Maar niemand bood hulp aan bij al die andere dingen waar ik wel wat hulp mee had kunnen gebruiken, zoals printjes ophalen bij de netwerk printer, het opzoeken van wat samples in een far away freezer of het versturen van een fax. Zelfs als ik op mijn krukken de vuilnisbakken op de gang ging zetten (de schoonmakers mogen ze alleen legen als ze op de gang staan), de bak voor me uit duwend met een kruk, dan was men opeens heel erg druk met andere zaken. En niemand vroeg me hoe ik eigenlijk naar mijn werk kwam. Ik heb heel wat keertjes op krukken naar de verste parkeerplaats moeten lopen. Er is een trap die ik dan af/op moest, en dat was heel erg lastig. Een van de eerste keren viel ik zelfs van de trap, en lag ik huilend van pijn met mijn krukken onderaan de trap. Er liepen zeker drie mensen voorbij die me totaal negeerden. Uitendelijk hielp een lieve 80-jarige man me overeind. Welcome to America.

Een paar jaar geleden hadden we een postdoc op het lab die haar knieband gescheurd had met skieen. We hebben haar toen allemaal om beurten van thuis opgehaald en weer naar huis gebracht. We haalden haar printjes op, hielpen haar met de lunch, en we hebben haar nooit de vuilnisbakken buiten laten zetten! Dus het was nu wel een beetje wrang om dit zelf mee te maken.

Als je op krukken loopt krijg je ook erg "leuke" opmerkingen van onbekenden. Het is vast wel aardig bedoeld, maar 't klinkt toch een beetje vreemd. Een kleine collectie:

• "Oh my god, what happened?"
  
• "I bet it happened when you were skiing"
  
• "I always hate to see people on crutches"
  
• "Auch, that's gotta hurt"
  
• "Can't you go any faster?"

Maar gelukkig waren alle andere mensen hier heel lief voor mij. Ik weet nu weer wie mijn echte vrienden zijn! Op elk feestje kreeg ik een ere-stoel, iedereen kwam me drankjes en hapjes brengen, en ik hoefde helemaal niet mee te helpen met opruimen.

Nu ben ik dus weer een gewone tweebener en dat is erg fijn! Ik doe het nog heel voorzichtig aan (met hoge schoenen en een spalk), maar wat was het geweldig om gisteren weer een beetje in de tuin te kunnen werken. We hebben tomatenplantjes, cilantro, en basilicum gekocht. De oregano, rozemarijn, en bieslook hebben de winter allemaal overleefd, dus ons kruidentuintje is weer goed gevuld.

Herstuikt

Enkel-update: week 3
Kleur voet: langzaam terug naar normaal
Schoenmaat: links 42, rechts 41

Het ging vorige week al een stuk beter met mijn voet. Ik kon alweer zonder krukken lopen, mijn enkel deed bijna geen pijn meer, en alles begon er weer een beetje normaal uit te zien. Kortom, Eliesje voelde zich weer bijna in staat om het afgelopen weekend de skies onder te binden, ha ha ha.

Ik deed het uiteraard voorzichtig aan, en toen ons vakantiehuisje van het afgelopen weekend (zie "Bear Valley") onderaan een steile helling bleek te liggen, maakten Gerard en mijn broer heel lief de trap en het pad voor mij sneeuwvrij.

Toen het zaterdagavond mijn beurt was om te koken voor 20 man, heb ik braaf bijna de hele tijd op een krukje gezeten, maar aan het eind van de middag begon mijn voet toch zeer te doen. Ik stootte ook nog mijn kop tegen het aanrechtblad, en sneed mijn vinger open aan een scherp blikje, maar ik zette moedig door, en maakte een stuk of 15 gerechten voor een vegetarisch buffet.

Die zondag deed ik heel voorzichtig op de piste, en ik droeg mijn hoge wandelschoenen. Het ging echt heel goed, en ik was blij dat ik van de sneeuwpret kon genieten. En toen opeens gebeurde het. Ik tilde Karina op om haar aan een vriend van ons te geven (die haar skiles ging geven) en ik voelde opeens mijn enkel heel langzaam van mijn voet wegglijden en als het ware uit de kom schieten - plop.

Daar lag ik dus te brullen op de skipiste, van pijn en van spijt dat ik niet braaf thuis op de bank was blijven zitten. Terug bij square one dus. Omdat ik mijn krukken niet naar Bear Valley had meegenomen, moest ik de rest van de tijd op handen en voeten, of hoppend op 1 been lopen....

Bear Valley

Afgelopen weekend zijn we met een paar gezinnen naar Bear Valley gegaan, voornamelijk vrienden van mijn broer en schoonzus. Het was President's Day, dus we hadden een lang weekend, en traditiegetrouw gaan we dan naar de sneeuw. Dit keer was de groep best groot (11 volwassenen en 8 kinderen) dus mijn schoonzus had twee huizen gehuurd in Arnold, op ca. 3 uur rijden van ons, in de Sierra Nevada. De plaats is niet vernoemd naar onze Governator, maar naar Bob en Bernice Arnold, die daar in 1927 een Inn openden.

Het was een behoorlijk stukje rijden, maar omdat we al op vrijdag rond het middaguur vertrokken, hadden we nagenoeg geen file. Mijn broer en zijn vrouw en hun 4-jarig dochtertje Karina reden met ons mee. De Volvo was tsjokkievol gepropt met winterjassen, snowboots, skibroeken, en etenswaren.

Er lag flink wat sneeuw rondom onze vakantiehuizen, dus we konden ons lekker uitleven met sneeuwballen-gevechten ....




...of sleetje rijden .....





En als de kids dat zat waren, dan was er natuurlijk een good old potje Risk......



... terwijl de volwassenen lekker konden hangen op de bank.




Op zondag togen we naar de slopes, wat nog een klein uurtje rijden was. Zelf gingen we niet skien (vanwege verzwikte enkel of onervarenheid) maar mijn nichtje Karina zou haar eerste skiles krijgen. Ze zag er schattig uit in haar roze skipakje!



Terwijl papa onderaan de bunny slope stond, hield ik haar bovenaan de helling vast en gaf haar een klein zetje...



