My Big Fat Greek Baptism

Sorry dat ik wat achterloop met de blog. We hebben het druk gehad met bezoek uit Nederland, en we zijn naar Griekenland geweest. Dat kwam zo: Op Stanford was ik bevriend geraakt met Stephan, een Duitse arts-patholoog, en zijn Griekse vrouw Chrysoula. Ze hebben bijna drie jaar in Menlo Park gewoond, en zijn vorig jaar weer terug verhuisd naar Duitsland met hun 6-weken oude tweeling. We zijn eind 2005 nog bij hen in München op bezoek geweest. Tijdens dat bezoek vroegen S&C aan mij of ik peettante wilde worden van Philip, één van de babies. Als voorwaarde moest ik wel bij de doop aanwezig zijn, en die zou rond Pasen plaatsvinden in Griekenland. Nou, dat was natuurlijk een hele eer. Wel een hele trip vanuit Amerika, maar een unieke en bijzondere gelegenheid.




Dus vertrokken we eind april voor een bliksembezoek van vier dagen aan Griekenland. Gerards broer Harry en zijn vriendin Ingrid waren de dag ervoor uit Nederland bij ons gekomen, en ze konden dus mooi op ons huis en katten passen. Het werd voor ons een 20-uur lange trip met overstappen in Chicago en München, naar Thessaloniki, een uurtje rijden van Katerini, waar Chrysoula's ouders wonen.

Na een paar uurtjes slaap waren we weer fit voor het avondeten. We werden door S&C meegenomen naar een leuk familierestaurant. Chrysoula bestelde zo’n 20 schaaltjes met allerlei heerlijke visgerechten. Dat was geweldig, allemaal dingen die ik nooit zou hebben besteld, maar allemaal erg lekker. Natuurlijk veel retsina (harswijn) erbij! Hoppa. En omdat we nog op Pacific Time zaten, hadden we helemaal geen slaap meer, en gingen we nog lekker op kroegentocht in Katerini.

De volgende ochtend was het zondag, en de dag van de baptism (doop). Eerst werden we uitgebreid gefêteerd in het huis van Chrysoula’s ouders. Die spraken een klein beetje Engels en Duits, zodat we enigszins met elkaar konden praten. En ach, na een glaasje huisgestookte ouzo ging de communicatie ineens een stuk beter. Yammas! De peetoom van de andere baby (Andreas, een Oostenrijkse arts en oud-Stanford collega van Stephan) en Chrysoula’s zus waren er ook, dus de kleine woonkamer was aardig vol! Tussendoor kropen/liepen de twee jongetjes om wie het allemaal te doen was. Ze kregen cadeautjes en heeeel veel aandacht, maar ze hadden nog geen flauw idee wat er komen ging.





Op de eerste foto zie je mij met mijn petekind Philip; op de tweede foto staan de beide peetouders: Andreas en Elies.

Na een heleboel taart, salades, en ouzo reden we allemaal naar de kerk in Katerini. De doopdienst werd volgens de Grieks-orthodoxe traditie uitgevoerd, door een priester met een lange zwarte baard. De kerk was prachtig, met goud versierd, en vol met vrienden, familie, en belangstellenden. Helaas mochten wij als “niet-gelovigen” niet actief in de doopdienst participeren. Dat was een beetje een teleurstelling, maar gelukkig mochten we wel dichtbij het doopvat staan.

Het doopritueel was behoorlijk ingrijpend voor een 1 jaar oude baby: eerst werden de jochies uitgekleed, ingezeept met olie, en daarna drie keer helemaal in het doopvat gehangen.





Vervolgens werd er een plukje haar afgeknipt, en daarna werden ze in nieuwe, witte kleertjes gehesen. Nou, dat vonden de jongentjes helemaal niet leuk! Bleeeeeeeehhhh!






