Ons einddoel zou de Grand Canyon zijn, die grote spleet gevormd door de Colorado River, in Arizona. Onderweg zouden we ook nog Death Valley, Las Vegas, en de Hoover Dam bekijken.
De eerste dag bestond uit niet veel meer dan rijden, van Arjan’s huis in Union City naar Ridgecrest, California. Onderweg reden we uren op Interstate 5, langs eindeloze boomgaarden of kale vlaktes met hier en daar een Joshua Tree.
Ridgecrest was een middelgrote plaats in the middle of nowhere, met een grote Air Force basis, wat motels en restaurants. Er was niet veel keus, en we eindigden in een Chinees restaurant. Na het avondeten gingen we vroeg naar bed. De volgende dag stonden we met zonsopgang op. De omliggende heuvels waren prachtig rood gekleurd. We kwamen practisch niemand tegen, en genoten van de geweldig mooie rit naar Panamint Valley. De weg was leeg, en we konden gewoon op de gele middenstreep staan om een paar foto’s te maken.
Panamint Valley ligt parallel aan Death Valley, en is helemaal leeg en kaal, op 1 restaurant na: Panamint Springs. Daar hadden we een heerlijk ontbijt, op zijn Amerikaans, met veel eieren, spek en koffie. En met een vriendelijke man, die ons keurig en snel bediende, en ons nog een goede dag wenste! Kom daar maar eens om in Nederland.
We gingen weer verder en na nog een bergpas kwamen we dan in Death Valley. Hier is het laagste punt van de VS: 100 meter onder zeeniveau! Dat is zelfs voor ons Nederlanders erg indrukwekkend. Zomers is het hier snikheet (temperaturen van boven de 50 graden Celcius zijn heel gewoon), maar nu, begin februari, was het aangenaam met een graad of 18. Death Valley dankt zijn naam aan het feit dat in 1849 hier een aantal families strandden, verdwaald toen zij een verkeerde route namen op weg naar de vermeende goudmijnen van California. Er was geen water in deze lege woestijn, en ze wisten niet meer waar ze heen moesten. Slechts 1 man kwam om het leven, maar de naam Death Valley bleef hangen.
Op het eerste gezicht lijkt er niet zoveel te doen in Death Valley, maar er zijn toch veel leuke dingen te zien. Eerst gingen we naar de Sand Dunes, echte zandduinen zoals je je voorstelt als je aan een woestijn denkt. Je mag er gewoon in lopen, vanaf glijden, in rollen, je doet maar. Het spannendst zijn hier de sporen van slangen en hagedissen, die je kriskras door het zand ziet lopen.
Een stuk verderop liggen de Borax Mine Works, overblijfselen van de borax industrie die hier rond 1880 was. Borax is een mineraal dat o.a. in zeeppoeder, glas en pesticiden wordt gebruikt. Beroemd hier in Death Valley waren de Twenty Mule Teams, enorme karren met borax die getrokken werden door een lange stoet muilezels. Zij brachten de borax erts naar het dichtsbijzijnde treinstation, een gruwelijke tocht van 275 kilometer dwars door de woestijn.
Daarna reden we door naar het Death Valley Visitor Center, waar een leuke tentoonstelling de geschiedenis van deze onherbergzame plaats laat zien. Natuurlijk ook het met verhaal van de ‘49ers”, de verdwaalde goudzoekers. Het San Francisco football team is hier zelfs naar vernoemd.
Bij het eten van een broodje uit de achterbak van Arjan's trouwe BMW ontdekte mijn vader een spijker in de achterband. We wisten niet hoelang die er al zat, en of het kwaad zou kunnen om ermee door te rijden, maar je wilt natuurlijk niet in midden in de woestijn met een lekke band komen te staan. Gelukkig was er naast het visitor center een tankstation met kleine werkplaats, de enige in een straal van minstens 100 kilometer! De monteur annex pompbediende kon tussen het afrekenen van klanten door wel onze band plakken. Hij had Hank’s Place opstaan, een satelietzender met country muziek, wel passend voor de situatie.
Met de geplakte band reden we door naar Zabriskie’s Point, een heuvel met uitzicht op een vreemd maanlandschap van gekleurde rotsen. Het lijken zandheuvels, maar het zijn echt harde rotsen, waar je overheen kunt lopen.