In het begin ging Karina natuurlijk veel onderuit....



... maar na een paar keer had ze de slag te pakken!




Het was een fun day at the slopes! Als mijn enkel beter is, ga ik zeker weer eens ski-les nemen.



Die avond lagen we allemaal uitgeteld op de bank. Volgend jaar gaan we weer!

Soeperbowl

Afgelopen zondag was het weer Superbowl Sunday, dag van DE football wedstrijd van het jaar. Heel Amerika zit dan voor de buis met in de linkerhand een flesje bier en in de rechterhand een kippenpoot, want sport is leuk, maar je moet er wel bij kunnen eten.

Wij hadden - inmiddels een traditie aan het worden - voor onze Nederlandse vrienden een Superbowl feestje georganiseerd. Dit jaar speelden de New York Giants tegen de New England Patriots. Om het ook leuk te maken voor de niet-sportliefhebbers hadden we Quarterbets (kwartjes-weddenschapjes) verzonnen zoals:

• Hoe lang gaat het volkslied duren?
  
• Wat zijn de laatste getallen van de eindstand?
  
• Wat wordt de openingssong van Tom Petty and the Heartbreakers in de halftime show?

We hadden ook bingokaarten gemaakt voor de commercials (ah - een autoreklame - BINGO!), dus er was ook voor de sportshaters genoeg te genieten.

Omdat ik net een week daarvoor mijn enkel had gekneusd mocht ik helaas niet helpen met klaarzetten en opruimen. Wat jammer nou toch! Lieve Gerard heeft gelukkig heel geduldig naar mijn aanwijzingen en commando's geluisterd, en alles klaargezet.

We hadden een huis vol mensen, en het werd reuze gezellig.



Dit jaar hoefden we ons niet meer te schamen voor ons kleine TV-tje waar we met 20 man naar moesten kijken. Voor het eerst vertoonden we de wedstrijd op onze superasociale grote Sony Bravia 46-inch TV, in HD. Wow.



Ik had me zelfs een beetje in de spelregels verdiept, en dat hielp. Als een volleerde Amerikaanse zat ik te juichen als het 2 down, 1 yard was. Go Giants! En het hielp want tegen alle verwachtingen in werd het een spannende wedstrijd, en wonnen de Giants.



Voor de kinderen hadden we weer onze traditionele "Kidz Lounge" gemaakt. Dit jaar was het in de R&D office van Xicato, want Gerard's start-up company zit nog steeds bij ons thuis. Maar vandaag was het een ruimte voor de kinderen met DVD's en spelletjes.



Vorig jaar hadden we een sate-saus wedstrijd georganiseerd (die ik zelf had gewonnen!), dus dit jaar had ik een erwtensoep cook out bedacht. Gerard had van een collega een recept gekregen, en had de hele zaterdag staan de kokkerellen. Er waren maar twee inzendingen voor de erwtensoep proeverij, maar Gerard's soep won! De eer van Huize Harbers is dus weer gered.



En terwijl Elies met haar pootje omhoog de hele middag op haar stoel zat, hielp iedereen lief met opruimen. Hartstikke bedankt allemaal, voor een gezellige middag!

Nog even wat feitjes: deze Superbowl 2008 wedstrijd heeft de hoogste kijkcijfers gehaald sinds de finale-uitzending van de serie MASH in 1983, namelijk 97.5 miljoen kijkers. En 30 seconden reklametijd kostte 2.7 miljoen dollars.

Disabled

Enkel-update: Week 2.
Kleur voet: rood, paars, zwart, groen (multicolor)
Schoenmaat: links groter dan 43 (past niet in Gerard's schoen), rechts 40.5
Pijn in bovenarmen > pijn in enkel.

Het is alweer anderhalve week geleden dat ik mijn enkel verzwikt heb, en het gaat langzamerhand al iets beter. Maar het lopen met krukken gaat nog niet veel beter dan in het begin.

Omdat het mijn linkervoet betreft, kan ik nog steeds autorijden in mijn automaatje, dus ik ga gewoon werken. Maar het is bijna onmogelijk om dichtbij te parkeren op de campus van de Veterans Affairs (VA) Hospital, waar ik werk. Veel mensen in ons gebouw beginnen al om half 8, en dat is precies de tijd dat bij mij de wekker afgaat. De twee parkeerterreinen zijn rond negen uur al helemaal vol, en normaal moet ik dus een redelijk eindje lopen. Maar dat gaat nu dus even niet!

Ik kreeg de tip dat ik een "temporary disabled parking placard" kon krijgen bij de Department of Motorvehicles (DMV), mits ik een doktersverklaring had. Dan mag ik bij de invalidenparkeerplaatsen voor de deur parkeren.

Dus ik gisteren naar de dokter, in het Kaiser Permanente ziekenhuis. Ik had al een online formulier ingevuld en uitgeprint. Omdat ik natuurlijk nog niet op de invalidenplekken mocht staan, moest ik het hele parkeerterrein af-hobbelen en arriveerde ik met trillende armen en uitgeput bij de dokter. Tot mijn verbazing wilde zij mijn DMV verklaring niet ondertekenen. Ze stuurde me door naar de afdeling Podiatry (spreek uit Poo-dai-a-trie, met klemtoon op de tweede lettergreep). De voetenafdeling bleek - heel handig - aan de andere kant van het ziekenhuis te zitten. Dat ging Elies dus niet meer redden, maar gelukkig was er een aardige vrijwilligster die me in een rolstoel zette en me door de gangen duwde.

Bij Podiatry zeiden ze dat ik een andere keer moest terugkomen voor mijn felbegeerde handtekening op de doktersverklaring. Ze zouden me wel bellen voor een afspraak. Er knapte iets in mij - ik werd van het kastje naar de muur gestuurd - en ik barstte in snikken uit. Dat bleek wonderen te doen, want een dokter vroeg wat er aan de hand was. Hij zei dat het flauwekul was dat ik moest terugkomen. Hij ondertekende mijn formulier en bekeek pas daarna mijn voet. Hij bevestigde de diagnose van sprained ankle (grade II). Hij liet me zelfs de rontgenfoto's zien die vorige week op de EHBO waren genomen. Dat ziet er trouwens fantastisch uit, een voet. Geen idee dat je daar zoveel botjes hebt.