Gelukkig was het leed daarna snel geleden. We gingen met zijn allen (n = 40) naar een restaurant toe. Ook hier kregen we weer heerlijk te eten. Eerst een lekkere Griekse salade, en daarna werd een schaal vlees voor mijn neus gezet. Er lag zoveel vlees op, dat ik dacht dat het voor 4 personen was, dus ik zette de schaal in het midden. Maar we kregen allemaal zo’n bord! Wat een hoeveelheid. Geen vegetariers hier in Griekenland! (De beroemde zin uit “My Big Fat Greek Wedding” is behoorlijk realistisch: “He does not eat meat? - OK, I will cook lamb”).




De dag eindigde met een bezoek aan Casa, een lounge/nightclub. Het was een leuk ingerichte grote ruimte, waar bij mooi weer het dak vanaf gaat. Er stonden comfortabele banken, leuke zitjes, er hingen grote rode lampen, en heel hip en jong Griekenland was er. Bij onze cocktails werden lekkere hapjes geserveerd. Helaas ging de muziek steeds harder, zodat we rond een uur of twee besloten dat het wel mooi geweest was. Met een tuut in onze oren rolden we in bed.

Onze laatste dag in Katerini was ook heel bijzonder. Het was 1 mei, en traditioneel ga je dan in Griekenland picknicken of barbequen. Chrysoula’s vader had besloten een geit te gaan roosteren, in hun huisje op de kiwi-boomgaard.




Toen we aankwamen zat de geit al aan het spit, gewikkeld in aluminiumfolie. Gerard moest wel even slikken, want de kop zat er nog aan, met de ogen een beetje uitpuilend, en de tong uit de bek.





De geit moest een uurtje of vier rondgedraaid worden. Chrysoula’s vader en oom gaven allerlei aanwijzingen. Dan weer moest het spit hoger, dan weer lager, de folie moest erop of eraf, de linkerpoot moest ingesmeerd worden met olie, dan weer de kop, en zo ging het maar door. Maar het moet gezegd, het eindresultaat was een goudbruine, gare geit. Die hebben we vervolgens heerlijk opgepeuzeld!

Slakken!

Vorig jaar had ik in onze nieuwe moestuin wat basilicum plantjes gepoot, en die hadden het prachtig gedaan. Ze groeiden enorm uit en ik heb heel wat keren pesto gemaakt.

Dit jaar wilde ik dat natuurlijk weer, en ik heb een paar weken geleden weer drie basilicum plantjes gekocht. Maar een paar dagen later was daar niets meer van over. Er stonden drie zielige staakjes, en alle blaadjes waren weg. Ik heb toen nieuwe plantjes gekocht, maar ook die waren binnen enkele dagen opgegeten.

Mmmm, what's going on here? Zouden het slakken zijn? Ik hoor daar altijd anderen over mopperen, maar ik heb er nog nooit last van gehad. Bovendien is het klimaat hier te droog voor slakken. Maar met al die regen van de afgelopen tijd hier is alles natuurlijk erg vochtig.

Vanavond ben ik met een zaklamp eens een kijkje gaan namen. En ja hoor, daar waren ze: kleine slijmige naaktslakjes. Slugs. Het Engels kent twee verschillende woorden voor huisjesslak (snail) en naaktslak (slug).



De slakken zaten op de bieslook, mijn spinazie, mijn nieuwe artisjokken, de viooltjes, de aardbeien, de kooltjes....... Potverdriedubbeltjes, straks hebben we niets te eten van de zomer! Ik heb er een stuk of 50 gevangen (aaaaah wat zielig....), en wat biervallen (wat blikjes en bakjes gevuld met bier) ingegraven.

Hopelijk ga ik er heel wat vangen. Wordt vervolgd.

April Fool's Day

Ik kon gisteren (1 april) maar weinig grappen op het net vinden. En 1 april is hier net als in Nederland een dag van practical jokes. Ik was alweer blij dat het geen werkdag was, want bij ons houden ze ook wel van een geintje.

De Britten hadden wel leuke grappen met de pinguins in de Theems enzo. Maar ik kon niets vinden bij CNN, Fox News, of ABC.