Tenslotte reden we naar Dante’s View, een lange rit naar een hooggelegen parkeerplaats. Van hieruit kijk je bijna recht naar beneden, naar het laagst gelegen punt van Death Valley. Er ligt een groot wit zoutmeer, waar al het schaarse water dat van de heuvels afkomt zich verzamelt en verdampt. Vorig jaar was er veel regen gevallen, en de weg naar Dante’s View was zelfs gedeeltelijk weggeslagen in een modderstroom. De weg was net twee weken voordat we er waren weer geopend, dus we hadden geluk, want dit is een prachtig uitzichtspunt. Door de hevige en uitzonderlijke regenval hadden er vorig jaar ook heel veel bloemen gebloeid. Dit jaar, tijdens ons bezoek begin februari, was het nog iets te vroeg voor bloemen, maar we zagen er toch hier en daar wel een paar.
Nog een laatste blik op de prachtige woestenij van Death Valley, en daarna moesten we weer verder. Op naar Las Vegas!
Rond de kerstdagen heb ik met spanning de zaak gevolgd rondom Hwang Woo Suk, de Zuid-Koreaanse wetenschapper. In de zomer van 2005 publiceerde hij een 
Maar eind dit jaar bleek het onderzoek niet helemaal netjes te zijn uitgevoerd. Enkele laboratorium-medewerksters hadden eicellen gedoneerd voor het onderzoek, ondanks dat Hwang dat ontkend had. Hij schreef in de publicatie dat alleen anonieme vrouwen hadden gedoneerd, maar de medewerksters verklaarden dat ze onder druk van hun baas dit hadden moeten doen. En even later bekende een van de medeauteurs dat hij foto's had veranderd, en dat er helemaal geen 11 stamcellijnen waren. Hij had wat foto's gecopieerd en wat veranderd (zie plaatje hier links), zodat het net 11 verschillende foto's leken, op bevel van zijn baas Hwang. Nu het artikel was gepubliceerd had deze medewerker spijt, en bekende hij aan een nieuwszender wat hij van Hwang had moeten doen.
Andere medeauteurs begonnen nu ook te twijfelen aan het onderzoek. Zeker, zij waren medeauteur, maar niemand behalve Hwang had eigenlijk de proeven uitgevoerd. Een voor een begonnen de medeauteurs zich te distancieren van de studie. Een team van de Seoul National University, waar Dr. Hwang werkt, ontdekte dat er 
Van de publicatie waar ik nu over ga vertellen ben ik eerste auteur. We hebben gekeken naar de magen van 23 vrijwilligers, en vonden daar verrassend veel verschillende bacteriesoorten.
Het was al een jaar of 20 bekend dat de bacterie Helicobacter pylori in de maag kan wonen, maar omdat de maag zo zuur is, nam men aan dat niet veel andere bacterien daar kunnen overleven. In onze studie vonden we echter 128 verschillende soorten! Helicobacter was de meest voorkomende maar we vonden nog heel veel andere bacterien. Dit is de eerste keer dat op zulke schaal DNA onderzoek is gedaan naar de menselijke maagflora.
Het artikel was begin december geaccepteerd in het tijdschrift 
Spannend hoor, allemaal. Ik heb heel veel bewondering voor die wetenschapsjournalisten, die van een ingewikkeld research-artikel toch een leesbaar stukje kunnen schrijven. En ik vind het geweldig om even te kunnen genieten van mijn "moment of fame". Nou ja, morgen ga ik weer gewoon aan het werk hoor!
We hebben dus weer heel veel van het Nederlandse landschap gezien. Prachtig, vooral de tweede helft van de vakantie, met al die sneeuw. Op onze rit van Nijverdal naar Heiloo zijn we door de Flevopolders gereden, en over de dijk Lelystad-Enkhuizen. Een omweg, maar we hadden wat extra tijd, en zin in een mooi stukje Nederland. En het was mooi, met prachtige ijslandschappen, weidse polders en moderne windmolens (bijgaande foto komt van de 
Een belangrijke anchor van het conservatieve televisienet Fox News, Bill O'Reilly, heeft gezegd dat hij de seculiere wensen zelfs als 
Ze ontwerpen en maken LEDs (kleine lampjes) voor allerlei toepassingen: verkeerslichten, derde remlichten in auto's, backlighting voor monitoren en LCD-televisies. Je kent vast wel de kleine rode lampjes in je stereo, of de lichtkrant bij de bioscoop. Maar tegenwoordig kunnen LEDs in allerlei kleuren gemaakt worden! LEDs hebben een zeer lange levensduur, en verbruiken weinig energie. Ze zijn nog wel duur, maar de prijs gaat omlaag, terwijl de helderheid van de lampjes omhooggaat. En ze zijn natuurlijk ideaal voor stoplichten: een gemeente hoeft zich geen zorgen te maken dat het rode stoplicht kapotgaat, en een autobezitter hoeft niet elk jaar zijn remlampjes te vervangen. Volgens Gerard zitten de LEDjes straks overal in.