Gewapend met de handtekening strompelde ik weer naar mijn auto, en reed naar de DMV. Hier liggen nog heel veel herinneringen aan de eerste weken dat we in de VS waren, en ons rijbewijs moesten halen. En daar, na nog meer gestrompel en gewacht, kreeg ik van een hele vriendelijk mevrouw dan eindelijk een rood plastic geval. Nu kan ik dan eindelijk bij de invalidenplekken parkeren!

Krukken

En terwijl Lina in haar lappenmandje ligt, ben ik inmiddels ook geblesseerd geraakt. Jawel, Eliesje moet op krukken lopen.

Waaaaaattttttttt???? Wat is er gebeurd, Elies?

Mijn nichtje Karina vierde haar vierde verjaardag (he, dat klinkt grappig) in een Pump-It-Up. Dat is een soort hal met allerlei opblaaskussens, opblaasglijbanen en opblaastrampolines. Na het ondertekenen van 200 waivers en het bekijken van een safety video mochten we naar binnen.



De kinderen renden allemaal door het dolle rond, en ik wilde het dus ook wel eens proberen. Ik had het nog gevraagd, en volwassenen mochten inderdaad ook de kussens induiken. Dus daar ging ik....

Neeeeeee, Elies, niet doen!!!!!

Na een paar keer heel voorzichtig de glijbaan en de obstacle course te hebben geprobeerd begon ik het wel leuk te vinden. Je kwam elke keer heerlijk in de kussens terecht, dus ik lette niet meer zo goed op. Ik klom over de eerste hindernis van de obstacle course heen, en sprong naar beneden, de kussens in. Maar ik landde een beetje scheef, en voelde mijn enkel naar binnen klappen, pats - op de harde ondergrond. Ik had kennelijk alle lucht uit het kussen geduwd. Ik voelde gelijk dat het niet goed zat.

Oh nee, Elies! En toen?

Terwijl mijn enkel binnen enkele seconden dik begon te worden, zat ik klem tussen twee gladde plastic opblaasmuren die ineens heel erg hoog leken. Help....? Gelukkig kwam mijn broer mij redden. Hij haalde er een staff member bij, en die begon alle kinderen eruit te halen. Maar wat hij er aan de uitgang uithaalde, rende er aan de ingang net zo vrolijk weer in, lekker over mij heen buitelend!


Eindelijk waren alle kinderen eruit, zodat het opblaasgeval leeg kon lopen. Dat ging verbazingwekkend snel. Ik vond het eerst sneu voor de kids, maar het was werkelijk binnen 2 minuten plat, en binnen 5 minuten weer opgepompt. Pump It Up! Eliesje hinkte intussen naar een bankje, waar medewerkers ice packs en tissues kwamen brengen. Dat ging zo razendsnel en geroutineerd dat ik vermoed dat dit niet de eerste verzwikte enkel was.

Mijn broer heeft mij heel lief naar de EHBO gebracht, waar na betaling van mijn $50 copayment rontgenfoto's werden gemaakt. En dat doet zeer hoor, als je ze been heen en weer draaien om het goed op de foto te krijgen. Het bleek gelukkig niet gebroken, maar ik moest wel een splint om, en mocht minstens 1 week niet op mijn been staan. De zuster gaf me twee krukken, en ik kreeg midden op de gang krukkenles. Nou, dat valt dus niet mee. Probeer maar eens een half uur op 1 been te staan.

Amerikaanse krukken (links op de foto) zijn trouwens anders dan de Nederlandse (rechts). In NL hebben ze een soort handvat om je onderarm heen. De Amerikaanse kruk houd je onder je oksel (verwarrend "underarm" in het Engels genoemd), en dat is niet erg comfortabel, hoor.



Inmiddels zijn we al een paar dagen verder. Mijn voet is dik en beurs, en ik kan er nog niet op staan. Ik heb een heel sterk rechterbeen gekregen, en enorme pijn in mijn bovenarmen en buikspieren. Kruk-lopen gaat nog steeds niet soepel dus. Maar aan het eind van de week hoop ik de slag te pakken te hebben.

Lina in de Lappenmand

Een paar weken geleden is onze poes Lina voor de tweede keer geopereerd. Vorig jaar was er een tumortje weggehaald, in haar buik, maar er waren weer een paar kleine knobbeltjes teruggekomen. De dierenarts raadde aan om al het tepelweefsel aan die kant weg te halen, een behoorlijke operatie. Ze raadde ook aan om de kat naar de dierenoncoloog in San Francisco te sturen voor een MRI en chemokuren. Dat ging ons iets te ver - het is maar een kat. Maar de operatie klonk wel als een goed plan.

Die ochtend bracht ik een happy, gezonde kat naar de dierenarts. Die avond haalde ik een zielig slap lijfje op. Lina had een lidteken van haar voor- tot haar achterpoten, met een stuk of 30 krammen erin, en een kapje om haar kopje (een soort Zwarte Pietenkraag). Ze kon niet eens meer op haar pootjes staan en krijste van de pijn. Bovendien waren alle vier haar slagtanden getrokken, want die waren ontstoken geweest. Ik weet niet wie er harder huilde bij de dierenarts, Lina of ik.

Gelukkig knapte Lina na een paar dagen weer op. Maar een dag voordat de hechtingen eruit mochten, merkte ik dat ze aan het achterste deel van de wond had gelikt, en dat het geinfecteerd was geraakt. Het zag er lelijk uit, en de dierenarts was ook bezorgd. De wond moest uitgespoeld worden, en er moest een verbandje om. Maar hoe doe je dat bij een kat? Nou, dan doe je de kat gewoon een "sok" aan.

Toen ik haar de eerste keer terugkreeg, schoten Gerard en ik spontaan in de lach. Sorry Lina, maar het zag er wel heel erg grappig uit! Lina had een verband om haar kontje, en daaroverheen zat een soort sinasappelnetje met een paar gaatjes waar haar pootjes en staart doorheen staken.