Na een tijdje vond ik dan toch een leuke grap bij Google. Op de Google homepage stond een aankondiging: "NEW! Google Romance! Finding Love is just another search problem." Als je daarop klikte kwam je op allerlei pagina's met uitleg over hoe je je profiel kon opladen, maar dat je ook meerdere profielen kon opsturen om je kansen op succes te verhogen. Erg grappig. De mededeling was een dag later uiteraard weer verdwenen, maar hopelijk blijkt de volgende link naar Google Romance nog een poosje bestaan. Neem en kijkje en Take the Tour.


Ik heb zaterdag (1 april) gelijk de link doorgestuurd naar een collega die heftig aan het internet-dating geslagen is na het verbreken van zijn vorige relatie. Hij stuurde me vanochtend een berichtje terug dat hij het erg op prijs had gesteld dat ik aan hem had gedacht. Mmmm, hij zou er toch niet ingetrapt zijn?

Regenrecord gebroken

Het is zover: alle (recente) regenrecords hier in California zijn gebroken. Maart 2006 was de natste maand sinds 1850, zowel in aantal regenachtige dagen als hoeveelheid neerslag. En er is nog meer regen op komst, want de meteorologen voorspellen dat de depressies voorlopig hier blijven rondcirkelen.

De Yahoo Widget weersvoorspelling op mijn desktop van vandaag is nog triester dan die van vorige week. Nu is er echt geen zonnetje te zien, alleen maar regen:



Het zonnetje dat vorige week op vrijdag stond, bleek uiteindelijk gisteren (zaterdag) te schijnen, dus we mogen niet klagen. Ik kon lekker in de tuin werken: excellent timing.

Door alle regen hier, is men erg bang geworden voor mudslides. Omdat het hier in de zomer zo droog is, zijn er veel heuvels met weinig begroeing, dus weinig wortels om de boel bij elkaar te houden. Langzaamaan zijn alle heuvels nu helemaal verzadigd met water, en hier en daar beginnen er al kleine modderlawines te ontstaan. Op enkele plaatsen zijn er al wegen afgesloten omdat met bang is dat er een hele heuvel naar beneden zal gaan glijden. Laten we hopen dat het zover niet zal komen!

Regenregenregenregen... :-(

Het lijkt wel of het al weken aan een stuk door regent. Dat is niet helemaal waar, want het afgelopen weekend was het droog, en af en toe zelfs heel zonnig. Maar vandaag: regen. Je zou er somber van worden. Ja, ik weet het: ik ben inmiddels een verwende Californische geworden, een verwekelijkt product van de zon.

Er zijn hier eigenlijk maar twee seizoenen: het zomerseizoen (mei - oktober) met warme zonnige dagen, en koele nachten, en praktisch geen regen, en het winterseizoen (november - april) met veel regen, maar meestal toch ook wel zon tussendoor.

Maar nu lijkt er geen einde aan de regen te komen. Het is grijs en somber, en de regen klettert op ons platte dak. Vorig weekend had ik Yahoo Widgets geinstalleerd, handige kleine programmaatjes op je desktop (o.a. een klok, webcams, batterijmeter, en een weerbericht), en op mijn zojuist geinstalleerde Widget Weerbericht staat het volgende trieste plaatje:



Mijn nectarine boompje (vorig jaar aangeschaft) staat al weken dapper in bloei, maar er is geen bijtje of vlindertje te zien. Ik ben dus bang dat er geen nectarientjes komen.....

En de 1500 lieveheersbeestjes die ik twee weken geleden tussen de buien door had aangeschaft, in een vlaag van organische luizenbestrijding, zijn allemaal weggespoeld. Sorry jongens......

Gelukkig is er ook een goede kant aan de regen: de waterbasins zitten helemaal vol. Dat betekent dat we ons van de zomer geen zorgen hoeven te maken: er zal genoeg water zijn voor de rest van het jaar. Water komt hier niet uit de grond, maar uit de Sierra Nevada (smeltwater), of uit de San Francisco Bay. Maar nu de basins vol zitten, mag het van mij wel ophouden met regenen.