We hadden ons leuk opgedoft, want dit is Amerika: naar een personeelsfeest ga je heel sjiek. Het feest was in een hotel in San José. Toen we binnenkwamen was de feestzaal nog dicht, maar er stond al een heerlijk buffet met lekkere hapjes klaar. We konden op ons gemak eens rondkijken naar alle opgedofte mensen. Sommige vrouwen hadden duidelijk heel wat tijd geinvesteerd in hun uiterlijk: haar perfect in de krullers, nagels keurig gelakt, strak in de make-up, en in een lange avondjurk. Op zijn Amerikaans, dus met dunne bandjes of strapless. Want de schouders moeten bloot. De mannen waren in tuxedo of net pak. Gerard zag er ook mooi uit in zijn trouwpak, waar hij heel wat positief commentaar op kreeg. Andere mensen hadden zich wat minder uitgesloofd. Er waren nog genoeg vrouwen in broek-met-trui en mannen in spijkerbroek.
Na een half uurtje ging de deur van de zaal open. Er stonden een stuk of 30 grote tafels in, met plaats voor 10 personen per tafel. Er hingen ballonnen tegen het plafond, en er stond een grote kerstboom. Heel feestelijk allemaal. De tafels vulden zich snel, en we konden nog net een plekje achterin vinden, samen met Matthijs, collega van Gerard, en zijn vrouw Annette, mijn toneellerares, en wat andere collega's die ik vaag kende. Matthijs en Annette, oftewel Tol&Thijs, staan hier op de foto.
Vandaag hadden we weer een thesis defense, ditmaal van Kate, een promovenda die half in ons lab, en half in een ander lab heeft gewerkt. Zij heeft aan 
Maandag 21 november heb ik gastcollege gegeven op de 
Cholera is een leuk onderwerp om een praatje over te geven. De ziekte zelf is natuurlijk heel vreselijk, maar er zijn veel leuke oude posters te vinden uit de 19e eeuw. Toen wist niemand goed waarom cholera zoveel mensen ziek maakte. Was het een “miasma”, een kwalijke damp die opsteeg uit de rivier? Of was het een heel klein onzichtbaar beestje dat in het water leefde? Na de grote ontdekkingen van Robert Koch weten we natuurlijk dat de tweede theorie de juiste was, maar dat werd in de tijd van de grote cholera epidemieën in Londen, Parijs en andere Europese steden nog niet geloofd.
Toen ik de collegezaal binnenliep, moest ik wel even slikken. Volgens een bordje bij de ingang was de seating capacity 240, en de zaal kwam bijna helemaal vol te zitten! Vlak voor het begin kwam er een meisje naar me toe om te vragen of ik de gastspreker van die dag was. Op mijn bevestigende antwoord vroeg ze of ze mij mocht “opnemen”. Ik dacht dat ze een video-opname wilde maken maar ze legde een klein apparaatje neer. Het bleek een soort modern digitaal tape-recordertje te zijn. Ik kende het niet, maar deze kleine machientjes kunnen uren geluid opnemen. Al gauw lagen er wel vier van die dingetjes op de tafel. OK, weer wat geleerd. Dat soort gadgets hadden wij nog niet toen wij studeerden (ja oma).
Het feestje was wel aardig. Het grappigst waren nog de cadeautjes. Hier in Amerika geeft men geen Abraham of Sarah voor een 50ste verjaardag, maar "
Rond een uur of 8 begon de eerste band te spelen, en we gingen naar de zaal om te kijken. De oordoppen gingen in, want het was een oorverdovende herrie! De openingsband waren 
De tweede band was 