Lina is natuurlijk zwaar beledigd door deze dierenmishandeling. Ze is ook niet erg blij met de drie soorten medicijnen die we haar twee keer per dag door de strot duwen. Maar volgens de dierenarts gaat het inmiddels al veel beter. Nog even volhouden, Lina!

Storm

Het zou de ergste storm worden in 10 jaar, hier in de Bay Area. Maar raakten wij daardoor in paniek? Nee, want wij Nederlanders zijn wel gewend aan wat wind. Nee, want hier in California noemen ze iets al snel een "storm". Een kleine buitje heet een "rain storm", een klein onweertje is een "thunder storm" en een beetje waai noemt men een "wind storm".

Gerard en ik waren net terug uit Nederland, dus we maakten ons niet zo druk. Het regende die nacht flink, maar dat is eigenlijk heel goed. De regen die hier 's winters valt (en de sneeuw die dan dus ook in de Sierra Nevada valt), vult hier de water-reservoirs weer mooi op, en daar moeten we de hele zomer mee doen. Hoe meer regen, hoe beter we de zomer weer door kunnen komen.

Toen we die vrijdagochtend wakker werden regende het nog steeds hard, en het was ook flink gaan waaien. Helemaal niks bijzonders, gewoon een stevige wind. Zeg maar een gewone Hollandse novemberdag, waarop je hijgend tegen de wind naar school moet fietsen. Maar al snel werd duidelijk dat het voor Californische begrippen wel noodweer was.

Een van Gerard's collega's kwam vertellen dat de boom van de buurman om was gewaaid. Hij was net aankomen rijden en daar lag die boom, gewoon op de weg. De boom was keurig tussen een auto en een schutting gevallen, zonder schade.



Even later, rond half 10, viel de stroom uit. Oeps, het was nu toch wel serieus aan het worden. Omdat de Xicato mannen graag een kopje koffie wilden gingen we maar in de auto naar de Peet's koffietent. Onderweg zagen we dat het toch wel erg hard waaide en regende. Overal stonden straten blank, en hingen palmbomen scheef. De regen kwam intussen met bakken uit de lucht, en we moesten met een hark de bladeren uit de put harken, want het water begon al over de oprit te lopen. We hebben hier maar 1 put voor de hele straat!

We hadden verwacht dat de stroom wel weer snel zou worden aangesloten, maar het zou uiteindelijk ruim 48 uur duren voordat we weer electriciteit hadden. Dat was dus 's avonds een blokje op de open haard (de verwarming deed het ook niet), uit eten, met een kaarsje naar de WC, en vroeg naar bed. Op dag 2 heb ik de inhoud van de vriezer maar weggegooid, behalve een "cheesecake", die we helaas moesten opeten.

Het waterbed werd ook steeds kouder, maar met een slaapzak ging het nog net.

Zondagochtend, rond 10 uur, ging de stroom eindelijk weer aan. Toen hoorden we pas dat 1 miljoen huishoudens hier in de Bay Area zonder electriciteit hadden gezeten. We waren dus niet de enigen!

Kerst in Nederland

Net terug van twee heerlijke weken in Nederland! Enkele indrukken:

• Witte rijp en witte weilanden; we waren bijna vergeten hoe mooi Nederland in de winter kan zijn.
  
• Kroket, boerenkool, loempia, zuurkool, erwtensoep, bruin bolletje met kaas. Mmmm, dat hadden we gemist. Aantal oliebollen: 5.
  
• Koud he. Waar is me muts?
  
• Bed: lang leve het airbed. Heerlijk op geslapen. Bijna net zo lekker als ons waterbed.
  
• Gouda bij kaarslicht: verlichte Goudse glazen in de Sint Jan, de kerstboom op de markt en zijn concurrent De Sprekende Boom
  
• Zwemmen: met pap lekker baantjes getrokken
  
• Schaatsen: Het was maar de vraag wie zich aan wie vastklampte, daar op de kunstijsbaan in Gouda. Was het de bijna 42-jarige vrouw (die al 8 jaar niet geschaatst had vanwege verhuizing naar California), of 6-jarig neefje Daan (die pas voor de tweede keer in zijn leven op de ijzers stond)?
  
• Toppunt van Integratie: Een Turkse man die voor de eerste keer gaat schaatsen, schuifelend achter een blauwe stoel. Zijn eerste rondje duurt een kwartier, maar al snel gaat het beter en grijnst hij breed onder zijn snor door.
  
• Geen files: De enige twee weken per jaar in Nederland dat er geen files zijn, precies toen wij er waren. Dat is pas goede timing.
  
• TomTomGo: Bracht ons zonder problemen van Schiphol naar Gouda naar Nijverdal naar Malden naar Eindhoven naar Geldrop naar Eindhoven naar De Lutte naar Groningen naar Loenen naar Gouda en weer naar Schiphol. Bestemming bereikt!
  
• Groningen: Erg leuke stad. Prive rondleiding door Caatje (trouwe lezeres van deze blog), shoppen op de markt, kleine straatjes en leuke geveltjes, kopje thee in het Museumcafe, en een heerlijk diner in eetcafe D'Ouwe Brandweer met hilarische menu-items zoals "Vals Alarm" en "Sate Zwaailicht".
  
• Robinson: Natuurlijk hebben we onze heldin Saskia uit Expeditie Robinson bezocht! Het was tot aan de laatste aflevering spannend, hoor. Ze heeft niet gewonnen, maar voor ons is ze een echte Robinson.
  
• Nieuwe nichtjes en nieuwe huizen: we hebben twee nieuwe nichtjes in de familie mogen bewonderen, en veel nieuwe huizen van vrienden bezocht. Wat wonen jullie allemaal mooi!
  
• Vuurwerk: misschien wonen we te lang in Amerika, maar we hebben verbijsterd gekeken naar al die kleine kinderen die vuurwerk af lopen te steken zonder dat er ouders bij zijn. Zicht op Oudejaarsavond in Nijverdal: 3 meter.
  
• Theedoek-met-oog: kennelijk de nieuwste rage in Nederland. Moest er gelijk dus ook een paar kopen.
  
• Auto: Volkswagen Fox. Op Schiphol: "Wat is ie klein!". Na twee weken Nederlands: "Wat is ie groot!". Tip voor Nederlandse emigranten: BBL Car Rental. Persoonlijke service, stond keurig klaar op Schiphol, nette auto, en niet duur. Nee, ik krijg hier geen geld voor. Gewoon een goede ervaring.
  