Zomertijd

Afgelopen week heeft Gerard de software van de Roku geupdated (hoe schrijf je dat eigenlijk?). De Roku is een soort kastje dat via internet streaming audio kan laten horen. We kunnen nu eindelijk naar Radio 3 luisteren. Wel raar, vanwege het tijdsverschil. Zitten we hier op zondagavond lekker naar de radio te luisteren, terwijl ik deze blog schrijf, gaat het op Radio 3 al over de maandagochtend spits. Maar nu blijven we wel weer een beetje op de hoogte.



Maar het was helemaal vreemd toen het over de zomertijd ging. Die ging dit weekend in in Nederland. Oeps, hadden we niet helemaal opgelet?

Snel het internet op, maar gelukkig, we hadden ons niet vergist: de zomertijd gaat hier in de VS pas op zondag 2 april in. Nog een weekje wachten dus.

Maar eigenlijk is het wel raar dat zoiets als zomertijd niet wereldwijd hetzelfde is. Het gaat hier in de VS in het voorjaar altijd een week later in dan in Europa. Je zult maar moeten uitrekenen wanneer de KL605 van Amsterdam naar San Francisco aankomt, dan moet je toch wel heel erg opletten rond deze tijd.

Volgend jaar wordt het helemaal ingewikkeld. Dan treedt de Energy Policy Act of 2005 in werking. De Daylight Saving Time (zeg geen Summertime hier, want geen mens snapt waar je het over hebt - zo heb ik zelf ervaren!) gaat dan het tweede weekend van maart al in. We lopen dan twee of drie weken voor op Europa. Zo wordt het nooit wat met de internationalisering! Een gemiste kans voor Amerika.

House For Sale

Opeens staat er een huis te koop in onze straat, dat van de buren van onze buren. We wisten helemaal niet dat dit eraan zat te komen. We kennen de eigenaars wel, ze hebben hun huis ook in 2001 gekocht, vlak voordat wij hier kwamen wonen. De afgelopen vier jaar hebben ze flink eraan verbouwd, een nieuwe tuin laten aanleggen met zwembad, en een grote schutting om de voortuin gezet. En nu staat het dan ineens te koop. Hier is een foto van het betreffende huis:


Op de site MLS listings (vergelijkbaar met Funda.nl) hebben we natuurlijk zitten loeren voor hoeveel het te koop stond. Het bleek voor $ 970.000 te zijn. Slik, wat een bedrag. Ik ben benieuwd of het daar ook voor verkocht gaat worden. Soms wordt een huis voor meer verkocht dan de vraagprijs, maar dit lijkt me wel een erg hoog bedrag. We zullen het zien.

Gisteren en vandaag was het “open house”. Veel huizen die te koop staan, worden in het weekend opengesteld voor belangstellenden. Je kunt gewoon naar binnen lopen, een folder meenemen met daarop een fotootje en het bedrag, en dan doorrijden naar het volgende huis. Zo hebben Gerard en ik destijds ook heel veel huizen bekeken.

Ik heb dit weekend de voortuin onder handen genomen, dus ik had goed de gelegenheid om alle activiteiten te volgen. Het was best druk, maar de meeste auto’s stopten alleen maar om de flyer mee te nemen uit het kastje dat aan het “For Sale” bordje hangt. Nu ziet het huis er niet zo aantrekkelijk uit vanaf de straat. Maar als ik de foto’s bekijk van de binnenkant dan vind ik het van binnen ook niet zo bijzonder.

Ik ben benieuwd wie onze nieuwe buren gaan worden!

Verstopping

Toen ik gisteren de douche aanzette, merkte ik dat het water niet goed wegliep. Dat komt wel eens vaker voor, maar meestal krijgt Gerard het wel weer open met een ragger. Bovendien had het de laatste drie weken heel veel geregend, dus er zou wel ergens een rioolput verstopt zitten. Het rioolstelsel hier in California is nu eenmaal niet berekend op veel regen. We hebben maar 2 putten in onze straat, en 1 daarvan zit bij ons voor de deur, dus daar zou wel ergens een probleem zitten. Ik maakte me dus niet zo’n zorgen.