• Extra koffer mee terug met handdoeken, ondergoed (Hema! Zeeman! Yeah!), beddegoed (Amerikaanse maten passen niet op Nederlands dekbed), kaas, gevulde koeken, stroopwafels
  
• Heenreis: krappe plek, ingeklemd tussen twee stoelen en twee mannen. Mijn linker buurman compenseerde zijn gebrek aan beleefdheid (claimde de complete vlucht de armleuning met zijn dikke arm) met een teveel aan gas (elke 10 minuten een enorm stinkende scheet). Tien uur duurt dan erg lang.
  
• Terugreis. The revenge. Vlak voor het boarden op Schiphol klinkt het "Mr and Mrs Harbers to the information desk". Gerard komt terug met een brede grijns: we zijn geupgraded naar Business Class. Het leven is goed. Champagne, fazantenborst, bonbons, 10 uur genieten.
  
• Schuldgevoel: voor alle vrienden die we dit keer niet konden bezoeken. Het spijt ons. Echt. We hadden jullie allemaal wel willen opzoeken, maar het ging niet. Volgende keer? Echt?
  

Sinterklaas 2007

Ook dit jaar heeft de Sint weer een bezoek kunnen brengen aan de Bay Area. Dit jaar had hij iets minder tijd dan andere jaren, en kon hij dus iets minder kindjes bezoeken, maar het werd toch een groot feest.



In een huiskamer in Fremont zaten de kinderen natuurlijk in grote spanning te wachten. Zou het dit jaar allemaal goed gaan? Opeens werd er hard op de deur geklopt. Een Piet-Zonder-Veer, gekleed in een blauw en roze pak, kwam binnen. De Pietpiet in zijn handen vertelde hem dat hij zijn bestemming had bereikt! En ja hoor, de kinderen zaten al klaar. Heel goed, daar moest hij dus de tekeningen en de wortel aan geven. En dan kwam hij graag ook de cadeautjes ophalen. Maar wat was dat nu? De kinderen hadden helemaal geen cadeautjes! Domme Piet. Hij was ook maar een Piet-Zonder-Veer, hij moest het allemaal nog leren.



Gelukkig kwamen al snel Sinterklaas, de Hoofdpiet (in het geel) en een andere Piet-Zonder-Veer (in het groen) binnen, en kon het feest beginnen. De kinderen mochten allemaal bij Sinterklaas komen, die natuurlijk precies wist wat ze het afgelopen jaar gedaan hadden.

Maar de Pieten-Zonder-Veer waren heel verdrietig. Ze mochten geen snoepgoed uitdelen, want ze hadden nog geen veer.

Gelukkig mochten de Pieten-Zonder-Veer een paar proefjes doen om hun felbegeerde veer te verdienen. Ze moesten over het dak lopen, een liedje zingen, een cadeautje door de schoorsteen gooien, en op hun handen staan.

De kinderen moesten af en toe helpen, want de Pieten moesten nog zoveel leren. Maar eindelijk kregen ze dan hun Pietendiploma en hun veer! En de kinderen kregen allemaal een cadeautje. Zo kwam het toch nog allemaal goed.

Catching Up

Foei, Elies, je moet weer hoog nodig eens je blog bijwerken!
Ik weet het, ik weet het, ik loop weer een maandje achter. Maar we hebben de afgelopen weekenden ook weer zoveel beleefd, dat er gewoon geen tijd was voor een rustig avondje achter de laptop.

Vertel, Elies, waar ben je dan zo druk mee geweest?
Nou, allereerst waren Gerard's oudste zus, Ina, en haar zoon RJ met diens vriendin Lily op bezoek. En die "moesten" we natuurlijk weer heel San Francisco laten zien, een Shopping Mall doorsleuren, uit laten waaien aan de Pacific Coast, en uitverkoopjes laten kopen bij de Gilroy Outlet Stores. OK, dat waren al twee hele weekenden! En tussendoor hebben onze gasten ook nog eens even een roadtrip gemaakt langs bijna alle National Parks hier in de South West.

Nou, Elies, dat waren nog maar twee weekenden, hoor....
But wait, there's more! Een week nadat we onze gasten weer hadden uitgewuifd op SFO, kwam Gert-Jan aan, een studievriend van Gerard. Hij bezocht de Oracle Week in San Francisco en collega's in Milpitas, en kwam daarna bij ons een weekje vakantie vieren. We zijn samen met hem naar het De Young Museum in San Francisco gegaan, waar we alledrie nog niet geweest waren. Dit museum herbergt nogal uiteenlopende collecties, van fotografie tot textiel, van houten maskers uit Nieuw-Guinea tot Afrikaanse kunst, en Amerikaanse moderne kunst. Het bleek in een fantastisch leuk gebouw te zitten, waarvan ik vooral de binnentuinen erg mooi vond.



Nog meer beleefd, Elies?
O ja, hoor! De twee afgelopen weekenden ben ik bij mijn broer Arjan in zijn voortuin bezig geweest. We hebben twee bomen gekocht, die laten bezorgen, en geplant. We hebben gras afgestoken, diepe gaten gegraven, sprinklers kapotgemaakt en gerepareerd, heggetjes geplant, en een struik verplaatst. En bijna vier-jarige Karina heeft goed meegeholpen!

5.6

Sinds een paar weken hebben we op dinsdagavond een etentje samen met Gon en Bob, om te kijken naar Saskia die in Expeditie Robinson zit. Saskia en haar vriendin Claudia hebben een jaar hier in de buurt gewoond, maar deze zomer zijn ze weer terug naar Nederland gegaan. Saskia had auditie gedaan voor Expeditie Robinson, en ze was met glans door alle selecties heen gekomen! De televisieserie werd dit jaar in Maleisie opgenomen. We weten niet hoever Saskia gekomen is (ze mag uiteraard niets verklappen, en houdt zich daar helaas heel erg goed aan), maar we zitten wel elke week te kijken! We kunnen natuurlijk niet live kijken, maar gelukkig wordt alles op het internet gepost, en kunnen de fans hier in Sunnyvale ook meegenieten.