Vandaag was het zaterdag, en Gerard is vanochtend met zijn ragger aan de slag gegaan. Hij haalde er weer een hele “muis” uit (zwarte stinkende smurrie van haren), en het probleem leek verholpen. Maar toen hij had gedouched en de WC een keer doortrok, bleek de verstopping nog steeds aanwezig. Het toilet stroomde over, en het water bleef in de douchebak staan. Getverdegetver!

Gerard ging het dak op omdat daar ook wat openingen zijn voor de waterafvoer. Bij een vorige verstopping in januari (toen mijn ouders er waren) had hij een superlange ragger (drain auger) gekocht, en die ging hij nu gebruiken. Hij stuitte op boomwortels, en kreeg de ragger niet verder, dus dat was geen goed nieuws. Hier moest professionele hulp bijkomen.



Ik heb snel op internet een plumber opgezocht, en die kwam al na een half uurtje. Het was een vriendelijke kleine Aziatische meneer, die we nauwelijk konden verstaan. Hij ging ook het dak op, net als Gerard, maar dan met een electrische ragger. Maar daarmee kreeg hij het ook niet voor elkaar. Na een uur geploeter heeft hij de toiletpot van de gastenbadkamer er afgehaald, en ging toen met een supersonische ragger aan de gang. Weer een uur later, en het probleem was verholpen.

Gelukkig maar, want dit is toch wel ellende. Eichlerhuizen zoals het onze, zijn goedkoop gebouwd, en we zijn niet de enige met dit soort problemen, getuige de vele loodgietersbusjes die we in de loop der jaren bij de buren hebben zien staan.

Nu ga ik maar eerst met de waterstofzuiger het tapijt bij de badkamer schoonmaken. Bleh. Niet gepiest, en toch nat, zullen we maar zeggen.

Alweer een promotie

Afgelopen maandag was de promotie van Chana, een graduate student (promovenda) waar ik al een paar jaar mee samenwerk. Chana werkt niet in ons lab (Relman) maar in het lab van Pat Brown. Pat is een van de "uitvinders" van de microarray, een klein stukje plat glas (ca. 5 bij 2 cm) waarop tienduizenden stukjes DNA op kunnen worden geprint. Je kunt op deze manier heel veel testen tegelijk uitvoeren.

Microarrays worden daarom nu veel gebruikt in de moleculaire biologie. Er kan mee worden bepaald welke varianten van een gen iemand heeft, om te kunnen bepalen of iemand bv. een groter risico heeft op een bepaalde vorm van borstkanker, maar je kunt er ook mee kijken welke genen "aan" of "uit" staan, en daarmee bloed van patienten vergelijken met dat van gezonde mensen. De toepassingen zijn bijna eindeloos.

Ons lab en dat van Pat hebben de afgelopen tijd gewerkt aan een microarray om te kunnen bepalen welke bacterien er in een patientenmonster (bv. bloed, ontlasting) zitten. Daar is natuurlijk grote behoefte aan, omdat je in 1 klap heel veel bacterien tegelijkertijd kunt opsporen.

Chana heeft daar de afgelopen jaren aan gewerkt, als haar promotieonderzoek. Ze heeft vooral veel computerwerk gedaan, programma’s geschreven om de juiste stukjes DNA te ontwerpen voor op de microarray. Ik heb haar geholpen met het praktische gedeelte van haar onderzoek, omdat ons lab een grote bacterie-collectie heeft en veel ervaring in het opzuiveren van patienten-materiaal. Op de onderstaande foto zie je 1 van onze micrarray plaatjes, waarin elk rondje een bepaald stukje DNA is dat oplicht (groen of rood) als die bacterie in het test monster zit.



Twee maanden geleden is onze eerste wetenschappelijke publicatie over dit onderwerp uitgekomen, in Nucleic Acids Research, met Chana als eerste auteur. Het artikel is zelfs opgemerkt door de Faculty of 1000, een site waarin wetenschappers elke week de beste en interessante publicaties uitzoeken (het kost geld om op deze site te kijken, maar via een universiteit kun je er misschien wel bij).