De serie begon dit jaar met 100 mensen, en er zijn al flink wat mensen afgevallen (in beide betekenissen, want veel te eten is er niet op het eiland). Elke keer als we haar rood-met-witte hoedje zien, dan gaat er een gejuich op hier in California, want we zijn echte fans. En: na vijf weken zit Saskia er nog steeds in! Hup, team rood!

Maar goed, vanavond was het dus weer tijd voor de Saskia-show. Serge was er deze keer ook bij, en we zaten met zijn vijven lekker te eten en te kletsen, totdat Gerard zijn hand opstak. Hij had iets gehoord. Wij hoorden het toen ook: een diep gerommel dat vanuit de verte ineens heel dichtbij kwam. We wisten gelijk wat er ging komen: een aardbeving.

Het huis begon heel hard te schudden, de glazen ruiten rammelden, en er gaat maar 1 gedachte door je heen: houdt het nu op, of wordt dit The Big One?

Het ging flink te keer, hoor. Absoluut de zwaarste beving die we tot nu toe hebben meegemaakt, na 6 jaar (op de kop af!) in California.

Gelukkig hield het na een paar seconden op. De heren zaten hard te lachen, maar ik was toch wel een beetje aangedaan. Licht bevend (je blijft letterlijk natrillen!) liep ik gelijk naar de computer, want de direct link naar de USGS Earthquake pagina van California staat op mijn homepage. En ja hoor, na een paar minuten kwam de aardbeving in beeld! Een gigantisch groot vierkant bedekte royaal heel Silicon Valley. Hoe groter het vierkant, hoe groter de beving. Hier is een screenshot (een paar uur na de beving):



De beving bleek 5.6 op de Schaal van Richter te zijn, de grootste hier in de Bay Area sinds de Loma Prieta quake van 1989 (waarbij de twee lagen van een dubbeldeks-snelweg op elkaar vielen, en waarbij 62 doden vielen). Die beving was 6.9, en geologen vonden dat nog geen eens The Big One. Die moet nog komen.......

Kapot

We hebben de laatste tijd wel een hoop kapotte dingen in en om het huis....

Eerst ging de WC in onze slaapkamer kapot. De loodgieter was al een paar keer geweest om het vijftig jaar oude beestje te repareren, maar ineens gaf het ding er de brui aan. Het water bleef lopen en de pot (maar niet de leidingen) zaten verstopt. We moesten dus hals over kop een nieuwe pot organiseren. Gelukkig maar dat we nog een ander toilet in huis hebben...! Hier is nog een plaatje van de oude WC, prachtig turquise blauw met geschulpt deksel:


De oude pot was nog de originele WC uit 1959, en verbruikte heel veel water. Nieuwe WCs mogen hier maar 1.6 gallon (6 liters) verbruiken, maar krijgen "de boel" dan niet altijd weg, dus ik wilde wel een goede keus maken. Dankzij Internet vond ik dat de WC's van Toto (een Japans merk) heel goed zijn. De keus viel op de Toto Drake. We vonden ook een dealer in de buurt, en de volgende dag kon Gerard de pot al ophalen. Een mooie witte, neutrale WC. De loodgieter had gelukkig ook nog een gaatje die dag om hem te monteren.

Die avond konden we weer heerlijk de pot op! En het moet gezegd, de nieuwe WC spoelt geweldig door, verbruikt veel minder water, en maakt veel minder herrie. En geen "victory round" meer van de "deposits"! Nee, een grote zuig, en alles is weg. We noemen onze nieuwe WC dan ook liefkozend Slurpie.

Een paar dagen later, precies op de dag dat we bezoek uit Nederland zouden krijgen, brak de boiler. Gerard en ik hadden die morgen allebei nog prima gedouched, maar even later zag Gerard dat er water uit de garage liep. Hij volgde het spoor, en vond al snel een grote overstroming in het verwarmingshok! Onze 40-gallon watertank was helemaal leeggelopen. De tank bleek ergens gebarsten, en er was geen redden meer aan. Dit kwam wel heel ongelegen. We konden geen eens fatsoenlijk de boel opdweilen, want we moesten naar het vliegveld om Gerard's zus, neef en vriendin op te halen. En toen die eindelijk bij ons thuiswaren na hun 11-urige vlucht, konden ze geen eens douchen. En de afwasmachine kon ook niet draaien, dus moest ik alles met koud water op de hand afwassen, terwijl Gerard allerlei doe-het-zelf zaken afreed op zoek naar boilers of geisers en een snelle installateur.

Maar gelukkig kwam ook dit goed. Gerard vond een mooie boiler bij de Lowes. Geisers blijken bijna niet te krijgen in dit land, en nog lastiger te installeren, dus dan maar een boiler. De volgende dag kwam er een monteur, en die avond konden we allemaal weer lekker douchen.

De ochtend daarna werd Gerard wakker in een nat bed. Nee, hij had niet in zijn broek geplast, maar het waterbed was lek. We gingen de hele dag met onze gasten op stap, dus geen tijd om het te repareren, maar we konden die avond natuurlijk ook niet in het logeerbed slapen, want dat was al bezet! En de volgende avond ook. Daar lag arme Gerard, op een opblaasmatje in een slaapzak op de grond. Mijn helft was gelukkig nog net droog!

Inmiddels zijn onze gasten begonnen aan hun roadtrip (daarover later meer), en slapen wij maar in het logeerbed. Het leeg laten lopen en repareren gaat veel tijd kosten, en de komende avonden zijn we allebei druk met afspraken, maar hopelijk kunnen we het zaterdag repareren.

There you have it. Een maand van pech. Of is het toeval?

Maar er komt vast nog meer...... Een stuk van de overhang aan de achterkant is verrot, ons huis moet nodig geverfd, en de kraan in onze badkamer lekt....... HELLUP!

Google

Niet alleen Gerard heeft een nieuwe baan, ook mijn broer Arjan, die hier vlakbij woont, heeft een grote stap gezet. Een half jaar geleden is hij bij Intel weggegaan, en is hij bij Google gaan werken.

Dat is toch wel heel erg gaaf, hoor, om hier in Silicon Valley te wonen. Je woont hier echt tussen allerlei grote software en hardware bedrijven in. Op minder dan 10 min rijden vanaf ons huis vind je Apple, Yahoo, Ebay, Intel, en dus ook Google. En het is helemaal bijzonder dat mijn broer nu bij de grote zoekgigant is gaan werken.

Dat bracht mij in de bijzondere gelegenheid om eens een kijkje te kunnen nemen op de Google campus. Arjan had me voor de lunch uitgenodigd, en vorige week woensdag was het dan zo ver. Vanaf mijn werk was het een kwartiertje rijden naar de Googleplex in Mountain View.



Het was druk op de campus, omdat er een of andere event aan de gang was. Ik kon bijna geen parkeerplekje vinden! En dat terwijl de Googlers worden aangespoord om zo weinig mogelijk met de auto te komen. Er zijn overal op de campus scootertjes en fietsen voor de werknemers, en ik zag zelfs een paar mensen op een Segway! Hartstikke hip.



Arjan heette me hartelijk welkom en bracht me naar de inschrijfbalie. In de lobby hing een scherm waar de zoekopdrachten die overal ter wereld worden ingetypt, "live" worden geprojecteerd. Nou ja, vast niet alle zoekopdrachten, want de woorden waren opvallend braaf: "michigan university", "chemical biology", "brasil". Geen enkel schunnig woord of lichaamsonderdeel kwam langs.....

Op de balie stonden vrolijk gekleurde lavalampen, en voor de bezoekers was er een "maak je eigen badge" apparaat. Ik moest mijn naam en bedrijf invullen, handtekening zetten op de schrijfpad, en de badge afdrukken.



Voorzien van een keurige bezoekersticker liepen we vervolgens naar een van de vele kantines op de campus. Ik keek mijn ogen uit. Prachtige buffetten met kleurrijke gerechten, vegetarisch, Indiaas, Mexicaans, salades, soepen, en toetjes! Dat is wel eens wat anders dan de normale kleffe kantinehap. Al het eten op de Google Campus wordt door chef-koks bedacht en bereid, en het zag er allemaal even schitterend uit, en het smaakte geweldig. Je kon gewoon je bord volscheppen, en daarna uit de koelkastjes een flesje ice tea of lemonade pakken. En daarna - mocht je gewoon doorlopen. Niks geen kassa's, want alles is gratis voor werknemers en hun gasten!

Buiten stonden gezellige tafeltjes en stoelen met parasolletjes, om je lunch op te eten. Omdat het erg druk was moesten we een eindje lopen om een plaatsje te vinden, maar zelfs op een drukke dag als deze was er nog steeds genoeg plek.



De campus is prachtig aangelegd met veel "xeriscape" planten, dus planten die weinig water nodig hebben. Cactussen, agaves, aloes, dat soort spul. Hier en daar doen de cactussen het een beetje TE goed, en hebben ze de stekels moeten afknippen omdat de planten over de paden hangen.

Na de lunch kreeg ik de rest van de campus te zien. Eerst brachten we een bezoek aan het gebouw waar Arjan werkt. Het leek wel een laboratorium, zo'n georganiseerde chaos was het. Maar wel leuk. Veel mensen hadden hun werkplekje volgestouwd met gekke spulletjes, poppetjes, posters, foto's, speelgoed, zitballen, slingers en noem maar op. Alles mag hier, en het kan niet gek genoeg. De werknemers zijn trouwens allemaal heel jong, en ik voelde me opeens wel heel erg oud....



Mijn broer zit met een stuk of 4 collega's in een kleine kamer. De kamer stond propvol met bureaus, waterkokers, whiteboards, en speelgoedpistolen. Arjan vertelde dat de collega links van hem soms opeens een pistool pakt en dat op de collega rechts van mijn broer ging richten. Pang pang! Nou, dan ben je wel uit je concentratie hoor.

Iedereen had grote platte beeldschermen die vol hingen met post-its en stickertjes. Sommigen hadden zelfs twee of drie schermen naast elkaar, op zijn kant, zodat ze zoveel mogelijk windows tegelijk konden zien!

En overal hingen whiteboards, volgekalkt met grafiekjes, cartoons, pijlen, tekeningen, grapjes, en handtekeningen! Do not erase...



Elke verdieping had wel een kleine snackbar of koffiehoek. En ook hier kun je gewoon gratis wat pakken. En niks geen kale koffie of klef koekje, nee, luxe cappucino-makers, hazelnoot-siroopjes, gebakjes, zoutjes, en gekoelde drankjes. Dat de gemiddelde Googler niet moddervet is, is mij een raadsel.



Maar aan de andere kant geeft Google zijn werknemers ook een heleboel manieren om de calorieen er weer af te werken. Zo viel mij op dat de trappen veel gemakkelijker te zien zijn dan de liften. Bij Arjan op de verdieping stond een biljarttafel, er was een ballenbak, en overal op de campus zijn fitness ruimtes en volleybalveldjes. We kwamen zelfs langs een salsa-dansles, gewoon, tussen de cubicles in. En na afloop laat je jezelf dan lekker verwennen met een bezoek aan de kapper of de masseusse, allemaal gratis voor Google-werknemers! En je mag ook nog je hond naar je werk meenemen....



Arjan liet me ook twee "endless pools" zien, kleine 1-persoons zwembaden waar je tegen een stroom in moet zwemmen. Er was zelfs een lifeguard bij! Waarschijnlijk de meeste lifeguards per vierkante meter zwembad ter wereld!



Er was nog veel meer te zien, te veel om op te noemen. Een cubicle die helemaal in aluminiumfolie was verpakt, een gebouw met scheve ramen zodat je het gevoel hebt omhoog te lopen, het kamertje waar de CEO zat (net zo klein als dat van ieder ander), rode buizen die dwars door de gebouwen lopen, een stoplicht dat op rood springt als er iets snel gerepareerd moet worden, een organische markt, een kruidentuintje.....

Bedankt, Arjan voor de geweldige rondleiding. Ik zou best bij Google willen werken, maar helaas ben ik een bioloog, en daar hebben ze weinig aan. Gelukkig is mijn broer veel slimmer, en mag hij in deze fantastische omgeving zijn steentje bijdragen. Ik ben heel erg trots op mijn broertje!