Inmiddels is er een tweede, verbeterde versie van de microarray uitgekomen, en hebben we deze getest op “echt” materiaal. We besloten om te kijken welke bacterien er in baby poep voorkomen. He bah, ome Willem. Ja, dat klinkt vies, maar het is eigenlijk heel leuk, tenminste als je wetenschapper bent!

Ik zal er een andere keer wel meer over vertellen – anders wordt het weer zo’n lang verhaal. Maar ik zal alvast verklappen dat ik het afgelopen jaar zo’n 500 poep monsters heb ontvangen, en daar het DNA uit heb geisoleerd. Dat is dan weer op 500 microarrays geanalyseerd. Een enorme data set dus, waar Chana mee aan de slag kon.

Maandag was haar promotie. In december schreef ik al dat een promotie hier op Stanford niet zo feestelijk is al in Nederland, het is meer een voordracht, en de echte verdediging is niet openbaar. Er worden geen proefschriften uitgedeeld. De thesis hier in de VS is gewoon een pak papier, dat alleen naar de wetenschappelijke commissie leden wordt gestuurd. Ik heb zelfs geen kopie gekregen, wat ik betreur. Maar het was wel leuk om bij haar praatje te zijn, omdat ik zo nauw met dit onderzoek betrokken ben geweest.

Binnenkort hopen we er een mooi wetenschappelijk artikel over te schrijven, en als dat geaccepteerd is zal ik er meer over schrijven in deze blog.

Sneeuw???

De afgelopen week was het koud en guur. Bijna Hollands.....
Eerst hadden we een storm. Nu noemen ze het hier op de radio of television al gauw een storm, als er een bui komt, maar dit was echt wel een flinke wind. De hoge palmboom in de tuin van onze buurvrouw helde vervaarlijk ver over.



De volgende dag vonden we weer veel van de oude palmboom-bladeren, die erg scherpe stekels hebben. Je mag ze daarom niet in de groenbak gooien. Vanwege de stekels, de harde stengel, en het feit dat ze bijna 2 meter lang zijn, is het lastig om ze in stukken te snijden, en ik heb er altijd een hekel aan om ze op te ruimen.



In de dagen daarna regende het veel. Dat vind ik altijd wel lekker, gezellig binnenzitten bij de open haard, terwijl de regen op het dak klettert. Ook weten we dan dat de waterreservoirs gevuld worden, zodat we straks genoeg water voor de zomer hebben!

Maar de regen van deze week kwam in de vorm van sneeuw in de heuvels om ons heen. Dat is heel bijzonder, en het komt maar heel zelden voor. In de vier jaar dat we hier wonen had ik het al 1x eerder meegemaakt, in 2002. Nu was er veel meer sneeuw en het bleef zelfs een paar dagen liggen. Heel vreemd. Vanaf de VA Hospital (waar ik werk), kon ik de besneeuwde toppen goed zien liggen. Ik had geen fototoestel bij me, vandaar deze foto van het internet. Hier beneden ligt geen sneeuw hoor! Wij hebben gewoon regen.

The Bik Road Trip: III - Grand Canyon

Na een flinke autorit kwamen we bij de Grand Canyon. Het is een anderhalve kilometer diepe spleet in de aarde maar je ziet hem pas op het allerlaatste moment. We reden lange tijd tussen dennenbomen, daarna over de Rim trail, maar pas toen we de auto hadden geparkeerd en naar een uitzichtspunt liepen, zagen we De Grote Spleet. Groots en oranje verlicht door de ondergaande zon lag hij daar voor ons. Wow. Ik was hier al eerder geweest, samen met Gerard, 12 jaar geleden, op onze vakantie naar Amerika. Voor mijn broer en ouders was het de eerste keer, maar we waren allemaal even onder de indruk van de grootsheid van het uitzicht. Het laat zich moeilijk uitleggen, want het is bijna niet voor te stellen hoe diep en ver je kunt kijken. Heel in de diepte tussen de oranjerode rotsen zie je hier en daar een klein stukje van de meanderende Colorado River, heldergroen, de rivier die dit landschap gevormd heeft.