PS: De meeste plaatjes in deze blog entry heb ik gejat van een online reportage over de Googleplex van Time magazine.

Xicato

Hoog tijd voor een update over Gerard's start-up! Sinds deze zomer is hij, samen met Mark en Menko, begonnen in een eigen bedrijf. Alle drie de mannen hebben bij Lumileds gewerkt, een bedrijf hier in San Jose dat LED-lampjes maakt. Je weet wel, die energiezuinige lampen die je steeds meer in stoplichten, achterlichten van auto's en nep-waxinelichtjes ziet.

Gerard wilde graag meer met LEDs doen dan alleen de lampjes maken, en dus besloot hij dit voorjaar om ontslag te nemen bij Lumileds, en met de andere twee heren een eigen bedrijf op te richten.

We hebben dus een spannende tijd achter de rug, waarin veel geregeld moest worden. Er moest gepraat worden met lawyers, investeerders en adviseurs. En natuurlijk moest er ook een naam bedacht worden! Dat bleek nog niet zo eenvoudig als het leek. Van alles passeerde de revue, maar heel vaak bestond de naam al, en was de website al vergeven.

Na een lange brainstorm-sessie werd dan toch een unieke naam voor het nieuwe bedrijf gevonden: Xicato.

De website werd snel gekocht, de naam vastgelegd, en die avond dronken de heren er een glaasje champagne op!

Inmiddels is er nu ook een logo ontworpen, en de website is up and running! Kijk dus snel op www.xicato.com! Heeft Gerard dat niet mooi gemaakt?



Voorlopig runt het bedrijf vanuit onze studeerkamer, die we dit voorjaar hebben opgeknapt. Het is een beetje krap met drie bureaus, drie bureau-stoelen, stapels papier, dozen met lampjes van de concurrentie, en natuurlijk drie computers. Maar dat is tijdelijk, want over een poosje gaan de heren een echt kantoor huren. Belangrijkste eisen voor de nieuwe locatie zijn als volgt:

1. Tussen Sunnyvale en Los Gatos in (zodat alle drie de founders op de fiets naar het werk kunnen)
2. Op loopafstand van een Peet's (koffiezaak met de lekkerste koffie van de Bay Area!)

Ik ben hardstikke trots op Gerard en hij heeft het heel erg naar de zin! Elke morgen heeft hij een commute van 30 seconden, want hij loopt direcht vanuit onze slaapkamer het kantoor binnen. De andere mannen komen via onze "tweede ingang" het huis binnen, dus ik merk er eigenlijk niet zoveel van. Het enige dat ik ervan merk is de stapel vieze koffiekopjes op het aanrecht!

Vanity

Toen we het huis kochten (alweer bijna 6 jaar geleden!!!!), riepen we gelijk dat de keuken en badkamers gesloopt moesten worden. Die stammen nog uit 1959, dus dat was ouwe meuk. Maar toen we eenmaal hier woonden, bleek het eigenlijk allemaal nog goed te functioneren. We hebben inmiddels een nieuwe koelkast en afwasmachine gekocht, maar voor de rest gaat het prima.

En hoe meer we over Eichler-huizen leren, hoe meer we ons huis zo origineel mogelijk willen houden. Goed, de mahonie-houten muren zijn wit geverfd, en het huis is aan de voorkant uitgebouwd, maar die originele keuken heeft wel wat. We hebben nog de originele kookplaat, de swing-out table, en het goudgespikkelde aanrechtblad, dat er nog prima uitziet.

Het badkamermeubel in onze slaapkamer, oftewel vanity op zijn Amerikaans, heeft ook dat witte blad met gouden spikkels. En hoewel het een beetje aan de lage kant is, hebben we besloten om het zo te houden. Maar ik kon het natuurlijk wel eens schilderen. Daar kan zelfs geen Eichlerholic iets van zeggen. De verf bladderde er aan alle kanten af, en tezamen met de houten schuifdeurtjes maakte het kastje een verouderde indruk.



Ik besloot het hele kastje kaal te schuren en te gaan beitsen. Vorig weekend, toen Gerard op een conferentie in San Diego was, ging ik aan de slag. Alle troep eruit, laatjes eruit, en het plakplastic eraf gehaald.





Daarna ging Eliesje met twee schuurmachines aan het werk. De voorkant had ik in 20 minuten kaalgeschuurd, maar de ribbels van de schuifdeurtjes kosten me vele uren schuren, afbijten en krabben. Gelukkig had ik het hoekje afgeschermd met plastic, want alles zat onder een dikke laag stof! Maar goed, onder de vele lagen verf (wit, turquoise, creme, grijs) kwam na 10 uur schuren een mooi houten kastje tevoorschijn.




Na al die uren schuren was het slechts een paar minuten tijd om het kastje in de beits te zetten. Ik had een donkerbruine, bijna zwarte beits uitgekozen. Twee lagen beits, twee afdeklagen en een week later was ik klaar! Ik heb die week maar in de logeerkamer geslapen, want die dampen zijn behoorlijk heavy.

De spiegels van het badkamerkastje moesten natuurlijk ook onderhanden genomen worden. Ik kon ze gemakkelijk uit de scharnieren halen, en naar de garage meenemen, waar ze zich gewillig lieten schuren en beitsen.

Ik moest ook (wat jammer nou toch) naar de Ikea voor een paar mooie opbergdozen, en natuurlijk wat Zweedse gehaktballekes. Gerard was er toch niet, dus hoefde ik lekker niet voor mezelf te koken.

(Tromgeroffel)
Hier is het eindresultaat: onze nieuwe vanity, origineel, maar klaar voor de 21ste eeuw!




De houten deurtjes gaan nog vervangen worden door melk-glazen ruiten. Het zijn toch niet meer de originele deurtjes, dus ik hoef me niet schuldig te voelen! Voorlopig heb ik ze wit geverfd, want we moeten nog op zoek naar een glasleverancier. Maar als er straks een lampje achter brandt (met een man die in de LEDjes werkt moet dat toch mogelijk zijn), dan is het echt een superkastje geworden!