De zon ging onder en al snel werd het koud en donker. Het was rond het vriespunt, en dat zijn wij Californiers niet meer gewend hoor! We gingen snel naar ons hotel, de Yavapai Lodge, vlakbij de rim. De kamers waren warm en comfortabel, al was de verwarming wat rumoerig en lastig te bedienen. We kleedden ons om voor een diner in het El Tovar Hotel, wat volgens de boekjes het beste restaurant aan de Grand Canyon zou zijn. We hadden niet gereserveerd, maar de serveerster zou het door de vingers zien. Dat was een beetje arrogant, want de helft van de tafels was nog vrij, zo zagen we toen we door de rijkelijk met geweien en dierenkoppen gedecoreerde restaurantruimtes liepen. Maar goed, we kregen een mooie tafel, vlak bij het raam. Daar zouden we zo op de Canyon kunnen uitkijken, ware het geen avond en aardedonker. Het diner was fantastisch, en moe van de dag en de wijn rolden we in bed.

De volgende dag zouden mijn vader en ik een helicoptervlucht maken over de Canyon heen. Een grote wens van mijn vader! Mijn moeder en broer bleven liever op de grond, en gingen in plaats daarvan naar het Imax theater dat vlakbij het vliegveld lag. De vlucht was geweldig. We zaten met 7 passagiers en 1 piloot in het toestel. De plaatsen waren een beetje krap, en ik vloog achteruit, maar zowel pa als ik zaten aan het raam en we hadden geweldig uitzicht.




Eerst vlogen we een minuut of 10 over de dennenbossen, maar toen zagen we de canyon opdoemen. Het is echt een gapend gat, zo vanuit de helicopter. Je kunt ook de rivier zien lopen. Vanaf de rand zie je maar heel af en toe een stukje, omdat er zoveel terrassen en lagen zijn, maar nu zagen we de rivier helemaal. Ongelofelijk dat die eens, lang geleden, dit dal heeft uitgeslepen.








Helemaal beduusd van de vlucht landden we weer op vaste grond en reden we terug naar de Canyon. We besloten een stukje naar beneden te lopen, gewoon een klein eindje. Naar beneden was geen probleem, maar weer terug omhoog was best zwaar vanwege de ijle lucht (de rim ligt op 2100 m hoogte). Maar we konden in ieder geval zeggen dat we een klein eindje van de Bright Angel Trail hadden gelopen!





Na onze afdaling in de Canyon hadden we wel een lunch verdiend, en we streken neer in de Bright Angel Lodge, voor een hamburger of Caesar’s salad. Daarna zijn we nog de Hermit’s trail gereden, een weg die in de wintermaanden open is, maar normaliter gesloten voor het publiek. Een paar laatste blikken op de Canyon om het af te leren....






Tja, wat kan ik zeggen over de terugreis? Na al dat moois was het gewoon een terugreis, veel kilometers in Arjan’s BMW. Een halve dag in de auto, een overnachting in Needles, CA, een diner bij de Denny’s, en dan nog eens 10 uur rijden; dan besef je wel hoe groot de VS toch eigenlijk is.

The Bik Road Trip: II - Las Vegas en Hoover Dam

In de vallende duisternis reden we Las Vegas, Nevada binnen, een gigantische stad midden in de woestijn. Eerst zie je uren alleen maar bergen en kale valleien, en dan opeens is daar een lichtvlek aan de horizon. Las Vegas! Stad van casino’s, hotels, slot machines, gokken, stripteases, zien en gezien worden. Niet een stad eigenlijk om met je ouders heen te gaan, come to think of it.....



Maar je moet het toch wel gezien hebben. Je loopt over de Strip, bijnaam van de Las Vegas Boulevard, omringd door prachtige, enorme hotels. Elk hotel heeft een thema. Er is New York, New York (skyline van Manhattan compleet met Vrijheidsbeeld), The Luxor (met pyramide en Sphinx), Paris (met Eiffeltoren), en The Bellagio (superluxe met een plafond met glazen bloemen en gigantische fontein). Alles draait om gokken. De begane grond van alle hotels zijn casino, en je loopt er zo naar binnen. In Amerika is gokken erg laagdrempelig gemaakt, en je hoeft er niet chique uit te zien om je geld kwijt te mogen raken. Van binnen zien alle casino’s er hetzelfde uit: tafels met blackjack, craps, roulette, poker, etc. Je ziet er opgedofte avondjurken, maar ook omaatjes in spijkerbroek en t-shirt die hun pensioentje in de slotautomaten gooien.



Het was zaterdagavond, en ook nog eens het weekend van de Superbowl, de jaarlijkse wedstrijd tussen de twee beste American Football teams. Heel erg druk dus in Las Vegas, en het was lastig lopen over de Strip. Overal staan mensen die je kaartjes in je handen proberen te drukken van schaars geklede dames. Want Amerikanen mogen dan wel preuts zijn, in Las Vegas en New Orleans gaan alle remmen los! Er staan zoveel mensen met die kaartjes dat het erg vervelend wordt. Bovendien ligt de straat bezaaid met kaartjes en andere troep. What happens in Vegas, stays in Vegas.........

We dineerden in een Indiaas restaurant aan de Strip, met heerlijke Mango Lassi, Palak Paneer, en Kulfi-ijs. Daarna liepen we over de drukke straat richting mijn favoriete casino: The Venetian. Helemaal gebouwd in de stijl van Venetie, met veel oog voor detail. Alles is er. Het hotel is gebouwd als een echt Dogenpaleis, met een groot San Marco plein ervoor, met gondels met zingende gondeliers, de Campanile, en de twee zuilen met de beelden van San Marco en San Theodoro. Binnen is er een fantastische winkelgalerij, waar het plafond verlicht is alsof de zon er altijd schijnt. Er is binnen zelfs een compleet tweede San Marco plein, en ook hier varen gondeliers rond. De eerste foto is The Venetian van buiten, de tweede is binnen genomen.




We waren inmiddels een flink eind van ons eigen hotel af, dus we namen de Monorail terug. Dat was ook wel weer een leuke ervaring, want je glijdt op 10 meter hoogte tussen de hotels door. Met het geluid van de slotmachines nog in onze oren (bliepblieppingping) vielen we in slaap. Vegas baby.......!

De volgende dag was het Superbowl Sunday. Maar wij zouden daar heel weinig van merken, behalve dat het lekker rustig was op de weg. Op een half uurtje rijden van Las Vegas stopten we bij de Hoover Dam. Deze dam werd rond 1935 aangelegd om de onvoorspelbare Colorado River in te dammen, zodat het lager gelegen land niet steeds door droogte en overstromingen geteisterd zou worden. Tegelijkertijd fungeert het als een electriciteitscentrale, waarbij het water door grote buizen geleid wordt en daar turbines aanstuurt.


Er was een leuke rondleiding waarbij we met een lift helemaal naar beneden gingen, naar 1 van de twee turbine kamers, en vervolgens weer helemaal omhoog naar het observatiedek. De lift was supersnel, en je voelde je oren ploppen.



Lopend over de brug konden we goed zien hoe groot en hoog de dam was. De dam ligt tussen Nevada en Arizona in, en er zijn twee klokken op de dam, 1 met Nevada tijd en 1 met Arizona tijd (1 uur verschil).





Er zijn ook twee overlopen vlak achter de dam, om te voorkomen dat het water tot over de dam zou lopen. De dam fungeert ook als brug, en dan zou er geen verkeer meer over kunnen rijden. De overlopen zijn maar twee keer in werking getreden, en de laatste jaren staat het water in het stuwmeer zelfs zeer laag, door de geringe regenval (The Great Drought). De weg over de dam is voor het huidige verkeersaanbod te smal, en er wordt gewerkt aan een nieuwe weg en brug, een gigantisch project dat nog jaren gaat duren.



We reden door naar de Grand Canyon, een rit van een uur of 4, over een steeds stiller wordende snelweg. Het was Gametime! De Superbowl uitzending was begonnen, en er waren bijna geen auto’s op de weg. Een paar trucks, en een auto vol gekke Nederlanders, die geen eens wisten welke twee teams tegen elkaar zouden spelen.